Anderen over Ruurd Posthumus

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Voor de voetballers die in het seizoen 2008-2009 voor de A-junioren van SV Marum uitkwamen werd het een seizoen die ze niet snel zullen vergeten. Het verlies van hun teamgenoot Anne Eelze Bies en elftalleider Bernard Posthumus zorgde voor veel verdriet in het team. Maar voor een van de spelers, Ruurd Posthumus, kwam de klap nog harder aan want Bernard Posthumus was niet alleen zijn elftalleider maar ook nog eens zijn vader.

 Voor de voetballers die in het seizoen 2008-2009 voor de A-junioren van SV Marum uitkwamen werd het een seizoen die ze niet snel zullen vergeten. Het verlies van hun teamgenoot Anne Eelze Bies en elftalleider Bernard Posthumus zorgde voor veel verdriet in het team. Maar voor een van de spelers, Ruurd Posthumus, kwam de klap nog harder aan want Bernard Posthumus was niet alleen zijn elftalleider maar ook nog eens zijn vader.

Marum2-054

 

Ruurd Posthumus in een karaktiristieke houding in actie voor SV Marum 

Een groter verlies dan dat zijn vader, en zoals hij tijdens de uitvaartplechtigheid zelf vertelde, grootste vriend er niet meer was kon hij zich dan ook niet voorstellen. Het was echter wel de realiteit en Ruurd moest daar mee leren omgaan, hoe moeilijk dat uiteraard ook was. Ik trof hem na de begrafenis van zijn vader niet meer zoveel maar als ik hem tegenkwam was daar de lach en de twinkelende ogen die ook zo kenmerkend waren voor zijn vader Bernard. Een goede ‘jongen” vond ik het toen hij in de B- Junioren van Marum speelde in de tijd dat ik dat elftal trainde. Altijd vol inzet en niet zeuren, weet ook de elftalleider van dat elftal, Reind van Veen, zich nog goed te herinneren.

Reind van Veen:’ Ruurd had toen al een fantastische instelling, zijn drive om te presteren was groot, wat echter ook zijn valkuil werd. Door zijn bereidheid om tot het uiterste te gaan raakte hij nog weleens geblesseerd en was in een paar gevallen zelfs enkele maanden uit de roulatie. Hij speelt nu in het tweede elftal van Marum en zit heel af en toe bij de eerste selectie waar hij vast in zou spelen als hij een paar kilo lichter zou zijn. Ik weet uit eigen ervaring dat het niet meevalt om af te vallen maar met minder overgewicht is hij in mijn ogen iemand die in de basis van het eerste elftal hoort te staan. Daar heeft hij namelijk verder alle kwaliteiten voor in huis.” De mening van Reind van Veen wordt gedeeld door de man die daar een prima oordeel over kan geven, Johannes Kalfsbeek. Dé reporter van Marum zag en ziet Ruurd regelmatig voetballen. Naast zijn aanwezige voetbalkwaliteiten roemt ook hij de kwaliteiten van Ruurd als persoon en betrekt daar zijn familie en die van zijn vriendin Marit van der Meulen bij.

Johannes Kalfsbeek:’ Ruurd Posthumus is een bijzonder aimabele jongeman kun je wel stellen en daarnaast een kleine Bourgondiër. Hij komt uit een goed nest, een vader die altijd positief was, een moeder die ondanks enorme tegenslag haar leven positief en energiek oppakte wat niet eenvoudig is maar het lukt haar wel. Verder komt zijn lieve Marit uit een geweldig nest met veel beleving in de sport, een nakomeling van een gezien bankier en een moeder uit de zorg. Een multifunctionele familie die ook het Bourgondische leven graag een plekje geeft in hun leven wat eigenlijk betekend dat dit gezin een fantastische mix is voor iedere jongeman op zoek naar zijn GROTE LIEFDE! Ruurd is als voetballer een vent met een goede kop erop. Voor een trainer heerlijk om een dergelijke speler in je selectie te hebben. Ruurd heeft alles eigenlijk wel in zich om in het eerste te spelen alleen is hij te zwaar, er moet zeker 15 kilo vanaf en dan is hij zeg ik vol overtuiging "Stamspieler". Hij heeft namelijk een goed inzicht zowel verdedigend als aanvallend en verder een sterk punt in balbezit bijzonder weinig balverlies en kan in de toekomst van grote waarde voor Marum zijn.”

Johannes roemde het karakter van de jonge Marumer waar ik mij van harte bij aansluit want zo ken ik de jonge Posthumus ook. Ogenschijnlijk ging alles hem gemakkelijk af want hoewel hij altijd goed trainde kan ik mij voorstellen dat een buitenstaander daar anders tegenaan keek. Dat gold ook voor zijn studie activiteiten wat weleens tot een botsing tussen vader Bernard en zoon Ruurd leidde waarbij junior zich als student niet van zijn beste kant liet zien. De vader van zijn vriendin Marit, Arend van der Meulen, weet zich daar nog een prachtige anekdote van te herinneren maar geeft tevens aan dat er echt ideale schoonzoons bestaan.

Arend van der Meulen:’ Ruurd is geen man van op de voorgrond, van kijk mij eens geweldig zijn! Ruurd gaat zijn eigen weg, heeft een mooi gevoel voor humor en maakt zich, naar het schijnt, nergens druk om. Ik kan me herinneren dat vader Bernard hier zijn afschuw eens over uitsprak en zich al een aantal dagen geërgerd had aan de schooltas met boeken die Ruurd al enkele dagen in de garage had laten slingeren. Bernard mieterde de tas achter de tafeltennistafel en dacht: zo die is wel even bezig met zoeken. Niets was minder waar. Na een paar dagen later Ruurd te hebben gevraagd hoe het die week met de studie ging was het antwoord: prima! Hij had de tas nog niet gemist. Dit tot grote verbazing van Bernard die het er verder maar bij liet zitten. Ruurd kun je er echt prima bij hebben, kortom de ideale schoonzoon bestaat echt!

Dat Ruurd bij haar ouders in de smaak valt is iets wat vriendin Marit uiteraard blij maakt. Marit weet als geen ander dat Ruurd het zwaar heeft gehad na het overlijden van zijn vader. Samen zijn ze daar nog sterker uitgekomen zoals in de rubriek ‘Voetbalvrouwen” te lezen valt en ze is er trots op dat hij haar geweldig steunt tijdens haar studie medicijnen in Maastricht.

Marit van der Meulen:’We hebben nu bijna vijf jaar een relatie met elkaar. Het verlies van zijn vader en Anne Eelze was zwaar voor Ruurd. Dit heeft onze relatie echter nog sterker gemaakt want we weten precies wat we aan elkaar hebben. Ruurd is een lieve jongen die voor iedereen klaar staat en is verder, net als zijn vader, een echte levensgenieter. Ruurd kan soms ook weleens wat te gemakkelijk zijn en dan zou ik graag zijn vader naast mij hebben staan die hem dan figuurlijk even een schop onder zijn kont zou geven.”

Zo komt er langzamerhand een goed beeld van de kleine Bourgondiër, een beeld dat breed gedragen wordt door velen binnen en buiten SV Marum zoals door Daniel Jonker, de boezemvriend van Ruurd.

Daniel Jonker: ‘We zijn al sinds dat we op de basisschool zitten bevriend met elkaar en trokken zowel op school als daarbuiten veel met elkaar op. Toen we bij Marum gingen voetballen speelden we altijd wel in hetzelfde team. Ook gingen we zomers vaak samen op voetbalkamp waar ik nog steeds met veel plezier aan terugdenk. Je kunt eigenlijk wel stellen dat we altijd bij elkaar waren wat ook nu nog steeds het geval is. Op de vraag wat kenmerkend voor Ruurd is moet ik toch noemen dat hij, net als zijn vader, een echte levensgenieter is die alles rustig op zich af laat komen. Het is geen type die zich snel ergens druk om maakt.” Dat is ook de mening van zijn moeder Dite die haar zoon natuurlijk als geen ander kent.

Dite Posthumus: Ruurd is een echte voetballiefhebber en voetbalt op dit moment in het tweede elftal van Marum waar Daniel Jonker ook in voetbalt. Daniel is Ruurd zijn trouwe voetbalvriend en de jongens gaan nog steeds trouw samen naar trainingen en wedstrijden. Ruurd verder omschrijvend vind ik het een sportieve effectieve voetballer die binnen en ook buiten de lijnen stevig in zijn schoenen staat. Uiteraard staat het resultaat bij het voetballen bij hem voorop maar een goede sfeer is zeker zo belangrijk.”

Zo is er door diverse personen een beeld van Ruurd Posthumus geschetst als een jongen die bij velen geliefd is. Een uitstekende voetballer die houdt van een prima sfeer en iemand die zowel binnen de lijnen als buiten de lijnen graag klaar staat voor een ander. Ik sluit mij daar graag bij aan want zo heb ik Ruurd ook leren kennen in dat jaar in Marum. Een jongen naar mijn hart als voetballer maar zeker als persoon. Een jongen nog maar die het ongetwijfeld zwaar heeft gehad in de inktzwarte periode in zijn leven en die zich nu met volle kracht inzet om samen met zijn vrienden de ‘viifachtwedstriid” tot een succes te maken. Daarom dit portret over Ruurd Posthumus, de kleine zorgzame Bourgondiër