Wie kent hem niet deel 2

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

‘Wie kent hem niet’ is de titel van het portret in twee delen over een man die alle voetbalcomplexen in de stad Groningen als zijn broekzak kent omdat hij de vereniging uit zijn geboortedorp Eenrum nog steeds op de voet volgt.

Wie kent hem niet’ is de titel van het portret in twee delen over een man die alle voetbalcomplexen in de stad Groningen als zijn broekzak kent omdat hij de vereniging uit zijn geboortedorp Eenrum nog steeds op de voet volgt.

 

Klaas_2

 

Klaas van Erkel in gesprek metoud-dorpsgenote Greta Toonder-Bosma tijdens SGVV'07-Kloosterburen  foto: Jan Gerdez

 

Bommen Berend

In deel 1 kwam die kant van Klaas van Erkel aan de orde maar er is ook nog de andere ‘Erk” of JC zoals hij in zijn geboortedorp ook wel genoemd wordt. Om samen eens over deze kant van zijn leven te praten spraken we op woensdag 17 november af in het eetcafé ‘Bommen Berend” waar ze volgens Klaas uitstekende erwtensoep verkochten. Die woensdag vertrok ik dan ook op tijd richting Groningen om voor mijn afspraak met Klaas nog even in de Slegte rond te neuzen om te kijken over er nog enkele interessante voetbalboeken in de aanbieding waren. Dat was gelukkig het geval en dat leverde enkele ogenblikken later in de Bommen Berend een hilarisch moment op. Ik was ruim voor de afgesproken tijd aanwezig en zat rustig door mijn aangeschafte aanwinsten te bladeren terwijl rustig richting half twee tikte. Klaas had gezegd dat hij op tijd zou zijn want hij was rond 12 uur klaar met werken. Maar tegen half twee begon ik te twijfelen over de tijd die we afgesproken hadden want de hoofdpersoon in kwestie had ik nog niet gesignaleerd en dat bevreemdde mij. ‘Erk” zoals ik hem ken is een man van woord en tijd en ik stond om het punt te gaan bellen toen hij uit een hoek kwam waar ik hem niet had verwacht. Zijn kreet van: ‘ Hé ben je er al” werd door mij beantwoord met dat ik al een kwartiertje aanwezig was. Daarop volgende zijn voor velen bekende lach gevoegd bij de opmerking dat hij ook al ruim twintig minuten binnen was en eerst even rustig de krant had gelezen. Kortom verscholen achter de krant van wakker Nederland had hij mij niet opgemerkt en had ik hem ook niet zien zitten waar we beide vreselijk om moesten lachen en de overige bezoekers in de ‘Bommen Berend ook direct wakker geschud waren.

Erwtensoep

We besloten, hoewel een uurtje eerder nog acht broodjes tartaar naar binnen had gewerkt een kop erwtensoep te bestellen maar helaas ging dit de mist want zo wist de medewerker van het etablissement te vertellen de erwtensoep was van de menukaart gehaald. ‘Erk” was hevig teleurgesteld en kwam tot de conclusie dat de acht broodjes tartaar eigenlijk ook wel genoeg waren en ik bestelde naar goed voorbeeld van de man waar ik een grote fan van ben, René van der Gijp, een uitsmijtertje. Klaas zag dat ik een tas vol boeken bij mij had en even later zaten we samen door de boeken over onder andere Manchester United en Heerenveen te bladeren. Automatisch kregen we het over onze tweede gezamelijke hobby het lezen en Klaas vertelde dat hij bij zomerdag urenlang ergens buiten in de natuur kon zitten te lezen. ‘Daar kan ik intens van genieten en dan vergeet ik de hele wereld om mij heen. “

Ik heb dat een keer met eigen ogen mogen aanschouwen toen ik via een sluiproute vanuit Ezinge via Wieringerschouw en het van Starkenborgkanaal richting Groningen reed om Martine van Mercator op te gaan halen en ik Klaas in de berm aan het van Starkenborgkanaal zag zitten met een boek dat duidelijk niet in de categorie ‘Pinkeltje gaat naar Amerika” viel. Ik besloot niet te toeteren om mijn oud-dorpsgenoot niet de stuipen op het lijf te jagen en ik begreep tijdens ons gesprek in de Bommen Berend van hem dat het een wijs besluit was geweest. ‘Ik ben wel eens zo verdiept in een boek dat als iemand plotseling wat zegt ik van schrik bijna in het kanaal donderde.” vertelde hij en zijn karakteristieke lach klonk weer door het eetcafé. Maar al snel raakten we in gesprek over het dorp waar we beide het grootste gedeelte van ons leven gewoond hadden en we door verschillende omstandigheden op een gegeven moment waren vertrokken. Klaas kwam er niet veel meer hoewel nu zijn zuster Connie en zwager Peter de Vries, oud-voetballer van de v.v. Warffum en Eenrum, er woonden de frequentie iets hoger lag.

Rotterdam

 Maar hij bewaarde mooie herinneringen aan zijn geboortedorp die echter in het niet vielen als de stad Rotterdam, waar hij enkele jaren als medewerker bij de toen nog P.T.T. werkzaam was, ter sprake komen. Nu wordt: ‘Erk” echt serieus en begint zelfs zachter te praten als hij begint te vertellen. ‘Ik heb dingen in het leven gedaan waarbij een ander misschien denkt dat het ook wel anders had gekund maar ik dat idee zelf minder heb. Iedereen doet uiteraard weleens wat in zijn of haar leven waarbij je op latere leeftijd denkt dat had ik toch anders aan moeten pakken. Een van de dingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb is dat ik om mijn toenmalige relatie uit Rotterdam ben vertrokken en mij over liet plaatsen naar Groningen. In Rotterdam heerste een werkklimaat dat duidelijk bij mij paste. Daar ik bedoel ik mee van als je s, nachts een kerel bent dan ben je dat overdag ook wat in Groningen duidelijk niet het geval was en uiteindelijk dan ook mijn baan kostte. Ik ken mijzelf goed genoeg om te beseffen dat ik niet een type ben dat dag in dag uit in het gareel loopt en als een mak schaap doet wat een teamleider of leidinggevende, hoe je het ook noemen wilt, mij opdraagt en dat botste in Groningen volledig.” Rotterdam heeft voor Klaas dan ook nog steeds een magische klank en als hij over de reünie verteld dat enkele maanden geleden plaats vond, en hij veel van zijn oud-collega,s ontmoette, merk ik aan zijn stem dat de heimwee naar Rotterdam diep zit bij de oud-Eenrumer en zie ik dat zijn gedachten afdwalen naar een van de grootste havensteden ter wereld, Rotterdam. Klaas koos zoals gezegd echter voor zijn toenmalige relatie waar twee zonen uit werden geboren die hij, weliswaar mondjesmaat, nog wel eens ziet en hij dankzij een van de twee ondertussen opa is.

Levensstijl

Maar Groningen als werkplek bracht hem  geen geluk en ook zijn terugkeer naar Eenrum waar hij nadat zijn relatie op de klippen was gelopen terecht kwam werd niet dat wat hij er van verwacht had. Problemen met een buurtgenoot en een levensstijl die duidelijk niet door alle Eenrumers begrepen werden dreven hem dan ook weer terug naar de stad Groningen waar er ondertussen een einde was gekomen aan zijn carriere  bij de posterijen waar ik mij, Klaas zijn karakter kennende, wel wat bij kon voorstellen. Ik ben zelf ook niet het type dat het altijd goed kon en kan vinden met leidinggevenden die vaak denken dat ze de titel Koninklijke Hoogheid voor hun naam hebben staan wat mij weleens, na een gigantisch meningsverschil, een disciplinaire straf  opleverde maar ik steeds als uiteindelijke winnaar uit de bus kwam en de ‘kneuzen” ondertussen allang van het UMCG-toneel verdwenen zijn. De verhalen die mijn oud-dorpsgenoot over zijn leidinggevende in Groningen vertelde klonken mij dan ook bekend in de oren al waren ze heftiger dan de mijne en ik snapte dat er voor hem op een gegeven moment geen redden meer aan was om zijn baan te behouden. Er brak voor Klaas van Erkel dan ook een tijd aan waarbij hij probeerde om op allerlei andere manieren weer aan de slag te komen maar ik hem, en velen met mij, een beetje uit het oog verloor tot ik enkele jaren geleden samen met Martine door winkelcentrum Paddepoel liep en Klaas zag zitten. Uiteraard maakten we een praatje en ik schrok toen hij vertelde dat hij op dat moment geen vaste woon en verblijfplaats had. Hij had, zo begrepen Martine en ik, helemaal niets en dat  deed pijn om Klaas, waar ik in het tweede elftal van Eenrum met zoveel plezier mee had gevoetbald daar zo te zien zitten. Hij vertelde dat hij iedere dag ergens anders sliep zoals in fietsenkelders of andere slaapgelegenheden waar je even niet aan moest denken. Veel geld had hij ook niet en ik gaf hem dan ook wat maar reed die middag niet vrolijk terug naar Ezinge. Heel af en toe hoorde ik via enkele collega,s die in Groningen en hem ook kenden wel eens iets en begreep ik dat hij bij een oudere mevrouw inwoonde. Dit verhaal werd bevestigd door Johnny Veenstra, de oud-trainer en speler  van Noordpool en op dit moment als keeperstrainer bij Gronitas actief. Met Johnny maakte ik een interview voor de Ommelander Courant dat door Klaas gelezen was in de stadsbibliotheek waar hij regelmatig komt om de kranten en dergelijke te lezen. Toevallig kwamen beide mannen elkaar tegen in de stad zodat Johnny wist dat het redelijk goed met Klaas ging.

 Encyclopedie

Als dit verhaal tersprake komt in de ‘Bommen Berend” verteld Klaas dat hij echt alles leest wat er op sportgebied te vinden is en ik moet zeggen dat hij bijna een wandelende encyclopedie genoemd mag worden. In Bedum, Jan van Dijken, loopt er ook een rond maar ook Klaas van Erkel is een voetbalkenner in de hoogste graad wat zijn kennis betreft. Zo komt het gesprek dan ook op zijn eigen periode als voetballer waarbij ik mijn verbazing er over uitspreek dat hij relatief weinig in het eerste elftal heeft gespeeld. Daar wil ‘Erk” niet veel over kwijt omdat Klaas nu eenmaal geen man is die veel terug kijkt en zeker geen ouwe koeien uit de sloot wil halen waardoor we het er bij laten wat zijn carriere als voetballer betreft. Maar nu anno 2011 gaat het goed met Klaas en heeft hij een vaste woon en slaapplaats in de wijk Paddepoel en zorgt hij in bepaald opzicht voor zijn hospita en is dat andersom ook het geval. Ze zijn goed voor elkaar en wonen in een huis en niets meer zo verteld Klaas en zo zal het ook blijven. Via de gemeente Groningen is hij een paar uur per dag werkzaam bij de tuindienst wat geen vetpot is zo verteld hij eerlijk en oprecht. Toen hij dat vertelde moest ik opeens denken aan de zondag daarvoor toen we met een groepje Eenrumers en oud-Eenrumers bij de wedstrijd SGVV’09-Eenrum aanwezig waren en hij erop stond om de koffie en thee in de rust te betalen. Luide protesten klonken uiteraard op maar Klaas zijn weerwoord was vernietigend: ‘Ik betaal of ik trek je kop van je romp.” Een opmerking die geplaatst mocht worden in de categorie van het rolatorverhaal in deel 1 maar duidelijk aangeeft hoe hij in elkaar zit. Een man die graag wat geeft, hoe beperkt zijn middelen ook zijn, en daar intens van geniet. Want ook zijn hospita komt niets te kort zo begreep ik uit zijn woorden en dat was dan ook de reden om een verhaal rond en met Klaas van Erkel te maken met als titel ‘Wie kent hem niet.”

 Beeldvorming

Velen kennen hem namelijk alleen maar van de buitenkant en hebben  een bepaalde beeldvorming. Een beeldvorming die vaak niet klopt vandaar dit verhaal over de man waarvan ik blij ben dat ik er met veel mee heb gevoetbald, dat ik hem regelmatig op de velden tegenkom  en die hopelijk door de in twee delen geschreven ‘Wie kent hem niet” bekend zal worden als de man die ,zoals hij zelf zegt, niet alles goed heeft gedaan maar , althans dat is mijn mening, een hart van goud heeft.

 

Noot: Niet alles wat Klaas vertelde heb ik beschreven en dat is op zijn  eigen uitdrukkelijk verzoek gebeurt. Dat heb ik uiteraard gerespecteerd en heb geprobeerd Klaas van Erkel te beschrijven zoals ik hem kende en bij de ‘Bommen Berend” nog beter leerde kennen. Ik wil Klaas nogmaals bedanken voor zijn medewerking en hoop dat door’ Wie kent hem niet” Klaas een beetje bekender wordt als de man van het type ruwe bolster,blanke pit met een hart van goud.”

 

Johan