De voetbaljaren van Co Haumersen in Nederland en Amerika

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Een e-mail uit de Amerikaanse staat Michigan was de aanleiding tot onderstaand verhaal. Een verhaal met oud-Velocitaan Co Haumersen die in 1955 emigreerde naar Amerika en vanaf 1942 tot aan zijn emigratie voor het roemruchte Velocitas uitkwam.

Een e-mail uit de Amerikaanse staat Michigan was de aanleiding tot onderstaand verhaal. Een verhaal met oud-Velocitaan Co Haumersen die in 1955 emigreerde naar Amerika en vanaf 1942 tot aan zijn emigratie voor het roemruchte Velocitas, uitkwam.

06-12_Haumersen_party

Co Haumersen( midden op de foto) in 2008 samen met een van zijn in Amerika wonende kleinzoon en neef CorVink uit Groningen, die samen met zijn familie op bezoek waren. foto: Johan Paapst

In 1942 werd Co Haumersen door een van zijn vrienden, Kees Ruben, geïntroduceerd bij de voetbalvereniging Velocitas en belandde hij in de B3 van de club dat toen al in het stadspark zijn wedstrijden speelde.

‘Nadat Kees Ruben mij mee had genomen naar ‘Velo” kwam ik in het laagste jeugdelftal, de B3, terecht. Voor die tijd speelde ik in het team van de speeltuinvereniging DEO waarmee we tegen andere speeltuinverenigingen speelden. Daar heb ik nog samen gevoetbald met Johnny de Groot die later als buitenspeler voor GVAV Rapiditas uitkwam. Maar al vrij snel nadat ik enkele wedstrijden voor de B3 had gespeeld werd ik overgeheveld naar de B1. Na mijn periode in de B-junioren begon ik ook in de A-junioren in het derde team en van daaruit stootte ik door naar de A1.” Dat in het laagste jeugdteam beginnen was een procedure die Velocitas er op na hield wat de jeugdleden betrof en zich ook in het eerste jaar dat Co Haumersen in de senioren voetbalde nog voordeed.

Eerste uitwisseling

`Ik kan mij nog goed herinneren dat ik in het eerste jaar ,1948, bij de senioren in de lagere teams uitkwam. Een jaar later gebeurde er echter iets geweldigs want ik werd samen met Bé Boer uitverkozen om met de eerste selectie van Velocitas een 10-daagse trip naar Oostenrijk mee te maken. Het unieke aan deze trip was dat het de eerste uitwisseling was die na de tweede wereldoorlog plaats vond want ook in latere jaren trok Velocitas regelmatig de grens over voor het spelen van toernooien en vriendschappelijke wedstrijden. Doordat ik op een gegeven moment een vaste basisspeler was in het eerste elftal werd ik geselecteerd voor het Gronings Elftal waar ik de trainers Otto Bonsema en Eppie Meulema tegenkwam. Met dat team werden we uitgenodigd om in het Engelse Newcastle te spelen in het kader van een uitwisselingsverband. Helaas heeft deze uitwisseling niet erg lang stand gehouden waardoor ik niet veel van deze trips heb meegemaakt.”

Semiprofessionele voetbal

De dit jaar op 1 april  114 jaar wordende vereniging had de smaak van het prestatie voetbal, dat na de oorlog een beetje in Nederland kwam opzetten, te pakken en besloot dan ook het voorbeeld van veel verenigingen te volgen en een Engelse trainer aan te stellen. 'Velo" was, zo weet de oud-voetballer zich nog goed voor de geest te halen, daarmee de eerste vereniging in het Noorden dat die koers ging volgen al is hij over de naam van de oefenmeester uit Engeland niet helemaal zeker. ‘Ik geloof dat hij Donnahue heette maar zeker weten doe ik dat niet helemaal meer maar ik weet nog wel dat Velocitas de stap maakte naar het semiprofessionele voetbal. Want het bestuur had in die tijd al goed in de gaten dat als de club mee wou blijven doen in de top van het voetbal in Nederland ze op dat gebied niet stil moesten blijven staan.” Voor Co Haumersen brak er persoonlijk echter een mindere periode aan want na zijn diensttijd stond hij op de lijst om naar het in de ogen van velen beloofde land, Amerika, te verhuizen. Een land waar al twee familieleden eerder naar toe waren geëmigreerd . ‘Na mijn diensttijd kwam ik, terwijl ik op de wachtlijst stond voor emigratie naar Amerika, bij Melles Kleding Industrie te werken waar ik ook in het bedrijfsvoetbalteam speelde. Met dat team wonnen we trouwens direct de beker in de bedrijvencompetitie.”

 Emigratie

Maar Amerika bleef aan de horizon gloren en in 1955 was het eindelijk zo ver dat de lang gekoesterde wens van Co in vervulling ging en hij naar Amerika emigreerde en in de staat Michigan terecht kwam waar zijn enkele jaren eerder vertrokken oom en een neef ook woonden. Hoewel blij dat hij ging emigreren had de voetballer ook gehoord dat zijn hobby in Amerika niet werd beoefend wat uiteraard een domper was voor de voetballer in hart en nieren. ‘Toen ik hoorde dat het voetbal in Amerika niets voorstelde voelde ik mij wel even rot want niet meer voetballen was wel heel erg.” Bij aankomst in Michigan bleek dit echter niet de juiste informatie te zijn geweest want er werd wel degelijk gevoetbald in Amerika en wel door de emigranten die daar zelf teams hadden opgezet tot grote vreugde van de nieuwe emigrant uit Groningen ‘Deze mededeling voorzag mijn emigratie van een extra dimensie omdat ik in Amerika de sport die mij in Nederland zoveel plezier had bezorgd kon blijven beoefenen. Ik speelde al snel voor Be Quick in het stadje Grand Rapids en we kwamen uit tegen ploegen die samengesteld waren uit Hongaarse, Duitse en Engelse emigranten.”

 Zware blessure

Zo bleef het zelf voetballen ook in Michigan, waar Co en zijn vrouw Mina, het meisje waar hij toen hij nog in Nederland woonde verkering mee had en in 1957 voor terug kwam naar Nederland om met haar te trouwen,  als een rode draad door het leven van de oud-Velocitaan lopen waar echter in 1964 een abrupt einde aan kwam. In dat jaar brak de toen alweer bijna tien jaar in Amerika wonende oud-inwoner van Groningen zijn rechterbeen op drie plaatsen zo verteld hij. ‘Die zware blessure zorgde ervoor dat ik twee jaar heb moeten revalideren en in die periode ook niet heb kunnen werken wat natuurlijk voor een gezin met drie opgroeiende kinderen, Jody, Frans en Wilma niet gemakkelijk was. Toen ik dan ook eenmaal weer hersteld was besloot ik dan ook om niet meer te gaan voetballen.”

 Voetsporen

 Hoewel nu al ruim vijfenvijftig jaar in de ‘States” wonend denkt Co Haumersen nog geregeld terug aan zijn periode als voetballer van Velocitas niet in de laatste plaats doordat ook zijn oudste zoon Jody en kleinzoons in de voetsporen van hun vader en opa zijn getreden. ‘Dat vond ik natuurlijk prachtig en samen met Mina heb ik dan ook veel wedstrijden, waarbij we meestal drie uur moesten rijden, gezien van de boys tot in sommige gevallen wel vier keer in de week. Maar dat is nu helaas afgelopen want alle drie onze drie kleinzoons voetballen nu bij een college-team waardoor het voor ons niet meer te bereizen valt. Doordat we al die jaren bij het voetbal betrokken zijn gebleven denk ik nog weleens, hoewel ondertussen ruim vijfenvijftig jaar geleden, met veel plezier terug aan mijn periode bij Velocitas. De hele organisatie van de club was namelijk prima want naast een goed bestuur bewaar ik ook uitstekende herinneringen aan de jeugdleiders uit mijn tijd als jeugdspeler.”

 Medespelers    velo

 Maar ook  voetballers waar Co Haumersen mee samenspeelde in het eerste elftal van Velocitas passeren de revue en dan blijkt dat de 81-jarige oud-voetballer nog over een goed geheugen beschikt en noemt hij de namen van mannen als Shelto Groenier, Jan Meulema, Bé Boer, Jantje Willemse, Piet Fransen, en twee mannen, Slijfer en Prieshof, waar hij de voornamen niet meer van weet, als de spelers waar hij mee gevoetbald heeft.‘Ik vond het een eer dat ik met deze voetballers waarvan ik velen uit het oog ben verloren, samen bij Velocitas heb gespeeld en staan de herinneringen aan de prachtige club Velocitas dan ook onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift.” aldus Co Haumersen die in Amerika al die jaren werkte bij Bohm, een van oorsprong Duitse firma dat in South Haven een vestiging had waar auto onderdelen werden gemaakt en waarbij hij in het team werkte dat het machine-onderhoud van de firma verzorgde.

 Aanleiding tot  interview

DSCF0511

 De zelf opgebouwde woning en bijbehorende tuin van Co en Mina Haumersen in Michigan foto: Johan Paapst

Een mooi verhaal uit Amerika dat op een opmerkelijke wijze tot stand kwam doordat er namelijk een reactie van Co en Mina Haumersen  binnenkwam op een een artikeltje dat ik over Dion Paapst en Bas van Veen schreef die van GVAV Rapiditas naar de jeugdopleiding van FC Groningen/ Cambuur overstapten. Dion is verre familie van de oud-Velocitaan en zijn vrouw Mina die, zo gaven ze in de reactie aan, het erg leuk vonden om op die manier wat over hun familie te lezen waarbij het voetballen natuurlijk direct de aandacht trok. Johan Paapst, de vader van Dion, vertelde nadat ik hem van de reactie uit Amerika op de hoogte bracht  dat Co Haumersen zelf  een prima voetballer bij Velocitas was geweest wat mij deed besluiten om in oktober een mail te sturen naar Amerika. Ik kreeg vrij snel een mail terug waarin Co en Mina aangaven graag mee te willen werken om iets over de carrière van Co te vertellen  maar op dat moment druk  waren met de voorbereidingen op het jachtseizoen, waarvoor er eerst onderhoud aan hun tuin gepleegd moest worden. We spraken af dat ze zouden reageren zodra het jagen afgelopen was en welke afspraak in de tweede week van januari 2011 nagekomen werd. Ik wil Co en Mina dan ook bedanken voor hun medewerking aan Puurvoetbalonline en we zijn er trots op dat de site ook in de staat Michigan door Co en Mina Haumersen, waar ze prachtig wonen in een woning dat als bouwpakket aankwam en door Co zelf  opgebouwd is, op het adres: Sincerely, Co Haumersen, 01011 7l l/2 Street, South Haven, Mich. 49090 USA, gelezen wordt.

 

 

 

 

 

 

 

 

.