Auke en Erik van der Velde: Een gezamenlijke liefde voor het voetballen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

 Een dubbelportret maken is altijd leuk zeker als het zoals in dit geval om  een vader en een voetballende zoon gaat

 


 

Een dubbelportret maken van twee voetballiefhebbers is altijd leuk zeker als het zoals in dit geval om een vader en zijn voetballende zoon gaat.Zo zat ik enkele weken geleden in de kantine van VIBOA in Winsum tegenover Auke en Erik van der Velde die als gezamenlijke hobby het voetbal hebben.

Erik_en_Auke1

Vader en zoon Auke en Erik van der Velde samen in actie namens VIBOA


Auke begon zijn loopbaan in het nabijgelegen Bedum waar hij onder andere met Gerald Gras, Wilfred Bronsema en Gerbrand Bolt in een team speelde. Waar de andere drie doorstroomden naar het hoogste seniorenteam van CVVB bleef het wat Auke betrof bij het tweede elftal. ‘Ik kende mijn beperkingen en had er dan ook geen moeite mee om bijvoorbeeld in het tweede elftal te spelen hoewel ik wel degelijk zeer fanatiek was in de wedstrijden en trainingen.” Die gedrevenheid openbaarde zich ook toen hij enkele jaren later verhuisde naar Winsum en naast de ook bij VIBOA actief zijnde trainer Fokke Danhof kwam te wonen. ‘Fokke wist dat ik een voetballiefhebber was en hij vroeg mij dan ook of ik als begeleider van het tweede team wou worden waar hij trainer van was. Naast begeleider werd ik daarbij ook de vaste grensrechter van het team waar later Jeroen de Munck (twee jaar) en Jan Jaap Zijlstra (1 jaar) ook als trainer actief waren. Al met al heb ik zeven jaar samen met het team en de in totaal drie trainers uitstekend samengewerkt waar een einde aankwam doordat mijn werkzaamheden in de ICT zich niet alleen beperkten tot doordeweeks maar ook voor de weekenden golden. Ondertussen is ook Erik aangeschoven die in het duel tegen ACV B2 in de slotseconden een zeker lijkende zege zag veranderen in een 2-2 gelijkspel en waar de jonge verdediger stevig van baalde. Maar voordat we het daar verder over krijgen wijst Auke mij op de prachtige foto die er van hem gemaakt is door Coen van der Molen. Terwijl hij er op wijst zie ik aan zijn gezicht dat het nog steeds veel met hem doet hoe de tweede selectie na zeven jaar afscheid van hem nam. Erik ziet dat ook en vertelt dat alles wat die dag stond te gebeuren buiten medeweten was georganiseerd en waar ze thuis ongelofelijk veel voorpret om hebben gehad. ‘Toen we hoorden dat er een feestdag voor mijn vader werd georganiseerd werden we daar uiteraard bij betrokken. Alles moest echter geheim blijven en dat was soms best wel lastig maar het is gelukkig wel gelukt en werd het een geweldige dag voor mijn vader met zelfs teams die aanwezig waren waar hij met VIBOA regelmatig tegen speelde.”

 Gedreven

Die gedrevenheid om ergens voor te gaan en waar Auke van der Velde dus duidelijk veel waardering voor kreeg komt terug als we het over Erik als voetballer van nu de B1 krijgen. De 14-jarige voetballer speelt dit seizoen voor het eerste jaar in de B-junioren en wist zich een plekje in de B1-selectie te bemachtigen die over een groot aantal beschikt wat voor enkele spelers aanleiding was om een stapje lager te gaan voetballen of in een enkel geval helemaal te stoppen waar Erik zich wel iets bij kan voorstellen maar zoiets zelf nooit zou doen. ‘We hebben een grote groep en de posities zijn eigenlijk dubbel bezet wat betekent dat je gewoon niet iedere week speelt. Dat is vervelend omdat je weet dat je de zaterdag nadat je de week daarvoor in de basis bent begonnen eigenlijk zeker weet dat je wissel staat. Ik snap dat wel maar baal dan wel want ik train dan ook, hoewel dat niet goed is, soms minder scherp.” En scherp trainen is iets wat de 14-jarige voetballer een beetje in de genen zit zegt Auke die daar dan ook met veel waardering over spreekt zonder zijn zoon de hemel in te prijzen.”

 

Trainingsbeest

Erik heeft er veel voor over want zo was hij vorig seizoen ‘trainingsbeest van het jaar” een prijs die hij kreeg omdat hij alle trainingen had bezocht. Dat had ik zelf vroeger ook want in mijn beleving moet je ergens voor gaan als je eraan begint en dat heeft Erik gelukkig ook.” Toch hebben beide voetballiefhebbers wel een verschil in beleving als het bijvoorbeeld om het bekijken van de hoofdmacht van de zaterdagvereniging uit Winsum gaat. Waar Auke zeer geregeld de wedstrijden van het eerste elftal bijwoont is Erik daarin meer een exponent van de huidige lichting jeugdige voetballers die nadat ze hun eigen wedstrijd gespeeld hebben s,middags andere dingen gaan doen. Waar dat vroeger in de tijd dat Auke jeugdvoetballer was bijna ondenkbaar genoemd mocht worden heeft hij daar als vader in zekere zin wel begrip voor. ‘ We moeten natuurlijk niet vergeten dat in deze tijd de jeugd veel meer mogelijkheden hebben dan in onze jeugd. De computer en de mobiele telefoon zijn daar natuurlijk een belangrijk onderdeel in want op die manier kan er sneller wat geregeld worden om samen wat te gaan doen.” Erik bevestigt het beeld volmondig waarna we het over de voetballers krijgen die beiden als hun favoriet zien. Waar Erik de rechtsback van Ajax en het Nederlands Elftal, Gregory van der Wiel als zijn grote favoriet ziet is Auke nog steeds gecharmeerd van voetballers van het type Jan Wouters terwijl ook de vijf jaar voor Ajax gespeeld hebbende Hatem Trabelsi een van zijn favorieten was. ‘Trabelsi vond ik een moderne verdediger die zeer aanvallend was ingesteld en razendsnel was. Ik vond het dan ook jammer dat hij bij Ajax vertrok en naar Manchester City ging maar dat is tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld want dat verwacht Erik ook als we het over zijn favoriet, Gregory van der Wiel krijgen. ‘ Gregory van der Wiel is rijp voor een grotere club en zal na dit seizoen wel vertrekken bij Ajax denk ik want hij kan een nog hoger niveau absoluut aan. Daar komt bij er niet echt heel veel goede backs rondlopen want het is toch een positie die door veel spelers als minderwaardig wordt gezien.” Zo komen we automatisch op zijn eigen positie, rechtsback, waar hij zich prima thuis voelt. Die positie, en Auke bevestigt dat volmondig, is me op het lijf gesneden en waarbij ik het van mijn inzet en techniek moet hebben. Want dat vind ik het mooiste dat je als verdediger je tegenstander voetballend de baas bent.”

Erik_Voetballer

Erik van der Velde in opperste concentratie

 

 

Bewogen jaar

Dat voetballend de baas zijn kwam vorig jaar helemaal veelvuldig voor toen Erik met de C1-junioren van Viboa kampioen werd en dat team ook terugkeerde in de hoofdklasse. Een in velerlei opzichten bewogen jaar waar beide nog geregeld aan terug denken. Erik omdat hij dat jaar trainde onder het duo Roy Kamps en Ard Torrenga die hij als trainer en als persoon hoog heeft zitten. ‘Roy is de beste trainer, zonder de andere trainers tekort te doen, die ik tot nu toe heb gehad en met Ard had ik een speciale band en ik ben den ook blij dat hij ook bij de B-junioren mijn trainer is samen met Jacob Zwart die er trouwens een andere aanpak op na houdt dan Roy. Dat is uiteraard wel logisch want in de B-junioren moet je de volgende stap maken in je ontwikkeling als voetballer want dat is namelijk wel de doelstelling van VIBOA.” Hier heeft Auke een duidelijke aanvulling die vind dat de zaterdagvereniging een uitstekend beleid voert in alle geledingen van de club. ‘Als je ziet dat spelers die voor VIBOA voetballen  tegenwoordig overal vandaan komen dan zegt dat wel iets. Alle jeugdteams voetballen in de hoofdklasse en de club krijgt een steeds grotere rol in de regio. Daarbij is het de grootste onzin dat er wel eens gesteld wordt dat er spelers benaderd worden door de vereniging want het gaat tegenwoordig allemaal via de jeugd zelf. Men praat er over op school en ook ouders nemen contact op om te vragen of hun zoon bij VIBOA kan komen spelen. En je moet daar verder ook niet te moeilijk over doen, want het is gewoon van deze tijd en als je bij een kleine vereniging zit en je bent ambitieus dan maakt iedere jeugdspelers met zijn ouders in negenennegentig van de honderd keer de keus om naar een club te gaan die hoger voetbalt.”

 

Auke

Auke van der Velde in actie zoals velen hem binnen VIBOA zullen kennen. foto: Coen van der Molen Winsum

 

 Ruwe Bolster

Zoals hij het laatste vertelt is het Auke van der Velde ten voeten uit namelijk het type ruwe bolster blanke pit. Want aan het slot krijgen we het nog even over het vorig seizoen toen Erik in de C1 voetbalde en de ziekte van teamgenoot Jasper Dijkstra als een donkere wolk boven het team hing. Beiden denken ze terug aan hét hoogtepunt van het seizoen toen Jasper na maanden van ziekenhuis in ziekenhuis uit en revalideren door het duo Roy Kamps/Ard Torrenga als geweldig geschenk voor zijn vechtlust enkele minuten voor het einde van het kampioensduel als invaller binnen de lijnen kwam. Als ze vertellen wat er toen gebeurde zie je dat moment zo voor je als Auke vertelt wat er gebeurde. ‘Jasper kreeg de bal via de lat terug na een schot op doel,  en alsof het zo moest zijn, zo maar voor zijn voeten en scoorde daardoor met zijn eerste balcontact van de wedstrijd. Dat was een moment dat vergeet ik niet gauw weer en ik kan je vertellen dat er velen met tranen in de ogen langs de kant stonden en ik ben heel eerlijk ik was daar ook een van want ik vond het een geweldig moment voor Jasper.”

Eigen weg

Maar het werd tijd om het interview af te ronden want mijn activiteiten voor de Ommelander Courant zijn aanstaande en Auke wil nog even naar huis om zich om te kleden want hij heeft gevlagd bij het elftal van zijn zoon wat hij altijd doet als hij vrij is. ‘Het bloed kruipt waar het niet gaan kan” zegt hij glimlachend terwijl hij Erik vraagt wat hij gaat doen. Die blijkt al met enkele teamgenoten afgesproken te hebben om nog even op het complex van VIBOA te blijven om wat te eten om daarna wat anders te gaan doen met zijn vrienden. Zo gaan vader en zoon ieder een andere kant op maar respecteren ze dat van elkaar en  is mooi om te zien dat Auke en Erik de liefde voor het voetbal met elkaar kunnen delen op een manier zoals het hoort!