Jolanda Langeland: Door Ghana ben ik nog niet klaar met het schaatsen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

In de zomermaanden komt van de redactie van de Ommelander Courant weleens de vraag of ik nog iemand weet voor een interview. Zo gaf ik twee weken geleden aan dat marathonschaatster Jolanda Langeland naar Ghana was geweest en daar vast het nodige over te vertellen had. Dat deze veronderstelling juist was bleek uit het onderstaande interview dat ik met haar maakte voor de Ommelander Courant.

In de zomermaanden komt van de redactie van de Ommelander Courant weleens de vraag of ik nog iemand weet voor een interview. Zo gaf ik twee weken geleden aan dat marathonschaatster Jolanda Langeland naar Ghana was geweest en daar vast het nodige over te vertellen had. Dat deze veronderstelling juist was bleek uit het onderstaande interview dat ik met haar maakte voor de Ommelander Courant.

                 1313913070NP6190317

                         Jolanda Langeland samen met Lucas die mede door Jolanda in september naar de basisschool gaat

Op 1 mei vertrok Jolanda Langeland voor een periode van tien weken naar Ghana. Op het Zuid Afrikaanse continent bracht ze in Sunyani, wat de hoofdstad is van het gelijknamige district in het Afrikaanse land een grote wens in vervulling. Een wens die er uit bestond om in een andere cultuur aan ontwikkelingswerk te doen, waarvoor ze het Hanukkah Children Home in Sunyani had uitgekozen. Tien weken verbleef de marathonschaatster uit Bedum dus in Ghana waar ze bij aankomst niet aan een cultuurschok ontkwam verteld ze enkele weken nadat ze op 15 juli in Nederland terugkeerde. ,,Toen ik in Accra, de hoofdstad van Ghana, aankwam was de cultuurschok groot want je stapt echt in een wereld die je alleen maar kent van televisiebeelden. Naast de gemoedelijkheid valt er ook een warme deken over je heen en moet je er op instellen dat op het Afrikaanse continent de factor tijd anders beleefd wordt dan bij ons in Nederland. Wij plannen alles redelijk strak maar dat is Ghana en de andere landen in Afrika duidelijk anders.”

Moeilijkheden op weg naar Ghana

Na een overnachting in Accra, waarbij er opeens naar een ander hotel gezocht moest worden omdat de taxichauffeur het hotel niet kon vinden, vervolgde de Bedumse de volgende dag de reis naar haar eindbestemming, het Hannukkah Children Home in Sunyani. Daar eenmaal aangekomen werd ze verrast door de omstandigheden waarin de kinderen verbleven. ,Laten we wel duidelijk zijn dat de leefomstandigheden natuurlijk niet te vergelijken zijn met hier bij ons in Nederland. Maar naar Ghaneze begrippen, begreep ik van Moses, de ‘papa” van het kindertehuis, dat ze het redelijk tot goed hadden.”

De werkzaamheden die Jolanda Langeland in het kindertehuis waren zeer verschillend van aard.,,Als vrijwilliger had je een grote mate van vrijheid bij wat je ging doen, wat je uiteraard wel even met de leiding overlegd moest worden. Zo heb ik een hok waar niet aangesloten computers stonden omgebouwd tot een computerkamer waar ik vijf computers gebruiksklaar heb gemaakt voor de kinderen. In het begin wilde iedereen tegelijkertijd op de computer maar gaandeweg mijn verblijf in Ghana werden ze daar steeds meer gedisciplineerd in. Ze zagen in dat het geen zin had om met zijn vijftienen in de computerkamer te kruipen en als iedereen gewoon keurig op zijn beurt wachtte ze volop konden computeren.”

Lucas

Naast deze werkzaamheden kon de marathonschaatster zich ook nog verdienstelijk maken met haar Pabo-achtergrond tijdens haar verblijf in Sunyani. Ze gaf namelijk vrijwel dagelijks privéles aan Lucas die aangewezen was op het gebruik. In het begin gingen de lessen moeizaam waar gaandeweg haar verblijf duidelijk verbetering in kwam. ,,Lucas was beperkt in zijn mogelijkheden en ging verder niet naar school. Ik ben toen met hem gaan oefenen wat het tellen en het alfabet betrof wat in het begin niet echt geweldig ging. Op een gegeven moment begon hij echter tot vijf te tellen en begon hij alles steeds beter te begrijpen. Aan het eind van mijn verblijf werd dan ook bekend dat hij in september naar de lagere school zou gaan. Dat voelde echt fantastisch moet ik zeggen. Als je dat zoveel kilometer van huis, en in een totaal andere cultuur, bereikt doet dat wel wat met je moet ik zeggen.”

Naast haar werkzaamheden in het Hanukkah Children Home ging de 30-jarige Bedumse samen met andere vrijwilligers ook naar de dorpen in de omgeving van Sunyani waar ze soms schrijnende gevallen tegenkwamen. Een van die gevallen was de vijfjarige Kwasi die ze in een van de omliggende dorpen aantroffen met een grote beenwond wat Jolanda Langeland als een goed voorbeeld ziet van het goede werk wat in het Hanukkah Children Home verricht wordt.,Toen we het dorp bezochten waar Kwasi woonde zagen we dat de beenwond al aardig ontstoken was en werd er dan ook besloten dat we hem mee zouden nemen naar het tehuis. Hij is toen ruim vijf weken verzorgd waarna de wond weer helemaal schoon en dicht was. Als er niet ingegrepen was dan  was het niet ondenkbeeldig geweest dat zijn been over enkele maanden geamputeerd had moeten worden.”

Sint Walfridusschool

Maar nu kon er dus tijdig ingegrepen worden, wat mede gebeurde met de medicijnen en verband dat er in Ghana ingekocht werd met het sponsorgeld dat de Bedumse had ingezameld. Bij de geldinzameling voor het tehuis speelde de in Bedum gevestigde Sint Walfridusschool een grote rol, wat nog steeds zeer gewaardeerd wordt door Jolanda Langeland.,,Toen ik met het plan bij het schoolteam kwam werd er door de kinderen geopperd om een schaatssponsoractie te organiseren voor Ghana. Op negen februari werd de sponsoractie georganiseerd waarbij de kinderen 1711.65 euro bij elkaar schaatsten wat een fantastisch bedrag was. Daarnaast waren er meerdere personen die mij geld schonken zodat ik uiteindelijk met ruim 2000 euro aan sponsorgeld naar Ghana vertrok.”

Naast medicijnen en verbandmiddelen werd er ook kleding voor de bijna veertig kinderen in het tehuis in Sunyani gemaakt. Verder werden er fietsen voor het geld gekocht. En, hoe kon het ook eigenlijk anders, er kwamen bij toeval skeelers uit een container in de haven waardoor Jolanda Langeland haar kennis op het gebied van het schaatsen en skeeleren op de kinderen kon overbrengen.,,Ik kreeg op een gegeven moment toch wel weer de prikkel om ook in Ghana weer te gaan trainen. Je lichaam is daar aan gewend door de jarenlange trainingen. Ik reed daarom op de skeelers en de kinderen vonden dat prachtig . Nu hebben ze in Ghana drie paar skeelers waar de nodige kinderen gebruik van kunnen maken.”

Motivatie

Zo begon het dus richting de vertrekdatum weer te kriebelen bij de schaatster die zich had voorgenomen om nog een jaar te vlammen in het damesmarathonschaatsen om daarna haar carrière misschien wel te beëindigen. Een besluit waar ze na haar verblijf in Ghana echter toch iets anders over is gaan denken. ,,Voordat ik naar Afrika vertrok had ik echt het plan om nog een jaar alles uit de kast te trekken wat betreft het marathonschaatsen en er dan een punt achter te zetten. Nu ik terug ben in Nederland merk ik dat ik het sporten toch wel erg gemist heb in mijn periode in Sunyani. Ik heb nu tenopzichte van de concurrentie wel een trainingsachterstand opgelopen die nog wel even weggewerkt moet worden maar daar heb ik alle vertrouwen in. Mijn verblijf in het Hanukkah Children Home heeft mij namelijk een enorm stuk extra motivatie gegeven richting het komende schaatsseizoen.”

Een schaatsseizoen dat niet het laatste jaar van haar carrière zal betekenen als je diep in de ogen van de frêle marathonschaatster kijkt. Ze zit duidelijk nog vol vuur om nog een prachtig vervolg te geven aan haar tot nu mooie loopbaan. Een langer vervolg zit er dus nog wel in op schaatsgebied maar of dat ook geldt voor een terugkeer naar Sunyani is ze duidelijk minder zeker van. ,,Ik wil vooropstellen dat ik mijn verblijf in Ghana echt als een verrijking van mijn leven zie. Je leert dat alles niet zo vanzelfsprekend is als bij ons in Nederland. Wat je in Nederland hebt opgebouwd ga je nog meer koesteren en daar hoort wat mij betreft mijn sport zeker bij. Maar of ik nog een keer terugkeer weet ik niet omdat mijn wens was om in een totaal andere cultuur dan het Europese vrijwilligerswerk te verrichten. Die wens heb ik nu in vervulling laten komen maar ik heb niet het idee om daar eens in de zoveel jaar vrijwilligerswerk te gaan doen. Ik bewaar echt prachtige herinneringen aan Ghana en het Hanukkah Children Home in Sunyani in het bijzonder maar ik kan en wil mijn actieve loopbaan, mede door het bezoek aan het Afrikaanse continent nog niet beëindigen.”