Rik Postma(v.v. Stedum/ SJO STEO):' Vroeger vraten we het gras op."

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Rik Postma ken ik uit zijn periode als jeugdtrainer bij de voetbalvereniging Eenrum. Een periode waar mijn broer Herman nog steeds leuke herinneringen aan bewaart. Ik verloor Rik daarna uit het oog maar via Facebook kwamen we elkaar tegen. Ik besloot Rik te benaderen voor een vraaggesprek waar een positief antwoord op volgde. Ik mag zeggen dat het een bijzonder vraaggesprek werd want Rik, die nu actief is binnen Stedum en SJO STEO is iemand die voldoende te vertellen heeft en die je dan ook lekker zijn gang moet laten gaan.

Rik Postma
Rik jij bent op dit moment actief binnen SJO STEO als scheidsrechter. Maar ik ken jou uit een periode dat jij jeugdtrainer was in Eenrum. Wat heb jij voor die tijd als voetballer/ trainer gedaan:
‘Ik ben ruim 69 jaar geleden geboren in de oosterparkwijk in Groningen. In het Oosterpark had je naast het stadion ook enkele gazons waar ik het voetballen heb geleerd, Er stonden altijd bordjes in die gazons met: ‘Vrij Gazon, verboden te voetballen Dus heb ik in het Oosterpark ook leren hardlopen. Want als we daar aan het voetballen waren met een groepje, moesten we vaak rennen als de wijkagent eraan kwam of een parkwachter. Oosterparkers, mijn cluppie, speelde samen met GVAV in het Oosterparksatdion. Maar voor je 12e mocht je niet op voetbal, maar toen ik 11 was begonnen een paar club met het pupillenvoetbal. Een van die verenigingen was Oosterparkers. Een competitie was er toen nog niet maar wel organiseerden vrijwel alle clubs toernooien die wij als Oosterparkers vrijwel allemaal wonnen. Er werd toen trouwens gespeeld met het stopperspil systeem zijnde: Een keeper, een links en rechtsback en daar tussenin een centrale verdediger. Dan twee middenvelders, een links en een rechts en een vijfmans voorhoede. Ik was in dat systeem rechtsbuiten. Ik was een speler die het van zijn snelheid moest hebben en ik zie dat in mijn zoon weer terug. Oosterparkers was net als Velocitas, GVAV en Be Quick een semi prof club. Dat was een vorm van betaald voetbal. Niet te vergelijken met nu. Want spelers van toen  kregen fl 1,- voor het trainingsbezoek fl. 2,50 bij een overwinning, fl 2,- bij een gelijk spel en fl1,- bij verlies. Begrijpelijk is dus dat zelfs de allerbeste spelers toen geen miljonair zijn geworden. Het betaald voetbal bestond toen uit drie klassen. Een 1e klasse en twee tweede klasses. Bij een eerste sanering van het betaald voetbal was Oosterparkers de eerste van de clubs uit de stad Groningen die vrijwillig terug ging naar het amateurvoetbal. Be Quick en Velocitas volgden dit voorbeeld ook snel zodat alleen GVAV in het betaald voetbal actief bleef. Mijn eerste echte wedstrijd was tegen Amelandia op het veld van Grol Kledingfabriek aan het Damsterdiep Op Ameland hadden ze geen pupillen dus speelden we gewoon tegen B junioren, we wonnen met 3-2. Via B1 en A1 uiteindelijk naar de senioren waar ik tot mijn 29e jaar voetbalde. Ik voetbalde toen in de 1e klasse KNVB wat het hoogste was op amateurniveau. Een hoofdklasse had je toen nog niet. Door problemen met mijn enkels moest ik toen stoppen als voetballer en werd ik scheidsrechter. Dat hield ik slechts drie seizoenen vol.! Ik begon toen een Horecabedrijf in Vlagtwedde en via via ben ik toen weer gaan voetballen, echter wel op een lager niveau. Daarnaast volgde ik de opleiding tot jeugdleider en begon bij Westerwolde ook mijn eerste trainingen te geven. Ik trainde zowel de B junioren als het dameselftal. Na vijf jaar Vlagtwedde verhuisde ik naar Onderdendam waar ik beheerder werd van het Dorpshuis Zijlvesterhoek. Ik besloot toen om mijn voetballoopbaan te vervolgen bij SV Onderdendam. Piet de Koe, ons veel te vroeg ontvallen, was daar toen trainer. Hoewel ik altijd als spits had gespeeld zette Piet me centrale verdediger. Piet de Koe was geen man zonder kennis van zaken want hij was middenvelder geweest bij GVAV in de betaalde periode, waar hij ondermeer samen speelde met Klaas (neuze) Buist, Rikkert Lacroix, en keeper Otto Roffel. Deed ik mijn eerste trainerservaringen op bij Westerwolde in Vlagtwedde, Bij de v.v. Eenrum kreeg ik mijn eerste  betaalde job als jeugdtrainer. Dat was in het seizoen 1981/1982. Toen volgde ik ook direct de cursus oefenmeester drie bij de KNVB in Hoogezand. Maar mijn docent, de veel te jong overleden Henk Bodewes, vond dat mijn voetbal theoretische kennis niet voldoende was zodat ik mijn TC3 niet kreeg. Ondertussen was ik wel aangenomen door GRC Groningen, als trainer voor de senioren B selectie. Trainen van het tweede en het derde elftal en de begeleiding van het tweede elftal. In november besloot het bestuur van GRC al dat ze niet met me verder wilden. Het tweede elftal deed het niet zo goed als zij hadden gehoopt. Volgens hen had ik te weinig aan de conditionele opbouw gedaan, waardoor het 2e elftal niet zo goed presteerde, maar uiteindelijk werden we met 9 punten voorsprong kampioen in de reserve tweede klasse en promoveerden we naar de reserve 1e klasse. Toen wilde het bestuur natuurlijk wel met me door. Maar ik was ondertussen al tot overeenstemming gekomen met GEO uit Garmerwolde, waar ik ook trainer had kunnen worden bij Godlinze. Ik woonde toen echter in de wijk Lewenborg en kon vandaar zowat lopend naar Garmerwolde. Daar heb ik twee hele mooie jaren gehad met een 3e plaats en een 4 plaats, alleen had je in die tijd nog geen nacompetities.! Ik zat toen even zonder werk en ben toen maar weer als ondernemer in de Horeca aan de slag gegaan, maar dat vak was niet zo goed te combineren met het trainerschap waardoor ik op dat gebied een pas op de plaats moest maken.! Zo bleven mijn werkzaamheden in de Horeca altijd een handicap naar mijn trainerschap, want dat bleef moeilijk combineren. Wel ben ik nog een half seizoen trainer van UVV'70 geweest, maar dat was geen succes. Ik kwam met deze club in de Friese competitie terecht en hoewel we een leuk voetballend team hadden, moest we op het fysieke vlak onze meerdere erkennen in de Friese clubs. Mijn laatste club waar ik als hoofdtrainer aan de slag ging was v.v. Hoogkerk. Dat speelde toen in de zesde klasse en in competitie waarin we bijna het hele seizoen in de clinch lagen met Zevenhuizen, Macedonië en Club Italiano. We eindigden uiteindelijk op een gedeelde tweede plaats met Macedonië. Zevenhuizen was kampioen geworden en Hoogkerk en Macedonië  moesten een beslissingswedstrijd spelen om promotie te bewerkstelligen en in een spannend pot voetbal wisten we met Hoogkerk promotie af te dwingen naar de 5e klasse. Halverwege het 2e seizoen bij Hoogkerk, kreeg ik fysieke klachten,(etalagebenen) en het koste me steeds meer moeite om de organisatie van trainingen uit te zetten. Na tien meter wandelen verzuurden mijn benen al. Bleek ik dus verstopte slagaders te hebben ( Bekken en benen) wat uiteindelijk leidde tot een bypass operatie. Toen heb ik zeker een jaar of acht helemaal niets gedaan in het voetbal, totdat mijn zoon bij Bedum ging voetballen. Sietze van Dellen, die ik nog kende van mijn GRC periode ,vroeg me toen om coördinator te worden bij de F pupillen. Ondertussen was  ik ook nog trainer/coach geweest van de Middelstum dames. Solliciteren naar een functie als hoofdtrainer kon ik wel vergeten, want mijn licentie was ondertussen verlopen. En om eerlijk te zijn,  ik had geen zin om het hele land af te reizen om voldoende punten te halen om die licentie terug te krijgen. Na mijn 65e verjaardag besloot ik om weer te gaan fluiten en was een telefoontje naar de KNVB voldoende om de draad weer op te pakken. Let wel! Ik floot natuurlijk wel eens wedstrijdje bij een of ander club op laag niveau, maar ik kon zo weer meedraaien bij de bond. Ik kreeg aanstellingen voor de res 1e, 2e en 3e klasse en ben dus alweer aan mijn 4e seizoen bezig. Ondertussen was ik in contact te komen met de v.v. Stedum. Daar werd ik trainer/coach van de C junioren, waar ook mijn zoon in speelde. Daarnaast floot en fluit ik af en toe een wedstrijd van het 2e en/of het 3e elftal en werd ik grensrechter bij het 1e elftal van de v.v Stedum. Grensrechter zijn is niet altijd het leukste onderdeel van het voetbal. Maar ik krijg wel veel waardering uit de club en gek genoeg, komt er ook altijd weinig commentaar van het publiek van de tegen partij. Sommige weekenden fluit ik wel drie wedstrijden. Op zaterdagmorgen een jeugdwedstrijd van SJO Stedum zaterdagmiddag bij het 2e elftal en zondagmorgen voor de KNVB en ben nog niet van plan om te stoppen, want heb nog een redelijke conditie. Ik wil in elk geval door tot mijn 70e.Dus na dit seizoen in elk geval nog een jaar verder als ik het fysiek kan opbrengen.
Op de vraag wat ik met Bayern Munchen heb: ‘Vroeger keek ik elke zaterdagavond om 18.00 uur naar de Duitse Sportschau, het Studio Sport van de Duitse TV. Mijn favoriet club was eigenlijk HSV met Manfred Kaltz, Uwe Seeler enz. Bayern was toen nog niet een topclub zoals nu. Ik kreeg een beetje een hekel aan die club toen ze het afscheid van Johan Cruyff naar de knoppen hielpen door met, ik geloof 8-0, te winnen van Ajax. Dat noemen ze een freundschaftspiel. Bayern is nu de club die m.i. de enige is die nog een beetje met Barcelona kan concurreren. Zonder Arjan Robben al een leuk team, maar met Arjan Robben een echte topclub. Nog steeds niet mijn grootste favoriet. Ik geniet toch meer van Barcelona. Met spitsen als Messi, Neymar en Suarez toch een plezier om naar te kijken. En misschien de beste spelverdeler van de wereld, Iniesta.
Durf je na Parijs nog wel naar een stadion Rik: ‘Wat in Parijs is gebeurd is natuurlijk vreselijk en ik denk echt dat dit nog niet het einde is. Het zou zo maar kunnen dat die mafkezen nog eens een voetbalstadion uitkiezen als doelwit. Toch zou me dit niet tegen houden om naar een wedstrijd te gaan. Wat me wel tegen houd zijn de kosten van een entree kaartje, die kan ik niet altijd ophoesten.
Wordt het in de zomer 2016 verbijten voor de TV: ‘Nee hoor! Hoewel ik het echt jammer en een hele slechte zaak voor het Nederlandse voetbal vind ga ik toch lekker voor de TV zitten in de hoop mooi voetbal te kunnen zien. Wat jammer is dat onze jongste internationals nu niet die extra ervaring meekrijgen van het spelen op een groot toernooi. Als ik nu zie welke landen zich wel hebben geplaatst is het toch wel een beetje schandalig dat het Nederlands Elftal hier niet bij is. Ik had ook zwaar het gevoel dat we met Guus Hidding niet de juiste coach hadden en dat gevoel heb ik bij Danny Blind nog veel meer! Veel te weinig ervaring en nog nooit successen geboekt als trainer. Dus daarom moet er een trainer komen die Oranje weer kan laten voetballen.!”
De jeugd van tegenwoordig heeft een andere mentaliteit: ‘Natuurlijk heeft de jeugd van tegenwoordig een andere mentaliteit. Dat komt natuurlijk omdat de jeugd meer kan doen dan alleen voetbal. Dat was bij ons echt anders. Computer spelletjes en zaalsporten zijn natuurlijk een grote concurrent voor het voetbal. Daarnaast heb ik soms het idee dat ze het net zo leuk vinden om te verliezen als om te winnen! Jongens van 13 a 14 jaar zitten al tot diep in de nacht aan het bier en de volgende dag zijn ze niet meer vooruit te branden. Wij vraten vroeger liever het gras op dan een tegenstander te laten gaan. Heb toch ook wel het idee dat we vroeger op iets latere leeftijd pas een biertje pakten, niet vaak een training oversloegen en meer gefocust op de wedstrijd waren en altijd het veld opgingen om te winnen!