Anousjka Bolt (v.v. Kloosterburen): Een van de parels van het damesvoetbal in Groningen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Bij Anoesjka Bolt waren de tranen al opgedroogd toen ze enkele weken geleden na een zesentwintig jaar durende loopbaan de voetbalschoenen noodgedwongen aan de wilgen moest hangen. Een beslissing die genomen moest worden omdat haar rechterenkel zo beschadigd was dat volgens de arts in het Martini Ziekenhuis het goed functioneren in het dagelijks leven in gevaar kwam.

 

Bij Anoesjka Bolt waren de tranen al opgedroogd toen ze enkele weken geleden na een zesentwintig jaar durende loopbaan de voetbalschoenen aan de wilgen had gehangen Een beslissing die noodgedwongen genomen moest worden omdat haar rechterenkel zo beschadigd was dat volgens de arts in het Martini Ziekenhuis het goed functioneren in het dagelijks leven in gevaar kwam.

 DSC00057

Anousjka Bolt (rechts op de foto) langs de lijn bij de wedstrijd van Kloosterburen tegen VVSV'09.  foto : Jan Gerdez

Ze verteld, als we samen in Café Restaurant Willibrord zitten te praten over haar mooie carriere, dat ze enkele maanden geleden wel een traantje heeft gelaten toen ze het bericht kreeg dat er operatief ingegrepen moest worden om de enkel dusdanig te repareren zodat ze er in het dagelijks leven geen hinder meer van zou ondervinden maar dat ze het voetballen maar beter achterwege kon laten.

‘Dat was een geweldige dreun want die beslissing had ik zeker niet verwacht. Ik was me er van bewust dat mijn enkel niet in orde was omdat ik er ook overdag steeds meer hinder van ondervond maar ik hoopte dat ik na de ingreep wel weer kom spelen.” Maar nadat de eerste emoties waren weggetrokken besefte ze dat het misschien wel een verstandig besluit was om te stoppen

Die hinder kwam ondermeer tot uiting in haar werkzaamheden die ze in het bedrijf van haar broer Olaf, die als jonge ondernemer een bedrijf heeft het broeden van tulpen die via de veilingen in Rijnsburg en Eelde over de hele wereld verkocht worden, verricht en waar ze ontzettend veel plezier aan beleefd. Dat plezier is van haar hele gezicht af te lezen als ze over het bedrijf van haar broer verteld.

‘Bij Olaf werken vind ik prachtig om te doen want het is mooi als je een product aflevert waar mensen plezier aan beleven want dat is met bloemen toch het geval. Daarbij vind ik het erg moedig dat hij samen met zijn vrouw Natasja deze stap heeft durven nemen in een tijd dat het qua economie niet echt geweldig gaat met Nederland.”

Hoewel ze het werk tussen de tulpen met veel plezier doet droomde ze er stiekem ook wel eens over hoe het zou zijn als ze nu een jaartje of twintig zou zijn geweest. En ze als jonge voetbalster de opkomst van het betaalde voetbal voor wat betreft het damesvoetbal had meegemaakt.

‘Daar droomde ik weleens over maar heb er ook weleens serieus over nagedacht want in mijn jeugd was ik bezeten, nu nog trouwens, van het spelletje en ik had daar eigenlijk wel wat voor over gehad om te proberen dat te halen. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik het had gehaald maar ik vind wel dat je altijd voor het hoogste moet gaan.”

Dit zeggende doet ze ook een opmerkelijke uitspraak over de twee verenigingen, Zeester en Kloosterburen, waar ze het langste voor heeft gespeeld.

‘Het grootste verschil is dat er bij Zeester een meer zeg maar winnaarsmentaliteit heerste dan in Kloosterburen. Dat vind ik heel apart en dat zit hem ook denk ik een beetje in de cultuur van beide dorpen. In Zoutkamp,als vissersdorp, is het allemaal wat harder naar elkaar toe wat in Kloosterburen niet het geval is. Als we met Zeester een wedstrijd verloren dan werd er soms een stevig potje gescholden hoor maar na afloop werd dat direct uitgepraat en dat kon ik altijd wel waarderen. Ik was er zelf ook een die moeilijk tegen haar verlies kon en dan kwam er ook bij mij weleens een onvertogen woord uit.”

Maar dat is denk ik wel het grootste verschil want in Kloosterburen wordt er wat gemakkelijker over een nederlaag heen gestapt. Dat zie ik ook bij het eerste elftal van Kloosterburen wel een beetje die al jarenlang proberen om te promoveren naar de vierde klasse maar dat steeds op een haar na missen. De grootste kans was vorig seizoen toen met die versterkte promotieregeling de kansen om te promoveren groot te noemen waren. Maar het werd een dramatisch seizoen en aan het eind van de competitie stonden ze weer met lege handen. Er wordt dan even over getreurd maar al snel gaat men weer over tot de orde van de dag. Ik weet zeker dat ik er dagenlang ziek van zou zijn geweest.”

Maar toch had ze het na zeventien jaar Zeester de laaste jaren ook prima naar haar zin bij het damesteam van de voetbalvereniging Kloosterburen waarmee ze op 2 oktober het uitduel tegen VVSV’09 speelde. VVSV’09 is de fusieclub die ontstaan is uit Zeester en UVV’70 uit Ulrum en die nog steeds haar thuiswedstrijden speelt op de sportvelden in Zoutkamp. Op die bewuste 2 oktober gebeurde er iets wat ook nu nog steeds, zo is aan haar gezicht te zien, nog steeds een diepe indruk op haar maakt.

‘Toen we daar hadden gespeeld tegen VVSV’09 kreeg ik van Rommy Dijkstra, die in de periode dat ik bij Zeester voetbalde voorzitter was, een Zeesterspeldje aangeboden. Dat deed me echt, samen met de mooie woorden die hij daar bij sprak, heel veel. Een mooi gebaar van een warme vereniging en Rommy die daar aan dachten wat ik enorm gewaardeerd heb.”

IMG_7827_16232g

Een duidelijk emotionele Anousjka na haar laatste wedstrijd in haar prachtige voetbalcarriere met op de achtergrond haar teamgenoten en begeleidingsteam van Kloosterburen   foto: Jan Gerdez

Zo kijkt ze terug op een mooie carrière die wat haar betreft nog wel enkele jaren had mogen duren maar dat er zoals gezegd helaas niet in zit. Daar heeft ze zich ondertussen bij neergelegd maar blijft ze wel actief in de voetbalwereld. In Kloosterburen is ze sinds vorig  seizoen actief als trainster van eerst de F-junioren en sinds dit seizoen de E-junioren en ook zal er zeer waarschijnlijk in de toekomst een rol weggelegd zijn in de begeleiding rond het dameselftal van de stichting Regioteam Noord Groningen. Een rol waar ze wel interesse in heeft want ook in dat team heeft ze diverse keren met veel plezier gespeeld.

‘Ook dat was een leuke periode om met speelsters van andere verenigingen samen tegen sterke tegenstanders te spelen en ik ben dan ook zeer vereerd dat ik ben benaderd om daar in de toekomst een rol in te mogen spelen wat betreft de samenstelling van het team en alles wat er verder bijhoort.”

Zo blijft ze dus volop actief in de sport die haar veel plezier bracht wat ze ook duidelijk terug ziet in haar zeven jarige zoontje Bo die in de F-pupillen de eerste beginselen van Henk Korhorn krijgt bijgebracht en daar veel plezier aan beleeft. ‘In Bo herken ik mijzelf als klein jeugdspelertje heel erg terug en dat vind ik prachtig. Ik had een hard schot en dat heeft Bo ook en dat is natuurlijk mooi om te zien. Maar ik ben wel blij dat hij in de F-junioren speelt want dat is voor zijn ontwikkeling als voetballer beter want ik weet dat ik zeer kritisch ben als trainster en dat zou tussen ons beiden nu nog niet werken. Ik ben daarin namelijk erg fanatiek want mijn stelregel is als je traint dan doe je het goed. Er is natuurlijk wel ruimte voor plezier maar ik ben wel een trainster die de kinderen wat wil leren. Waar Bo als voetballer veel van zijn moeder heeft is de vijf jarige Sven niet echt geïnteresseerd in het voetballen wat Anousjka als moeder prima vind. Want iets opdringen aan kinderen is wel het laatste wat ze zou doen.

‘Dat hoor je en lees je al teveel dat ouders kinderen een bepaalde richting opduwen qua studie of, nog erger, een hobby. Kinderen kunnen heel goed die keuze zelf maken maar ik heb wel de stelregel dat als je ergens voor kiest je er ook voor gaat.” Zo heeft ze over veel zaken een uitgesproken mening en dat past ook wel een beetje bij een zoals we dat in de voetbalwereld noemen,‘linkspoot” zoals Piet Keizer, Rob Rensenbrink en ook Coen Moulijn dat ook waren.

Want dat was: ‘Nous”, een echte linkspoot die heel wat doelpunten met haar linkerbeen heeft gemaakt waarbij ze veel bewondering en waardering oogste bij haar medespelers, trainers, en tegenstanders. Ik ben zelf een van haar trainers geweest in Zoutkamp, naast Rommy Dijkstra, Rick Boerema en Reinder Wieringa, en heb altijd genoten van haar spel en inzet als voetbalster. Een sierlijke speelster om te zien en in die jaren dat ik in Zoutkamp actief was een groot talent dat toen overkwam van Viboa waar ze naar haar eerste jaren bij Kloosterburen naar toe was vertrokken. In die periode werd de moeder van Anoesjka ernstig ziek en zag het er naar uit dat de verschrikkelijke ziekte het leven van de familie Bolt een dramatische wending zou geven. In die tijd had Anousjka het uiteraard erg moeilijk en kreeg ze veel steun van, zoals ze door de meiden van Viboa bijna genoemd werden, vader en moeder Danhof de ouders van onder andere Janneke en Annie Danhof die bij Anousjka in het team speelden.

, Aan meneer en mevrouw Danhof heb ik veel steun gehad tijdens de ziekte van mijn moeder en dat is iets wat me al die jaren is bijgebleven. Mevrouw Danhof was, samen met Jannie Schaaphok, begeleidster van het damesteam wat een geweldig team was Nu mijn carrière ten einde is denk je uiteraard daar ook aan terug en hoewel ik absoluut geen spijt heb van mijn overstap naar Zeester denk ik ook nog vaak met veel plezier terug aan de jaren dat ik Winsum voetbalde. Zo passeren er talloze onderwerpen de revue die avond in café Willibrord waarbij duidelijk blijkt dat Anousjka in alles waar ze over praat gedrevenheid toont. Een mooie karaktertrek die ik uit onze gezamenlijke Zeester periode herken en dus na al die jaren nog niet verdwenen is. Ik heb het al eerder geschreven dat ik vind dat een sporter zelf moet kunnen bepalen wanneer hij of zij wil stoppen. Helaas is dat niet iedereen gegeven en daar is Anousjka Bolt er een van. Dat is erg jammer en hoorde, zeker gezien haar mooie loopbaan als voetbalster, niet zo te zijn. Maar het is de realiteit waardoor een van de parels van het damesvoetbal in Groningen niet meer als voetbalster te bewonderen zal zijn op de voetbalvelden.