Alfred Schut ( v.v.Eenrum) moet na 16 jaar in het eerste stoppen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Vanaf het begin dat Alfred Schut voor de voetbalvereniging Eenrum uitkwam bewaarde moeder Aaltje Schut alle krantenknipsels en foto’s uit wat uiteindelijk resulteerde in een totaal van vierentwintig boeken. In de plakboeken was de meeste ruimte weggelegd voor de zestien seizoenen dat de verdediger voor het eerste elftal van de Eenrumers uitkwam en waar enkele weken definitief een einde aankwam omdat een operatie niet dat resultaat bracht waar de Eenrumer routinier op had gehoopt.

Vanaf het begin dat Alfred Schut voor de voetbalvereniging Eenrum uitkwam bewaarde moeder Aaltje Schut alle krantenknipsels en foto’s uit wat uiteindelijk resulteerde in een totaal van vierentwintig boeken. In de plakboeken was de meeste ruimte weggelegd voor de zestien seizoenen dat de verdediger voor het eerste elftal van de Eenrumers uitkwam en waar enkele weken definitief een einde aankwam omdat een operatie niet dat resultaat bracht waar de Eenrumer routinier op had gehoopt.

 1310823113Nalfred_schut_eenrum

 Alfred Schut samen met boeken die zijn carriere in het eerste elftal van Eenrum weergeven     Foto: Herman Spier Bedum

Bron: Ommelander Courant                                                                                      door Johan Staal

,,In de thuiswedstrijd tegen Nieuw Roden op vier april 2010 trapte ik in de 80e minuut een bal en knapte er iets in mijn heup/bekken. Ondanks dat het niet goed voelde ben ik nadat seizoen wel aan de voorbereiding begonnen richting het seizoen 2010-2011 maar nadat ik steeds meer last kreeg werd na onderzoek in het ziekenhuis duidelijk dat het niet goed zat want er bleek een spier in het bekken volledig te zijn afgescheurd.”

De doktoren kwamen in oktober 2010 dan ook tot de conclusie dat er operatief ingegrepen moest om de spier met in het bekken van de 35 jarige verdediger weer vast te zetten. De operatie die uiteindelijk in het voorjaar van 2011 plaatsvond leverde echter duidelijk niet het gewenste resultaat op voor de routinier en Alfred Schut moest op advies van de doktoren een punt achter zijn carrière zetten.

,,Ik heb het nog twee keer in het derde elftal geprobeerd voor de operatie maar dat was al geen succes dus had ik na de operatie geen andere keus wat natuurlijk nooit leuk is. Ik had namelijk nog graag een paar jaar willen voetballen en daarna afbouwen in het derde elftal.”

 

Centrale verdediger

Zo bleef het voor de laatste jaren als centrale verdediger spelende Alfred Schut bij de zestien jaar dat hij voor de hoofdmacht van de Eenrumers uitkwam, een periode die in 1994 begon.

,,In 1993 was ik al wel een paar keer meegeweest als wisselspeler maar onder trainer Peter Jeltema, die toen bij ons debuteerde als hoofdtrainer kwam ik in 1994 echt in de basis terecht. In eerste instantie kwam ik in het team als rechtsback en in de plakboeken die mijn moeder door de jaren heen heeft bijgehouden valt te lezen dat ik toen een regelmatig opkomende verdediger was waar toenmalig teamgenoot Jeroen Onderwater regelmatig profijt van had volgens de verslagen. Jeroen was een fysiek sterke voetballer die uitstekend kon koppen en nu ik de verslagen uit de periode teruglees blijkt dat ik toch met enige regelmaat een voorzet afgaf die door hem in een doelpunt werden omgezet.”

Met Jeroen Oudewater noemt de Eenrumer een voetballer uit de lichting Wim Zorge, doelman Sjoerd Vitters, Gert Jan Kremer, Edwin Bolt en Hans Oorebeek waarbij de laatste door Schut als een van de betere voetballers uit zijn periode in het eerste elftal van Eenrum wordt gezien.

,,Hans Oorebeek was naast een uitstekende voetballer in mijn ogen ook een natuurlijke leider. Dat heb je of dat heb je niet want dat is iets wat niet te leren valt maar Hans had die kwaliteiten duidelijk wel en is voor mij nog steeds een van de beste voetballers waar ik mee gespeeld hen zowel als speler als persoonlijkheid.”

Zelf was de geboren en getogen Eenrumer de laatste jaren ook aanvoerder van het eerste elftal van de roodbaadjes wat een rol was die goed bij hem paste. De routinier was namelijk een speler die altijd voorop ging in de strijd waarbij hij het duel niet schuwde. Van Alfred Schut bestaat dan ook een beeld van de voetballer die niet op een overtreding meer of minder keek en regelmatig een kaart gepresenteerd kreeg. De keurig bijgehouden plakboeken bewijzen echter het tegendeel want in zijn zestien jarige loopbaan in het eerste elftal van de Eenrumers is hij maar één keer met direct rood van het veld gestuurd en een keer na twee gele kaarten wat hem ook rood opleverde.

Harde voetballer

,,Ik had de naam dat ik een harde voetballer was en dat klopte ook wel maar ik was niet het type dat iemand bewust een wedstrijd uitschopte. Een ’nuttige” overtreding had ik geen moeite mee maar het aantal kaarten dat ik door de jaren heen ‘verzameld” heb valt echt heel erg mee zegt hij met een lachend gezicht.

De op het centraal medisch archief van het UMCG werkende Alfred Schut is verder verbaasd dat hij zelfs als verdediger af en toe een goaltje meepikte en dat in de boeken naar voren komt dat Eenrum regelmatig in de nacompetitie speelde.

,,Daar stond je toen je nog speelde eigenlijk nooit zo bij stil maar doordat mijn carrière nu min of meer teneinde is en ik de plakboeken van mijn moeder gekregen heb valt mij nu pas op dat wij in totaal zes keer de nacompetitie gehaald hebben.”

Als we verder door de boeken bladeren passeren we deze en talloze andere hoogtepunten die Alfred Schut met de hoofdmacht van de nu vijfdeklasser beleefd heeft zoals het duel dat Eenrum op 15 mei 2008 speelde tegen FC Groningen.

,,Van dat duel weet ik mij nog te herinneren dat het er enige tijd naar uitzag dat we tegen de beloften zouden spelen omdat FC Groningen nog in de nacompetitie speelde. Gelukkig voor ons maar jammer voor Groningen werden ze enkele dagen eerder uitgeschakeld zodat met de volledige eerste selectie naar Eenrum kwam.”

Zo waren er meer hoogtepunten voor de altijd in de verdediging gespeeld hebbende Alfred Schut zoals het kampioenschap, en de bijbehorende promotie naar de vierde klasse, in het seizoen 1996-1997. Dat valt ook direct de naam van trainer Willem Ooms met wie hij zijn mooiste tijd als speler beleefde.

,,Zonder de andere trainers tekort te doen, want iedereen heeft uiteraard zijn specifieke kwaliteiten, was de periode met Willem Ooms een geweldige tijd. Willem had zelf onder andere bij De Graafschap en in België betaald voetbal gespeeld en kon het qua oefenstof prima overbrengen naar de groep en ook als persoon paste hij prima bij Eenrum.”

Het kampioenschap dat in 1997 behaald werd was ook direct het laatste grote succes van de Eenrumer want de jaren daarna zakte de ploeg terug richting de vijfde klasse en degradeerde Eenrum na het seizoen 2007-2008 zelfs naar de zesde klasse. Die degradatie wordt door Alfred Schut dan ook als het absoluut dieptepunt in zijn carrière gezien.

,,Dat we toen zijn gedegradeerd sloeg werkelijk nergens op maar het gebeurde wel. Halverwege het seizoen namen Wim Nubé en Hans Oorebeek het van Reinder Wierenga over om te proberen het tij te keren maar uiteindelijk lukte dat niet. Voor Wim en Hans maar ook voor Reinder was dat extra zuur want het zijn alle drie clubmensen die in het eerste elftal van Eenrum hebben gespeeld.”

Tot de generatie oud-spelers behoort Alfred Schut nu ook die nog niet op welke manier hij in de voetballerij actief zal blijven.

,,Dat hangt ook een beetje af of ik mij nog een tweede keer weer laat opereren. Want mocht ik als bijvoorbeeld jeugdtrainer aan de slag gaan dan wil ik wel oefeningen voorkunnen doen want anders werkt het niet in mijn beleving. Ik heb ook weleens aan scoutingwerkzaamheden gedacht maar eigenlijk is het gedwongen afscheid nemen als voetballer nog te vers om daar nu al een beslissing over te nemen. Maar een ding is wel zeker ik wordt geen scheidsrechter zoals mijn vader Geert en zus Jeannet hebben gedaan want daar heb ik helemaal niets mee. Het was trouwens wel handig twee scheidsrechters in huis want daardoor wist ik meestal wel tot hoever ik in de persoonlijke duels kon gaan besluit hij met een lachend gezicht.