Reind Verdenius( Dutch Street Cup team Groningen) wil zijn droom waarmaken.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Reind Verdenius droomt nog steeds van een loopbaan als trainer in het betaalde voetbal. De 43 jarige oud-voetballer van Lycurgus en Gruno is namelijk bezeten van voetbal en FC Groningen neemt daarbij een bijzondere plaats in.

1333616584NIMG 6115

 Reind Verdenius is in het tenue warvan hij trots is dat hij het mag dragen

foto's Patrick Hensbergen

Zware tijden zijn het de laatste weken geweest voor Reind Verdenius die tot de harde kern van de Z-side behoort. Na het met 3-1 verloren uitduel tegen FC Utrecht was hij een van de supporters die bij de Euroborg aanwezig om de spelersbus van FC Groningen ‘welkom” te heten. Op RTV Noord waren de beelden te zien waarop, zoals Reind vertelt, hij helemaal los ging. ‘Na de 3-1 nederlaag tegen FC Utrecht was ik er helemaal klaar mee. Weer kregen we een elftal te zien dat als een stelletje slapjanussen over het veld liep dat weer een nederlaag te verwerken kreeg. Daar kan ik absoluut niet tegen, want iedereen kan wel zeggen dat de spelers voldoende inzet hebben maar daar draait het niet alleen om. Je moet ook een paar ‘slopers” in je team hebben want met dat soort gasten win je namelijk de oorlog. Dat heb ik Huitstra even goed duidelijk gemaakt en daar direct even bij verteld dat hij zijn speelwijze moest aanpassen.”

Catacomben

Die laatste opmerking sneed hout voor het voetbaldier want hij werd ogenblikkelijk door teammanager Theo Huizinga en Pieter Huitstra meegenomen naar de catacomben van de Euroborg. Daar zette de discussie zich voort en beargumenteerde Reind zijn onvrede nogmaals.‘Daar zijn we er even over door gegaan en noemde ik enkele spelers, ik noem hier geen namen, die in mijn beleving een beetje de weg kwijt zijn. Niemand hoeft mij iets over pieken en dalen te vertellen maar een les kan ik sommige spelers met een gerust hart meegegeven, als je hoog staat kun je ontzettend diep vallen. Bij mij ontstaat soms het idee dat sommige spelers denken dat ze er al zijn maar zo werkt het niet. Denk je nu echt dat Messi en een Ronaldo een beetje kunnen lopen pierewaaien, vergeet dat maar rustig want dan vallen ook dat type speler van hun voetstuk af. Ik ben vanaf 1987 Z-sider en heb alles voor mijn club over en dat gaat heel diep. Nu het duidelijk minder gaat heb ik vaak heimwee naar een Walter Waalderbos, John de Wolf, Andreas Granqvist en de ‘Spijker” zoals we Adri van Tiggelen noemden. Dat waren karaktervoetballers die bereid waren om de ‘oorlog” aan te gaan met hun directe tegenstanders. Dat mis ik een beetje in het elftal van nu, je volledig geven voor je club. Zo kijk er tegenaan ten minste want zo beleef ik het voetballen wel als ik met ons team voor de stad Groningen uitkomen op de Dutch Street Cup.”

1333616468NIMG 5307

Dutch Street Cup team Groningen 1

Daarmee komen we op het onderwerp waar dit interview in grote lijnen over zo bestaan, de Dutch Street Cup. Reind Verdenius speelt namelijk voor Groningen 1 dat aan de Dutch Street Cup wat een landelijk straatvoetbal/participatieprogramma is voor mensen die gebaat zijn bij sport als activeringsmiddel.Binnen dit programma werken instellingen uit de maatschappelijke opvang, jeugdzorg, verslavingszorg, etc samen met sportverenigingen waardoor cliënten de mogelijkheid krijgen om deel te nemen aan een laagdrempelig sportaanbod, met alle positieve gevolgen van dien. Gedurende een seizoen vinden er toernooien plaats met als klapstuk de finale op de Dam in Amsterdam. De winnaar van de Dutch Street Cup mag namens Nederland deelnemen aan de Homeless World Cup wat dit jaar in Mexico gehouden wordt. Een toernooi waar de oud-voetballer van Lycurgus en Gruno helemaal in zijn element is want voetbal, het is zijn lust en zijn leven. Fanatiek tot op het bod zag ik hem enkele keren op de trainingen bezig en duidelijk was te merken dat zijn woorden, je moet voor je club gaan, op Reind Vergenius van toepassing zijn. Medespelers worden niet gespaard waarbij hij van zijn teamgenoten dat ook terugverwacht trouwens.‘Dat van mijn beleving heb je goed gezien want zo moet je als voetballer ook zijn. Je moet je altijd voor de volle 100% geven. Dat verwacht ik ook van mijn medespelers en ik moet zeggen als ik onze resultaten tot nu toe zie, dan zijn wij op de goede weg,”

Bescheiden

Met de term we zijn op de goede weg stelt de Groninger zich bescheiden op want samen met zijn teamgenoten bereikte Reind op 18 februari in Alkmaar, waar het eerste toernooi 2012 gespeeld werd een vijfde plaats maar op het tweede toernooi op het Koopmansplein in Assen werd op 24 maart de finale behaald. Een teken dat de wekelijkse trainingen duidelijk hun vruchten afwerpen waarbij de in het Lauwershuis verblijvende Reind Vergenius de credits aan trainer Niels Bouwman geeft. ‘Niels is niet van de slappe hap maar houd van duidelijkheid. Dat is iets, en daar hoeven we niet omheen te draaien, wat wij nodig hebben, duidelijkheid. Dat is de basis voor een goede samenwerking en dat is bij Niels, die zelf bij Lycurgus voetbalt, in goede handen want hij Niels snapt dat emotie bij voetbal hoort. Daar gaat hij uitstekend mee om waardoor hij zowel binnen Groningen 1 als ook team 2 veel respect geniet.”

Leven oppakken

Zo komen we via Lycurgus, waar het ooit allemaal begon voor de jonge Reind Verdenius, automatisch op zijn wens om weer in het clubvoetbal terug te keren. Een terugkeer die op diverse manieren tot stand kan komen. Een toekomst als trainer ziet de voetballiefhebber helemaal zitten waarbij zijn droom, een rol in het betaalde voetbal, nog steeds aanwezig is. ‘Als je het over een droom hebt dan is dat het wel, iets bereiken in het betaalde voetbal. Dan moet echter alles meezitten en moet je omgeving er ook volledig achterstaan.” Uit die woorden trek ik de conclusie dat in het verleden dat duidelijk niet zo was, wat door Reind, die vader is van Jeremy Erwin Jessica en Silvano, volmondig bevestigd wordt. ‘Dat klopt inderdaad want dat is bij alles wat je doet toch je basis dat men achter je staat in datgene wat je wilt bereiken. Dat merk ik ook bij Mamma Mini waar ik veertig uur per week werk, een stukje waardering is erg belangrijk voor iedereen. Ze weten dat ik bezeten ben van voetbal en snappen dat ik iedere maandag op de training aanwezig ben. Maar ik zorg er wel voor dat ik mijn veertig uur maak want via Mamma Mini, de begeleiding in het Lauwershuis en niet te vergeten Niels, waar ik echt een klik mee heb, hoop ik toch de draad weer op te pakken om van mijn leven wat moois te maken.”

1333616519NIMG 6058

 Reind Verdenius scoorend voor zijn team in Assen

Volksclub

Een leven waar voetbal altijd een belangrijk onderdeel zal blijven want in ieder woord van het voetbaldier komt de hunkering naar het groene gras wel naar boven drijven. Dan dwalen zijn gedachten terug naar zijn periode bij Lycurgus en die bij Gruno. Twee verenigingen waar hij heeft gevoetbald en waarvan hij vind dat Gruno nog een echte ‘volksclub” is. Bij Gruno zou ik direct wel weer voetballen maar daar, en daar ben ik heel eerlijk, ontbreken mij de financiële middelen voor. Maar anders werd ik daar direct weer lid.” Dan verteld hij het verhaal dat hij een jaar lang spaart voor het nieuwe uit-shirt van zijn grote liefde, FC Groningen. Iedere tien eurocent die hij kan missen wordt opzij gelegd om voor aanvang van het nieuwe seizoen een seizoenkaart en een uitshirt te kunnen kopen. Dat tekent zijn betrokkenheid bij de ‘Trots van het Noorden waarvan hij het geweldig vind dat Pieter Huitstra heeft toegezegd om een training van Reind en zijn teamgenoten te komen bezoeken. ‘Dat heeft hij inderdaad beloofd en ik weet zeker dat Pieter Huitstra dat doet wat natuurlijk helemaal geweldig zal zijn. Want hoe je het ook went of keert, ik ben wel een beetje jaloers op Pieter. Wat mijn droom is heeft hij namelijk wel bereikt en dat is trainer worden in het betaalde voetbal.”

Favoriet Elftal

Aan het eind van ons gesprek vraag ik of hij zijn favoriete elf van FC Groningen vanaf 1987 wil samenstellen en wie zijn favoriete speler tot nu toe is. ‘Over het elftal moet ik even nadenken maar met mijn favoriete speler ben ik zo klaar want dat is Milko( voor de jongere voetballiefhebbers, Milko Djurovski was van 1990t/m 1994 speler van FC Groningen en was mateloos populair bij de supporters om zijn onnavolgbare acties zowel binnen als buiten de lijnen.). Milko was een ‘echte” want ondanks dat hij stevig dronk en nog steviger rookte was hij er wel op de momenten dat het moest gebeuren en dat mis ik nu een beetje. Zijn favoriete elf komt er ondertussen ook uitrollen en die bestaat uit: Roy Beukenkamp; John de Wolf, Andrei Zygmantovich, Andreas Granqvist, Paul Mason, Garry Brooke, Adri van Tiggelen, Arjen Robben; Rene Eijkelkamp, Henny Meijer, Milko Djurovski.

Een team waar je de ‘oorlog wel mee wint is het oordeel van de kenner en wie ben ik om aan zijn woorden te twijfelen. Voetbalkenner, voetballiefhebber, supporter alles is op hem van toepassing en waarbij het prachtig zou zijn dat al deze elementen in de toekomst op Reind Verdenius van toepassing zouden zijn als er bij welke club dan ook een profiel geschreven zoumoeten worden over de nieuwe hoofdtrainer die de club in kwestie zou hebben gecontracteerd.