Terug in de tijd met Roelf Paapst (v.v Godlinze )

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Vaak leidt een losse opmerking van iemand tot een ontmoeting die, naast het plezier dat je er aan beleeft, de dagen erna nog door je hoofd speelt door het enthousiasme dat de geïnterviewde tijdens het gesprek ten toon spreidt.

Vaak leidt een losse opmerking van iemand tot een ontmoeting die, naast het plezier dat je er aan beleeft de dagen erna nog door je hoofd speelt door het enthousiasme dat de geïnterviewde tijdens het gesprek tentoon spreidt.

Dat was ook het geval toen ik Roelf Paapst ontmoette de vader van Johan Paapst, die ook binnen het UMCG werkzaam is waarmee ik bijna dagelijks over onze gezamenlijke hobby praat. Zo vertelde hij enkele weken geleden dat zijn vader vroeger een aardig balletje kon trappen waardoor mijn nieuwsgierigheid gewekt was en besloot de thans 71 jarige Roelf Paapst op te zoeken. De afspraak was dankzij 'bemiddeling" van Johan gauw gemaakt en ik werd door dhr. Paapst dan ook ontvangen op de Kastanjelaan 5 in Groningen waar hij en zijn vrouw enkele jaren geleden naar toe waren verhuisd nadat het gezin Paapst eerst jarenlang op een tussenwoning aan de Kastanjelaan 9 had gewoond. Na dat ik eerst een rondleiding door de hoekwoning had gekregen kwam het gesprek al snel op zijn liefde voor het voetballen en voor de voetbalvereniging Godlinze in het bijzonder. Want in het dorp Godlinze, gelegen in de kop van de provincie Groningen, voltrok zich de voetbalcarrière van Roelf Paapst, de man die bij velen nog bekend is als de snelle linksbuiten van weleer .

godlinze1_1964

Het team van Godlinze wat in 1964 kampioen werd met op de foto 

Bovenste rij vlnr: D. Dijkhuizen, T. Knol, J. Pijper, W. Moesker, W. Kuipers, R. Paapst, F. Lalkens

Onderste rij vlnr: P. Dijkhuis, L. Moesker, J. Harms, S. Brondijk, L. Brondijk, R. Olthof

Obligatie
De voetbalvereniging speelde een belangrijke rol in het leven van de jonge Roelf Paapst want voordat hij ook maar een minuut voor Godlinze had gespeeld was hij al bij de start betrokken verteld hij niet zonder trots.
'Er waren in de jaren na de tweede oorlog ook in Godlinze plannen om een voetbalvereniging op te richten maar voordat het zover kwam moest er uiteraard een voetbalveld gerealiseerd worden. In het dorp werd toen de stichting sportterrein Godlinze, we praten over 1950, opgericht waar Udo Derk Perdok, Hendrikus Dijkhuizen, Klaas Poort, Gerard Poort en Anne Frederik Klinkhamer zitting in namen. Het stichtingbestuur had het plan opgevat om obligaties te gaan verkopen aan de dorpelingen en ik besloot mijn spaarpot ook om te keren en kocht voor 2 gulden vijftig een obligatie."
Terwijl hij dit verteld loopt hij naar de prachtige antieken kast en komt even later terug met een map. Nadat deze bijna helemaal is doorgebladerd toont hij vol trots de obligatie die hij in 1950 kocht en die hij al die jaren bewaard heeft. Ruim tweeënzestig jaar heeft hij het oranje formuliertje nu in zijn bezit en zolang bestaat zijn onvoorwaardelijke liefde voor Godlinze ook al bijna. Want toen de voetbalvereniging Godlinze op 22 augustus 1955 opgericht werd was de jonge Roelf Paapst van de partij. Nadat hij in de junioren begon kwam de talentvolle voetballer op 15 jarige leeftijd al snel in het eerste elftal terecht en ontpopte zich al snel tot een gevaarlijke aanvaller.
'Ik was gezegend met behoorlijke sprintkwaliteiten, wat dat betreft was ik qua type speler misschien wel te vergelijken met bijvoorbeeld een Mark Overmars die uiteraard veel meer talent had dan ik.

Talent
Zijn talent mocht dan volgens Roelf Paapst niet op hele grote schaal opgemerkt worden in de directe omgeving van Godlinze was dat wel het geval. Toen de linksbuiten, zoals hij dat zelf noemt, een beetje verkering kreeg in Spijk werd hij namelijk door mensen uit Spijk benaderd of hij niet voor Poolster wilde komen voetballen.
' Dat ik gevraagd werd gebeurde wel meer in die tijd waarbij ik praat over eind jaren vijftig. Je werd dan gevraagd of je niet wilde overstappen naar de club uit de woonplaats waar je meisje vandaan kwam, zoals in mijn geval Poolster. Dat ik door Poolster benaderd werd vond ik trouwens een hele eer want de voetbalvereniging uit Spijk was in die periode een grote vereniging die zijn thuiswedstrijden vaak zaterdagavond om zes uur speelde. Dan stonden er geregeld meer dan 1000 toeschouwers langs de lijn en ook van uit Godlinze gingen we dan naar Spijk om die wedstrijden te bezoeken."
Maar voetballen voor een andere vereniging dan Godlinze zat er voor Roelf Paapst niet in want daar was, of beter gezegd is, zijn liefde voor de 'Glinsters" nog te groot voor zoals hij verteld.

'Ik volg tot op de dag van vandaag de club uit mijn geboortedorp nog steeds want als de uitslagen bekend worden kijk ik eerst naar wat Godlinze gedaan heeft. .De liefde voor de vereniging waar ik ruim vijftien jaar voor in het eerste elftal heb gespeeld zorgde er zelfs voor dat toen we naar Groningen verhuisd waren ik nog een tweetal jaren in Godlinze ben blijven spelen. Maar toen we voor de derde keer gezinsuitbreiding kregen besloot ik te stoppen als voetballer. In die tijd waren de alcoholcontroles nog zeer minimaal waardoor we wel eens risico, s namen die op zijn zachtst gezegd niet slim waren en dat wilde ik niet meer. Ik heb toen nog even overwogen om naar Lycurgus over te stappen maar besloot mij toe te leggen op een tweede sport waarin ik aardig bedreven ben namelijk dammen."

Huwelijk

Zo bleef het dus bij een relatief korte carrière die iets meer dan vijftien jaar in beslag nam waarin de vleugelflitser twee keer het zoet van een kampioenschap mocht proeven. Als we het over die kampioenschappen krijgen begint hij al bij voorbaat te lachen als het kampioenschap van 1964 tersprake komt.
'In die jaren was het nog vaak het geval dat er tot eind juni doorgespeeld werd zoals ook in 1964. We moesten op 20 juni spelen tegen Corenos wat het beslissende duel om het kampioenschap in de tweede klasse was. Maar het speciale aan dat duel was dat ik een dag voor dit zeer belangrijk duel in het huwelijksbootje stapte met Grietje Knol waar ik ondertussen ruim zesenveertig jaar mee getrouwd ben. Ik besefte mij heel goed dat onze huwelijksdag gevierd moest worden en we hadden dan ook enkele van mijn teamgenoten uitgenodigd. Maar het belang van de wedstrijd speelde duidelijk een rol in de viering van onze huwelijksdag want we spraken met elkaar af dat we het rustig aan zouden doen om op die manier een dag later fit aan de aftrap te staan. Dit gebeurde dan ook en op 20 juni 1964 werden we door een 4-0 overwinning kampioen in de tweede klasse van de GVB en promoveerde Godlinze naar de eerste klasse.

In geuren en kleuren verteld Roelf Paapst verder dat naast het kampioenschap ook het een dag eerder afgesloten huwelijk die avond zeer uitbundig werd gevierd en nog glimmen zijn pretogen bij het vertellen van deze anekdote over het grootste hoogtepunt in zijn voetbalcarrière. Een hoogtepunt bij de vereniging waar hij verder ook in diverse kaderfuncties actief was in de ruim vijftien jaar dat hij er voetbalde weet hij zich nog goed te herinneren. 'Ik ben in diverse functies binnen Godlinze actief geweest van jeugdleider tot aan bestuurslid en als penningmeester maakte ik de eerste stappen mee wat het betalen van een trainer betrof. Betalen van een trainer in die tijd stelde in die tijd trouwens niet veel voor als je kijkt naar de bedragen die er nu rondgaan in het amateurvoetbal, waar verenigingen tegenwoordig ook sociale premies over het salaris van een trainer moeten betalen. In die periode werden de trainers vaak, en laten we het maar netjes zeggen, op een iets andere manier betaald."

Roelf

Roelf Paapst(rechts op de foto)  langs de lijn samen met de huidige trainer van Actief, Jacob Bosman.

Het huidige amateurvoetbal volgt de 71 jarige Roelf Paapst mondjesmaat wat de activiteiten op velden betreft. Dat blijft veelal beperkt tot de verrichtingen van zijn vier kleinzoons die alle vier duidelijk wat van Opa zijn voetbalkwaliteiten hebben geërfd als zijn het totaal verschillende spelers.
'Mijn voetballende kleinzonen Kevin, Dion, Rowin en Jordy zijn verschillende spelers waarbij Jordy qua karakter het meeste van mij heeft want daar zie ik dat hele felle, wat ik vroeger ook bezat, het meeste in terug."

Komt hij zoals gezegd nog regelmatig bij een jeugdwedstrijd een wedstrijd van zijn grote liefde bezoeken gebeurt bijna nooit meer waar Roelf Paapst zaterdag 18 september verandering in bracht toen hij in Sauwerd de wedstrijd SIOS- Godlinze bezocht.
'In eerste instantie had ik met een kennis afgesproken maar die was op het laatste moment verhinderd maar ik besloot toch te gaan kijken. Ik moet eerlijk zeggen dat het niveau mij niet eens tegenviel maar om nu te zeggen dat ik regelmatig een wedstrijd van Godlinze zal bezoeken gaat mij ook wat te ver." aldus de vleugelflitser van weleer die liever terug gaat in de geschiedenis van Godlinze en namen als Jan Harms, Doeke Dijkhuizen, Wim Moesker en Luit Brondijk de revue. Jan Harms was in die tijd als doelman een topper maar ook rechtsbuiten Doeke Dijkhuizen en spits Wim Moesker konden er wat van."

Saamhorigheid
Mooie anekdotes komen steeds meer naar voren bij Roelf Paapst die ook de saamhorigheid onder de spelers nadrukkelijk noemt waarbij hij het niet alleen heeft over de spelers van Godlinze.
Eind jaren vijftig kwamen we zaterdagsavonds, de spelers van Corenos, Poolster, de Heracliden en Godlinze, bij elkaar in het café van Derk Makken en dan werden eerst de wedstrijden die je gespeeld had met je team besproken. Er heerste in de onderlinge duels een gezonde rivaliteit maar buiten het veld trokken we veel met elkaar op en vaak werd het dan ook heel gezellig."
Zo kan Roelf Paapst urenlang vertellen over een mooie periode in zijn leven in zijn geboortedorp Godlinze waar hij nog sporadisch komt om het graf van zijn overleden ouders te bezoeken. Dan rijdt hij samen met zijn vrouw naar het dorp van de voetbalvereniging waar hij trots op is en die hem een regionale bekendheid hebben gegeven zoals bevestigd werd door oud-trainer en oud-keeper van Godlinze,Hemmo Battjes.

'Roelf Paapst was, zo weet ik mij nog te herinneren, voor Godlinze een uitstekende linksbuiten die menig doelpunt heeft gescoord. Hij was door zijn gevoel voor humor erg gezien maar ook als voetballer stond hij goed aangeschreven in de regio. "
De omschrijving van Hemmo Battjes kan en moet ik volledig beamen want de tijd vloog om terwijl de verschillende verhalen maar bleven komen. Verhalen waarbij de hoofdrolspeler vaak direct meldde dat ze niet voor het interview geschikt waren. Daarom blijft het bij een stap terug in de geschiedenis van de voetbalvereniging Godlinze aan de hand van een man die 'zijn" club nog steeds een warm hart toedraagt, Roelf Paapst de levensgenieter en vleugelflitser van weleer.