Dina Werkman: ,Ezinge is trots op zijn jeugdafdeling.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Dina Werkman is een van de stuwende krachten binnen de v.v. Ezinge .Als bestuurslid en kantinebeheerster is ze een belangrijke schakel binnen de voetbalvereniging waar ze door jong en oud op handen wordt gedragen.

image 2016 01 15 1

In 1989 werd aan Dina Werkman gevraagd of ze deel wilde komen uitmaken van het bestuur van de voetbalvereniging Ezinge. ,,Onze zoon Andre ging op een gegeven moment voetballen en als moeder was ik natuurlijk aanwezig als hij moest spelen. Dan hielp ik regelmatig mee in de kantine omdat ik vond dat zoiets hoorde. Samen even aanpakken. Op een gegeven moment werd ik echter benaderd voor een functie in het bestuur. Na overleg met mijn man Simon besloot ik daar positief op te reageren. En tot op de dag van vandaag maak ik daar nog steeds deel van uit. “
Doordat Dina Werkman als bestuurslid ook de nodige hand en spandiensten in de kantine bleef verrichtten kwam op een gegeven moment de vraag of ze kantinebeheerder Ite Terpstra wilde opvolgen. ,, Ite had laten weten dat hij er een punt achter wilde zetten. Mij werd toen gevraagd of ik die taak wilde overnemen. We woonden dicht bij het complex in Feerwerd, nu nog steeds trouwens, waardoor ik ook die taak heb aanvaard. Ik hoef namelijk alleen de straat maar over te steken en ik ben op het sportcomplex,” verteld de vrouw die door velen als het gezicht van de voetbalvereniging Ezinge word gezien. Iets waar ze overigens zelf bescheiden over doet. ,,Dat weet ik niet hoor of men dat zo ziet. Ruim 20 jaar kantinebeheerster zorgen er uiteraard voor dat je bij velen bekend bent. Ik zie nu vaak ouders binnenkomen die hier in hun jeugdjaren zelf hebben gevoetbald en dat maakt het kantinegebeuren voor mij extra leuk.”
Maar voor de als een groot Ajax-fan door het leven gaande Dina Werkman, al is het op dit moment niet bijzonder in Amsterdam, gebeuren er ook binnen de voetbalvereniging zaken waar ze duidelijk moeite mee heef. ,, Wat ik heel erg heb vond was dat we moesten besluiten om van drie naar twee seniorenteams terug te gaan. Iets wat verdwijnt, komt namelijk niet meer terug. Dat kun je echt vergeten. Daarnaast zorgde de ‘harde kern’ van het derde ook voor een extra stukje gezelligheid in de kantine. Dat is tegenwoordig allemaal anders. Ik weet nog goed dat toen de spelers die nu eind veertig of begin vijftig jaar oud zijn jaren geleden in het eerste elftal speelden het na de donderdagtraining vaak heel gezellig was. Dan wilde het weleens gebeuren dat ik om.02.30 uur de kantine op slot draaide. Dat is tegenwoordig ondenkbaar. Nu ben ik vaak rond 23.00 uur weer thuis. Wat dat betreft is de gezelligheid van vroeger volledig verdwenen. De jeugd heeft het vaak drukker met de sociale media dan dat men binnen zijn of haar voetbalclub sociaal actief wil zijn.”
Waar de in Vierhuizen opgegroeide Dina Werkman wel positief over is, is het aantal jeugdleden dat er op de zaterdag voor de v.v. Ezinge in actie komt. ,, Op dat gebied hebben we niets te klagen. Natuurlijk kan het altijd beter maar, behalve bij de A-junioren, zijn alle leeftijdscategorieën bij ons bezet. Daar mogen we als kleine vereniging trots op zijn. Daarbij wil ik onze kaboutervoetballers graag even apart noemen. We hebben er ongeveer twintig rondlopen. Je ziet er nu al een paar tussen die over het nodige talent beschikken om door te stromen naar onze F-pupillen.”
Zo blijft de gouden kracht binnen de voetbalvereniging Ezinge enthousiast vertellen over alles wat haar binnen de club bezighoudt. Daarbij keert ze op een gegeven moment toch weer terug naar de mentaliteit van de huidige generatie. ,, Ik ben opgegroeid onder het motto, als lid van een vereniging heb je maar te zorgen dat je op trainingen en wedstrijden aanwezig bent. Dat is nu anders want in mijn beleving geeft men tegenwoordig te snel de voorkeur aan andere leuke bezigheden dan het voetbal. Maar ze vergeten dat daardoor hun teamgenoten ook niet kunnen spelen. Ik ben ooit bij Zeester begonnen maar toen was dat ondenkbaar. Toen ik in Feerwerd kwam te wonen had men hier het Dominee Struiftoernooi. Vanuit dat toernooi is geprobeerd om ook binnen de voetbalvereniging Ezinge een damesteam te formeren. Dat heeft uiteindelijk maar twee seizoenen stand gehouden. Toen raakten er vijf speelsters in verwachting en viel het team uiteen. En ik zei het al eerder, alles wat verdwijnt, komt niet meer terug.” Als Dina Werkman de laatste woorden uitspreekt komt de onherroepelijke vraag hoe ze de toekomst van de voetbalvereniging Ezinge over tien jaar ziet. ,,Dat is een lastige. We zijn een gezonde vereniging maar moeten onze ogen niet sluiten voor het feit dat alles steeds duurder wordt maar er steeds minder geld binnenkomt. Sportverenigingen krijgen steeds minder subsidie en ook de kantineopbrengsten zijn niet meer zoals die van een aantal jaren geleden. Allemaal factoren die er op termijn voor kunnen zorgen dat we het als v.v. Ezinge lastiger gaan krijgen. Maar zo ver is het nog niet hoor want we hebben eerst ons 90 jarig jubileum nog. En ik hoop dat het dan weer precies eender zal gaan zoals in 2005. Toen werd het eerste elftal namelijk kampioen in de vijfde klasse en speelden we enkele weken later tegen FC Groningen. Dat waren twee hoogtepunten in mijn periode als bestuurslid/kantinebeheerster maar ik heb nog een derde hoogtepunt,” vertelt ze met een lach op haar gezicht. ,,Op 12 juni 2015 speelde het team wat in 2005 kampioen was geworden tegen het 1e elftal seizoen 2014-2015. Dat werd een prachtig duel. De ‘oudjes’ lieten zich namelijk niet kennen. Het werd daardoor een echte wedstrijd die uiteindelijk door het kampioensteam met 4 -3 werd gewonnen waar ik stilte van heb genoten. Het mooie vond ik verder dat er toen diverse oud-trainers als toeschouwer langs de lijn stonden. Dat is binnen Ezinge wel een belangrijk aspect. Een trainer moet een band met de club hebben. De een is daar sterker in dan de andere maar door de jaren heen hebben we op dat gebied weinig reden tot klagen gehad,” aldus het langstzittend bestuurslid. Een periode van zesentwintig jaar waar als het aan de vrijwilligster ligt voorlopig nog geen einde aan zal komen. ,,Of ze moeten binnen de club al zeggen van, Dina het is mooi geweest.” Wanneer ze deze laatste woorden uitspreekt weet ze echter zelf ook dat dit onzin is. Dina Werkman wordt namelijk binnen de voetbalvereniging Ezinge op handen gedragen.