Tim van der Meulen (Leek Rodenburg): Karaktervoetballer met een hart van goud.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

 Tim van der Meulen stapte aan het begin van het seizoen 2010-211 over van SV Marum naar Leek Rodenburg wat gezien de op dat moment wat moeizame relatie met enkele leden binnen de vereniging uit zijn geboortedorp misschien wel de beste oplossing was.

Tim van der Meulen stapte aan het begin van het seizoen 2010-211 over van SV Marum naar Leek Rodenburg wat gezien de op dat moment wat moeizame relatie met enkele leden binnen de vereniging uit zijn geboortedorp misschien wel de beste oplossing was.

 Foto_leek_tim2

Tim van der Meulen,  of 'Manolev" zoals hij door trainer Edwin Schuiling ook wel genoemd wordt, aan de bal voor Leek Rodenburg

Overstap

Een moeizame relatie die de 18-jarige verdediger al langer had met personen die actief waren binnen de organisatie van Marum. De Marumer stelt daarbij wel direct dat ook hij de hand in eigen boezem steekt door zijn soms wat weerbarstige houding en gedrag. ‘Ik was, en zo eerlijk moet en wil ik zijn, ook niet de gemakkelijkste maar de laatste jaren kreeg ik steeds meer het gevoel dat het vechten tegen de bierkaai was. Steeds meer werd er met mij gesold zoals na het jaar dat ik vanuit de C2 doorstroomde naar de B1. In dat jaar voelde ik mij een volwaardig lid van de B1 selectie en speelde bijna alles dat seizoen. Nadat onze toenmalige trainer na dat jaar vertrok kreeg ik bij aanvang van het nieuwe seizoen te horen dat ik, in tegenstelling tot de rest van het team, niet mee over zou gaan naar de A1 maar dat ik af en toe mee mocht en de overige wedstrijden in A2 zou spelen. Dat was een stevige domper en heb behoorlijk last van gehad.” Zo verloor de robuuste verdediger steeds meer het plezier in het voetballen en begon de twijfel toe te slaan of hij zijn loopbaan als voetballer wel moest voortzetten. Rond het samenvoegen van de zondag en zaterdagafdeling van Marum gebeurden er weer enkele dingen die de jonge Tim van der Meulen raakten en hij besloot samen met zijn neef, doelman Michiel van Valen, de overstap naar Leek Rodenburg te maken. In Leek hoopte hij het plezier weer terug te krijgen in het voetballen wat duidelijk gelukt is. ‘Bij Leek Rodenburg hadden ze net een verjonging doorgevoerd en speelde ik mij in de basis tot in eerste instantie verbazing van mijzelf.”

 foto_leek_tim1

Een karakteristieke actie van Leek Rodenburg-verdediger Tim van der Meulen

Winnen

Een basisplaats die tot stand kwam op basis van inzet en de wil om te winnen die, zo weet ik uit eigen ervaring, ruimschoots aanwezig is bij de student die in Heerenveen de opleiding Communicatie en Management volgt. Een tomeloze inzet van de verdediger waarbij nog weleens bal en tegenstander werden geraakt was de spelstijl van Tim waarbij hij echter nooit de intentie had om zijn directe tegenstander een blessure te bezorgen. Het was de ’drive” van het willen winnen wat daar ten grondslag aan lag, een mentaliteit die hij nu bij Leek Rodenburg ook tegenkomt en hem op het lijf gesneden is. ‘Onder trainer Edwin Schuiling, die aan het einde van het seizoen Leek Rodenburg verlaat en opgevolgd wordt door Kevin Waalderbos, trainen we scherp en is het al eens gebeurd dat er op een training een opstootje ontstond tijdens een scherp gespeeld partijspel. Dat het tot een opstootje kwam gaat misschien iets te ver maar van dat halve gedoe op een training houd ik helemaal niet van.”

‘Viifachtwedstriid

De samen met Michiel van Valen overgestapte Tim van der Meulen erkent echter dat hij in zijn hart natuurlijk altijd een Marumer zal blijven en verwacht dan ook dat hij in de toekomst ooit het geel zwart nog wel eens weer zal dragen wanneer de tijd daar rijp voor is. Want nog steeds is hij onderdeel van de hechte vriendengroep, dat zijn keuze om naar Leek Rodenburg te gaan wel begteep en respecteerde, waarvan hij samen met Kino Elias, Ruurd Posthumus, Daniël Jonker en zus Marit de kern van de organisatie ‘viifachtwedstriid” vormt. Als dit onderwerp tersprake komt dan veranderd de 18 jarige Tim van toon en praat er een jongen die nog alle dagen aan Anne Eelze Bies denkt, zijn teamgenoot en vriend die in de nacht van 6 op 7 oktober 2008, op 17 jarige plotseling overleed. Dan klinkt in zijn stem nog steeds het verdriet om dit plotselinge overlijden dat ruim twee jaar later nog steeds een enorme impact heeft op de vriendengroep waar Anne Eelze ook toe behoorde. Al snel na zijn overlijden ontstonden er plannen om een benefietduel te organiseren dat enkele maanden later door het overlijden van elftalleider Bernard Posthumus van een extra lading werd voorzien. Op 13 september 2009 werd dan ook de ‘viifachtwedstriid’ voor het eerst georganiseerd en Tim is er trots op dat in het voorjaar de tweede editie gepland staat. 'Vaak blijft zoiets bij een keer maar gelukkig is dat bij de ‘viifachtwedstriid” niet zo en kunnen we wederom een van de vele goede doelen die er in Nederland zijn hopelijk met een leuk geldbedrag blij maken."

Dierbare herinnering

De eerste keer hadden we de wedstrijd gekoppeld aan twee goede doelen, het KWF en de Diabetesvereniging. Dit jaar zijn de plannen dat we het ingezamelde geldbedrag schenken aan de Beatrix Kliniek in het UMCG. De eerste keer haalden we ruim 2000 euro binnen, waarvan ik hoop dat het bedrag dit jaar hoger zal worden.”

Zo praten we nog even door over Anne Eelze en verteld Tim dat hij net als al zijn andere vrienden nog regelmatig naar de begraafplaats in Marum gaat. Niet samen maar ieder afzonderlijk wordt er nog regelmatig stil gestaan bij de plotselinge dood van Anne Eelze die, zoals de samen met zijn zusjes Marit en Ilse een drieling vormende Tim verteld een grote fan van de Nederlandse rapformatie De Jeugd van Tegenwoordig was. Zo komen we ook bij het voor Tim meest dierbare moment dat hij en Anne Eelze samen hebben meegemaakt en wat hij zich nog als de dag van gisteren kan herinneren.’Op zondag 15 september 2008 werd in de Euroborg het duel FC Groningen –FC Utrecht gespeeld waarin Andreas Granqvist met een geweldige solo de FC op een 1-0 voorsprong zette. Ik was samen met Anne Eelze bij dat duel aanwezig en beschouw het moment dat wij samen dat doelpunt vierden als mijn dierbaarste herinnering aan hem.”

Bea Venema

Dit tekent het karakter van de jonge voetballer die verder veel waardering heeft voor het werk wat vrijwilligers verrichten voor hun verenigingen zoals bij Leek Rodenburg, Bea Venema. ‘Voor Bea vond ik het geweldig dat Leek Rodenburg het Leekster VoetbalGala dit jaar won want ze was daar enorm blij mee wat iedereen haar oprecht gunde. Ze heeft werkelijk alles voor de club over waar niet altijd bij stil gestaan wordt en als je haar blijheid zag zaterdag 15 januari dan is dat in een woord geweldig.”

Zo denkt de stoere verdediger met een hart van goud dus over de vrijwilligers maar zijn vader en moeder van der Meulen ook belangrijk in het leven van Tim en zijn twee zusjes waar hij een mooi voorbeeld van heeft. 'We hebben, we zijn ten slotte een drieling, bijna gelijktijdig ons rijbewijs gehaald wat betekent dat we ondertussen drie auto, s bij huis hebben staan. Marit en Ilse korfballen in Hoogkerk, ik voetbal in Leek en mijn moeder heeft binnen de korfbalvereniging een bestuursfunctie. Dan komt het weleens voor dat alle drie de auto, s weg zijn en er bij de buren een auto geleend wordt om alles en iedereen in huize van der Meulen op zijn of haar plaats van bestemming te brengen.” verteld hij dan ook lachend.

Via dit interview kregen we een kijkje in het leven van Tim van der Meulen, een jonge voetballer die toen ik als trainer actief was in Marum tot de B1 selectie behoorde waarvan mij óók een speciaal moment is bijgebleven. In het uitduel tegen laagvlieger Noordwolde speelde de B1 abominabel slecht en liet de werklust bij het merendeel van de spelers duidelijk te wensen over. Marum dreigde het duel te verliezen maar werd het mede dankzij de tomeloze inzet van ‘mijn” linksback, en die bij  mij bijna altijd een basisplaats had, die al schavend en tackelend menig aanval van de thuisploeg verijdelde uiteindelijk nog een gelijkspel. Een gelijkspel waar de veel te vroeg overleden Bernard Posthumus toen de volgende opmerking over maakte. ‘Johan met elf keer een Tim van der Meulen in je ploeg word je geen kampioen maar zonder dat soort spelers in je team win je nooit wat.” Die mening kon ik alleen maar beamen want Tim was in dat duel, door zijn nimmer aflatende inzet, de beste speler aan de kant van Marum. Tim van der Meulen zal voor mij dan ook altijd de Tim blijven zoals ik hem heb leren kennen namelijk: ‘Als een karaktervoetballer met een hart van goud.”