Elle Faber: Vrijwilliger bij VIBOA maar Eenrum is zijn club.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Voor de Ommelander Courant interviews mogen maken met nog actieve sporters is prachtig. Maar soms zijn het ook oud-sporters van vroeger. Dat was ook het geval met het interview dat ik mocht maken met de 72 jarige Elle Faber. Vaak kom ik de oud-voetballer van Eenrum en tegenwoordig vrijwilliger bij VIBOA tegen langs de lijn bij een van de wedstrijden in de regio. Samen met zijn neef, Luit Raangs bezoekt hij wedstrijden waar ik ook regelmatig aanwezig ben en is er altijd tijd voor een praatje. We delen een liefde,en dat is die voor de voetbalvereniging Eenrum, waar Elle Faber iets eerder voor voetbalde dan ik. Daarom vond ik het mooi dat ik hem mocht interviewen voor de Ommelander Courant waarvan het resultaat hier te lezen is.

Voor de Ommelander Courant interviews mogen maken met nog actieve sporters is prachtig. Maar soms zijn het ook oud-sporters van vroeger. Dat was ook het geval met het interview dat ik mocht maken met de 72 jarige Elle Faber. Vaak kom ik de oud-voetballer van Eenrum en tegenwoordig vrijwilliger bij VIBOA tegen langs de lijn bij een van de wedstrijden in de regio. Samen met zijn neef, Luit Raangs bezoekt hij wedstrijden waar ik ook regelmatig aanwezig ben en is er altijd tijd voor een praatje. We delen een liefde,en dat is die voor de voetbalvereniging Eenrum, waar Elle Faber iets eerder voor voetbalde dan ik. Daarom vond ik het mooi dat ik hem mocht interviewen voor de Ommelander Courant waarvan het resultaat hier te lezen is.

1314222715NElle_Faber_Winsum_12_08_11_8865

 Elle Faber: Vrijwilliger bij VIBOA maar Eenrum is zijn club

Van maandag tot en met vrijdag is een groep van vrijwilligers iedere morgen op de velden van VIBOA te vinden. Dan wordt alles weer in gereedheid gebracht voor de wedstrijden en trainingen die er dagelijks op het complex plaats vinden. Een van de vrijwilligers is de 72- jarige oud-voetballer van Eenrum, Elle Faber die naast vrijwilliger bij VIBOA al zestig jaar lid van de voetbalvereniging Eenrum is.,,Op mijn twaalfde jaar, want eerder mocht je in die tijd niet voetballen, werd ik lid van Eenrum en tot op de dag van vandaag ben ik dat nog steeds. Ik ben ook nog bijna bij iedere thuiswedstrijd van Eenrum aanwezig. Ze spelen nu in de vijfde klasse waar je natuurlijk geen hoogstaand spel mag verwachten maar de sociale contacten rond een wedstrijd zijn mij minstens zo dierbaar”. verteld de oud-voetballer die enkele jaren in het eerste elftal van de Eenrumers speelde.

Boerenbedrijf

Echter heel lang duurde die periode niet voor Elle Faber omdat het boerenbedrijf van zijn vader, waar hij in eerste instantie werkzaam was en het later in pacht overnam, de nodige werkzaamheden met zich meebracht waardoor een langdurige loopbaan in het eerste elftal er niet inzat.,,Ik heb enkele jaren in het eerste elftal gespeeld met spelers als ‘Zwarte” Pieter van Dijk, Gerard Dijkstra, Alides Bakker en Cees en Joop Poel maar al snel kwam ik in het tweede elftal terecht.”

Ook uit dat team weet hij zich enkele namen te herinneren wat ook geldt voor enkele tegenstanders. ,,Ik kan me nog goed herinneren dat ik bijvoorbeeld tegen de huidige voorzitter van de voetbalvereniging Kloosterburen, Geert Timmer, heb gevoetbald en tegen Elzo van der Klei uit Ulrum. Dat zijn mannen die ik nog regelmatig tegenkom op de velden. Dat geldt ook voor de beste doelman die Eenrum ooit heeft gehad in mijn ogen, Cornelis Rijzinga. Die spreek ik nog weleens als ik bij Holwierde ben waar hij als vrijwilliger bij de voetbalvereniging Holwierde betrokken is. Cornelis, ik heb helaas zelf niet met hem samengespeeld, was een doelman die je tegenwoordig bijna niet meer ziet en had in deze tijd zeker in de top van het amateurvoetbal gespeeld.”

Voetbalkenner

Een conclusie die uit de mond van een echte voetbalkenner komt want Elle Faber bezoekt, samen met zijn neef Luit Raangs, nog veel wedstrijden in de provincie op zowel de zaterdag als de zondag. ,,Dat doen we al een groot aantal jaren waarbij we, toen onze jongste zoon Luidolf nog in het eerste elftal van VIBOA speelde, ook met de ploeg mee naar uitwedstrijden gingen. Ik ging in die periode ook wel met de bus mee maar dat doe ik de laatste jaren niet meer. En verre uitduels laten we ook vaak schieten en besluiten dan vaak dat we naar CVVB, Holwierde of een andere op papier attractief duel gaan op de zaterdag.”

Zondags staat vaak in het teken van een bezoek aan Eenrum wat dan ook de vraag rechtvaardigt of hij dan niet schrikt van het niveauverschil. ,,Nee, daar schrik ik totaal niet van omdat, als ik samen met Luit naar Eenrum ga, weet dat het een duel in de vijfde klasse is. Dan mag en kun je niet verwachten dat je een wedstrijd op het niveau van een dag ervoor ziet. Nu moet ik daar trouwens aan toevoegen dat we in Eenrum in het seizoen 2008-2009 een wedstrijd gezien hebben die zeker van Eenrum-zijde een hoog niveau had. Ze speelden tegen de latere kampioen van de zesde klasse, Stânfries. In die wedstrijd was Eenrum oppermachtig maar wist helaas niet te scoren waardoor de ploeg uit Appelscha uiteindelijk kampioen werd. Gelukkig promoveerde Eenrum wel naar de vijfde klasse waarin ik ze vorig seizoen, qua voetbal, een van de betere ploegen vond.”

De oud-Eenrumer vindt dan ook dat de Roodbaadjes dit seizoen de sprong naar de vierde klasse moet maken wat hij overigens niet vind van een eventuele stap van VIBOA richting de hoofdklasse.,,Begrijp me goed, sportief gezien moet je altijd zo hoog mogelijk willen spelen daar mag geen twijfel over bestaan. VIBOA heeft organisatorisch alles uitstekend voor elkaar maar in de hoofdklasse gelden andere wetten want dan moet je als vereniging spelers gaan betalen. Nu komen talentvolle spelers op eigen initiatief naar Winsum wat jaren geleden ook met Luidolf ook gebeurde. Eenrum had op dat moment geen A-elftal en ik wilde hem nog niet bij de senioren laten voetballen. Zo kwamen we in Winsum bij Viboa terecht waar hij uiteindelijk veertien jaar in het eerste elftal heeft gespeeld.”

Rode draad

Waar de voetbalvereniging Eenrum al zestig jaar als een rode draad door het leven van Elle Faber loopt kwam daar op een gegeven moment VIBOA bij waar hij enkele jaren geleden gevraagd werd als vrijwilliger. ,,Ik had de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en werd gevraagd om vrijwilliger te worden. Dat heb ik toen gedaan, waar ik tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt van heb.”

Zo kijkt Elle Faber bijvoorbeeld met veel genoegen terug op zaterdag 9 juli toen FC Groningen en Beerschot in Winsum een oefenduel afwerkten en het complex in Winsum er door de inzet van veel vrijwilligers fantastisch bijlag. ,,In de weken voor het duel hebben veel mensen binnen de organisatie van VIBOA zich ingezet om er voor iedereen een prachtige dag van te maken. Als je dan na afloop hoort dat zowel FC Groningen als Beerschot zeer tevreden waren dan geeft dat een goed gevoel. Verder kwamen er 2000 toeschouwers op het duel af wat natuurlijk helemaal geweldig was. Dit soort duels heb je niet zo snel hier in het noorden en je mag dan ook stellen dat VIBOA de voetballiefhebbers in Winsum e omstreken  een prachtige dag heeft bezorgd.”

Jeugdvoetbal

De inwoner van Winsum is trouwens blij dat het amateurvoetbal weer begint en hij onder andere zijn 12 jarige kleinzoon Robin weer kan zien spelen die in de D1-junioren van VIBOA speelt. ,,Van jeugdvoetbal kan ik oprecht genieten en ik moet zeggen dat ook de jeugd van VIBOA op hoog niveau speelt waar door de vereniging goed in geïnvesteerd wordt. Dat is een goede zaak en je ziet aan het niveau waar de selectieteams op spelen dat het een prima investering is geweest .”

Op de vraag of kleinzoon Robin een beetje talent heeft geeft hij een antwoord wat absoluut bij de ingetogen Elle Faber past. ,,Ik zal nooit zeggen dat hij veel talent heeft. Dat heb ik bij Martinus, Dirk Jan, mijn andere twee zoons, en Luidolf ook nooit gedaan. Vaak zie je ouders die de realiteit volledig uit het oog verliezen en de kinderen er de dupe van laten worden. Wat dat betreft heb ik genoeg talenten gezien die verschrikkelijk goed konden voetballen maar wat uiteindelijk niets geworden is.”