Jan, Eddy, Hans en Henk Gerdez: Zonder Bert zijn we niet meer compleet

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

 Soms blijven enkele geplande onderwerpen bewust even liggen, of heb je het verhaal nog niet in de vingers of is de factor tijd een plaaggeest wat in de laatste twee maanden van 2010 regelmatig het geval was door diverse oorzaken.

Soms blijven enkele geplande onderwerpen bewust even liggen, of heb je het verhaal nog niet in de vingers of is de factor tijd een plaaggeest wat in de laatste twee maanden van 2010 regelmatig het geval was door diverse oorzaken.

 

Broers

1294924700NDSC01044

Achter de bank de broers Henk (links) en Jan en op de bank Hans(links) en Eddy Gerdez foto: Ans Gerdez

Dat was ook het geval wat het interview betrof dat ik november had met de broers Jan, Eddy, Hans en Henk Gerdez en waar ik mij vooraf bedachte vragen,wat ik nooit doe,  goed op had voorbereidt maar wat totaal anders liep. Daardoor werd de avond dan ook nóg leuker dan ik al had verwacht. Dat begon overigens al bij binnenkomst bij Hans en Ans Gerdez in Molenrij waar, nadat iedereen gearriveerd was, eerst koers werd gezet naar de verbouwde slaapkamer van het tweetal waar Henk, Jan en Eddy  de nodige tips gaven over bijvoorbeeld het plaatsen van de slaapkamerdeur, kasten en eventueel spiegels waar bij het laatste onderdeel de kwinkslagen niet van de lucht waren. Maar na de algemene goedkeuring van de werkzaamheden die Hans, met assistentie van zijn echtgenote had verricht werd de woonkamer opgezocht waar het ‘interview” plaats zou vinden. Ik vond het wel een leuk plan om voor de broers stellingen voor te leggen waar ze beurtelings een antwoord op zouden geven wat echter anders totaal anders uitpakte dan verwacht. De ‘broertjes” Gerdez zijn namelijk vier totaal verschillende karakters die  over veel zaken een afwijkende mening hebben en waarbij het grote relativerings vermogen van de 60 jarige Eddy het meeste opviel. Eddy was zo vertelde hij heel duidelijk een voetballer die nooit de ambitie had om hoger te spelen dan het tweede elftal maar nog liever in het derde voetbalde.

‘Het moeten trainen was aan mij niet besteed want ik voetbalde puur voor mijn plezier want gezelligheid stond bij mij voorop. Op jongste van de vier, Henk was dit ook van toepassing want ook hij voelde al snel aan dat het hoogst haalbare het tweede elftal zou worden want Henk had niet de ‘drive” om alles aan de kant te zetten voor het eerste. ‘In tegenstelling tot de  Eddy trainde ik echter wel want als speler van het tweede elftal behoor je ook te trainen, althans dat is mijn mening. Daar moet ik aan toevoegen dat het na afloop van de trainingen soms zeer gezellig werd en we, samen met onder andere Henk Korhorn, regelmatig erg laat uit de kantine vertrokken waarbij de weggetrainde calorieën al weer aardig aangevuld waren.”

 Bert

1294925096NBert_02

Bert Gerdez  foto: Jan Gerdez

Waren Eddy en Henk niet echt fanatiek richting het eerste elftal bezig waren gold dat wel voor Jan en Hans die beide als voetballer het eerste elftal hebben gehaald waarbij Hans de eer had om in het team te spelen dat in het seizoen ’72-’73 kampioen werd en naar de derde klasse promoveerde. Dan valt opeens de naam van hun in 2008, en op vijftig jarige leeftijd, overleden broer Bert. Op dat moment valt er even een stilte in de woonkamer wat zelfs geldt voor de volgens zijn broers soms wel wat ‘drukke” Hans die nooit om een woordje verlegen zit. Jan neemt echter snel het woord om iets meer te vertellen over hun overleden broer, een verlies dat duidelijk zichtbaar, nog steeds veel met hun doet.

‘Bert was denk ik wel het fanatiekste van ons allen en had als karaktereigenschap dat hij naast een harde verdediger, ook erg had voor zich zelf was. Als Bert geblesseerd was aan zijn knie, wat geregeld voorkwam, dan schopte hij even goed hard met zijn voet tegen de muur van de kleedkamer en voetbalde hij even later verder alsof er niets aan de hand was.” Die karaktertrek openbaarde zich ook tijdens zijn ziekte want Bert Gerdez was, als zijn gezondheid het toeliet, nog vaak bij thuiswedstrijden van het eerste elftal aanwezig. Want de betrokkenheid van Bert bij de voetbalvereniging Kloosterburen was, volgens het ‘In Memoriam” dat op de clubsite van de v.v. Kloosterburen te lezen is, groot te noemen. Want naast speler was hij ook jarenlang de vaste grensrechter en elftalleider van het eerste elftal. Een rol die hij met dezelfde instelling en gedrevenheid vervulde als die hem als voetballer zo typeerde. Hans voegt later aan de woorden van Jan ook nog toe dat van alle vijf de broers Bert veruit het hardste schot had. ‘Ik kon de bal, als ik hem lekker op mijn slof kreeg, ook aardig raken maar bij de schoten van Bert vergeleken mocht dat echt geen naam hebben.”

Instelling

hans

Hans Gerdez (rechts op de foto) met ondere andere Dolf Durenkamp en Kees Bos als vaste supporters aanwezig bij het duel SGVV'07- Kloosterburen   foto: Jan Gerdez

 

Na deze woorden gaan we toch weer richting de vragen en stellingen en komt de vraag aan de orde of de broers de mening van oud-speler Gerard Ernens delen. De oud-voetballer van Kloosterburen stelde in het interview dat ik met hem mocht maken voor de Ommelander Courant dat het huidige eerste elftal qua instelling een paar procent miste om ten koste van alles een wedstrijd te willen winnen. Nu volgt er een discussie tussen de vier broers die het over dit onderwerp duidelijk niet met elkaar eens zijn. Hans, heeft daar als trouwe supporter bij uit- en thuiswedstrijden duidelijk het hoogste woord in en is het dan ook met zijn oud-teamgenoot eens. ‘Ik neem even als voorbeeld het duel tegen SGVV’07, dat op 24 oktober 2010 gespeeld werd(pvo), als voorbeeld. In dat duel speelde Kloosterburen in de eerste helft gewoon slecht en gingen ze met een 2-0 achterstand de rust in. Na de rust waarin ze elkaar ongetwijfeld eens diep in de ogen hebben gekeken speelden ze het trouwens zeer zwakke SGVV’07 helemaal zoek en wonnen ze de wedstrijd met 4-2. Dat is denk ik wat Gerard een beetje bedoeld dat je niet direct vanaf de eerste minuut laat zien dat je de baas in het veld wilt zijn. En als je, zoals de selectie voor het seizoen uitsprak, je doelstelling is om vierde klasser te worden moet je daar vol voor gaan is mijn mening.”

Een mening die duidelijk gedeeld wordt door Eddy die als enige van de broers in het trainersvak gerold is al is dat wel in het volleyballen. ‘Ik ben het wel met Hans eens dat als je als team iets met elkaar afspreekt je daar ook voor moet gaan. Als volleybaltrainer van het tweede damesteam van MSV in mijn woonplaats Uithuizermeeden is dat ook zo en daar worden dan ook geen concessies in gedaan.”

Trainersvak

Opvallende woorden van de man die als voetballer trainen een overbodige luxe vond maar nu in de volleybalwereld zeer gedreven bezig is en daar dan ook een openhartige mening over geeft. ‘Toen ik in 1979 met het volleybal in aanraking kwam had ik al snel door dat ik deze sport eerder had moeten leren kennen. Nu ik, naast trainer, ook als scheidsrechter actief ben volg ik Kloosterburen alleen nog via de Ommelander Courant

 Zeester

jan_gerdez

Jan Gerdez zoals velen hem nu kennen als de fotograaf van de v.v. Kloosterburen  foto: Huib van der Wildt

Dat Eddy trainer is geworden mag zeer opvallend genoemd worden omdat geen van de broers aspiraties in die richting heeft gehad hoewel de nu 63 jarige Jan nog wel als jeugdleider actief is geweest. Een periode waar wat Kloosterburen betrof in 1970 een einde aankwam toen Jan, als speler van het eerste elftal, na een akkefietje in de kleedkamer na afloop van een duel tegen Astrea uit Groningen volgens de linksbuiten ten onrechte terug gezet werd naar het tweede elftal. ‘Ik vond dat mij onrecht aangedaan werd en trok in die periode al veel op met Geert Timmer, die toen bij Zeester voetbalde en mij dan ook polste of ik niet voor die club wilde voetballen. Ik besloot de overstap te maken en meldde keurig bij het bestuur dat ik overstapte naar Zeester. Men begreep dat ik het meende en ik kreeg zelfs als afscheidscadeau een paar rode voetbalkousen aangeboden. De periode bij Zeester werd voor Jan Gerdez en zijn teamgenoten er een waar de oudere Zeesterleden het nog vaak over hebben. Want Jan maakte namelijk deel uit van het team dat door velen nog steeds gezien wordt als het beste  uit de historie van de vereniging die in 2009, samen met UVV’70, als VVSV’09 verder is gegaan. Ook zelf kijkt de oud-voetballer met veel plezier op die tijd terug waarbij het voorkwam dat hij tegen bijvoorbeeld Hans en of Bert moest voetballen. ‘Dat gebeurde geregeld natuurlijk en dat gaf dit soort duels nog een extra dimensie want ik heb wel tegen, maar in competitieverband nooit mét mijn broers gevoetbald.”

 Hobby, s

 Maar de tijd heelde alle wonden want toen Joost, de zoon van Jan en Frieda Gerdez, samen met enkele teamgenootjes richting Kloosterburen vertrok om in combinatie met leeftijdsgenoten uit Kloosterburen een B-elftal te vormen was vader Jan weer op de velden te vinden van de vereniging uit zijn geboortedorp, waar zijn oud-ploeggenoot Geert Timmer nu voorzitter is. Ook nu is hij nog bij de uit-en thuiswedstrijden aanwezig als de onvolprezen huisfotograaf van Kloosterburen die ook Puurvoetbalonline regelmatig van prachtige foto, s voorziet zoals ook rond dit interview te zien is. Zo beleven de broers het voetballen alle vier verschillend en hebben ze daarnaast allemaal hun eigen hobby, s zoals de 49 jarige Henk die alleen als actief voetballer bij de club betrokken is.‘Ik volg het wel maar mijn andere hobby, s motorrijden en het speuren in het verleden naar gegevens wat onze familie betreft vind ik ook prachtig om te doen. Vooral zijn laatstgenoemde hobby is voor mij een verrassende dat echter al snel omslaat in bewondering als ik zie met hoeveel passie hij zijn broers, en zijn ook bij het interview aanwezige schoonzus Ans, over zijn nieuwste ontdekkingen vertelt. Ontdekkingen die verbazing oproepen bij zijn broers maar die het alle drie geweldig vinden wat Henk zoal opspoort iets waar de nu 56 jarige Hans heel eerlijk van zegt dat hij daar het geduld niet voor heeft.

‘Voor zoiets ben ik veel te druk want ik ben van nature altijd al een druk persoon geweest. Men zegt weleens dat als je ouder wordt je wel rustiger wordt maar ik merk daar nog niets van. Als supporter van Kloosterburen, ik ben er bijna altijd zowel uit als thuis, kan ik mij soms vreselijk druk maken terwijl ik Jan dan heel rustig langs de kant foto, s zie maken. Maar ik heb dat ook met het biljarten waar ik bloedfanatiek, en soms zenuwachtig, mijn keu wel eens doormidden wil breken als het niet gaat zoals ik wil.” Dat drukke etaleert hij door op deze avond talloze keren op te staan om zijn woorden kracht bij te zetten wat steevast door metname Jan en Eddy beantwoord wordt met de tekst: ‘Rustig Hans, rustig maar.’ waar de middelste van de vijf broers zelf het hardste om moet lachen en een grappige verklaring voor heeft. ‘Ik ben de middelste van zeven kinderen,de broers hebben twee zussen Ina en Marga, waardoor ik vaak de klos was, met de ouderen mocht ik niet meedoen en bij de jongeren ook niet. Daar moest ik altijd tegen vechten” aldus Hans die met een vette knipoog en brede lach bevestigd dat het op dat gebied allemaal wel een beetje meeviel bij de familie Gerdez in huis.

 Fusies

Zo kwamen er deze avond veel onderwerpen aan de orde zoals een eventuele fusie tussen bijvoorbeeld FC LEO en Kloosterburen. Waar Hans en Jan dat misschien in de toekomst ooit nog weleens zien gebeuren denken Eddy en Henk daar duidelijk anders over. Henk, die zelf al jaren in Leens werkt, denkt niet dat de specifieke culturen van beide clubs bij elkaar passen terwijl Eddy de vergelijking tussen Uithuizen en Uithuizermeeden trekt. ‘Daar zou het absoluut niet werken want hoewel gemeenten in een tijd dat er kostenbesparend gewerkt moet worden het graag anders te zien willen leden van verenigingen graag hun eigen identiteit behouden wat ook voor Kloosterburen geldt. Dat laatste wordt beaamd door de broers Jan en Hans maar die wel voordelen zien qua kosten aldus Jan die in zijn mening gesteund wordt door Hans

‘Je zou een complex tussen Leens en Kloosterburen kunnen realiseren waarbij je er over kunt denken om zowel op zaterdag als zondag prestatievoetbal te houden. Maar, en zo eerlijk moet je ook zijn, de jongeren zullen steeds meer naar het zaterdagvoetbal overstappen en dan heb ik een probleem want ik mag nog steeds graag zondags ergens op een voetbalveld staan.” besluit hij deze discussie met een kwinkslag die ‘Hanske” ook als voetballer zo typeerde.

Zo kwam er een einde aan een avond in november die, hoewel anders dan gepland, een avond werd waar ik met veel plezier op terug kijk. Een avond met de vier nog in leven zijnde ‘broertjes” Gerdez die duidelijk verschillend van karakter ieder zijn een eigen mening had over de diverse onderwerpen maar waren ze allen duidelijk over een onderwerp: ‘Bert missen we nog iedere dag.”