Een grijs duel in Leens met een aantal opmerkelijke zaken.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Als je wilt kun je in een weekend zoveel voetbalwedstrijden bezoeken als je maar wilt. Dat is altijd leuk wanneer het een zaterdag betreft waarop alles voor Puurvoetbalonline op de rails staat en je partner geen ‘wilde’ plannen richting het winkelen in welke winkel dan ook heeft. Dat zorgde dat ik met een gerust naar Leens kon rijden voor het duel tussen de B-junioren van de Leens-Kloosterburen Combinatie en Zeester uit Zoutkamp.
Johan Staal
Bij aankomst was het nog grijs in Leens en de hoop op een zonnige dat was nog ver weg. Het hoofdveld in Leens lag er rond kwart voor negen nog wat verlaten bij want de eerste spelers kwamen net naar buiten voor de warming-up in aanloop naar een derby binnen de gemeente de Marne. Een derby die het bij het eerste fluitsignaal met drie toeschouwers moest doen. Samen met twee moeders die vanuit Zoutkamp als chauffeur fungeerden was ik de enige aanwezige langs de lijn. Vreemd genoeg, en misschien ook niet, dacht ik opeens aan mijn vader. Ik bedacht mij dat ik als voetballer een bevoorrecht iemand was geweest met een vader die in stilte stond te kijken hoe zijn zoon presteerde als voetballer/keeper. Dat was in Leens niet het geval waar ik bij thuiskomst nog niet over uit kon. Ouders die pas in de loop van het duel binnen kwamen druppelen maar wat nog maar zeer mondjesmaat was. Het duel was niet hoogstaand hoewel de thuisploeg voetballend beter was. Iets wat ik niet vreemd vond omdat FC LEO-hoofdtrainer Klaas van der Ploeg een keer per week voor de groep staat. Aan de ervaren oefenmeester is het wel toevertrouwd om een ploeg te leren voetballen wat direct het verschil was met de tegenstander. Daar, zo viel te beluisteren, verloopt het qua begeleiding op trainingen nog niet optimaal wat mede komt omdat het in Zoutkamp allemaal heel erg snel is gegaan. Een grote aanwas aan jeugdleden is prachtig maar als het kader achterblijft heb je als vereniging een probleem. Iets wat overigens voor meer verenigingen geldt want degene die als trainer van een jeugdteam willen fungeren, worden steeds jonger en moeten het vaak doen met via internet opgespoorde oefeningen. Zo las ik deze week nog een artikel over een ‘trainingspakket’ die clubs kunnen kopen waar iedere goedwillende ouder een gedegen training mee kan geven. Ik moet eerlijk zeggen, ik dacht even dat het 1 april was. Geef mij een tekening van alles wat er onder de motorkap van mijn auto ligt zodat ik dat zelf kan repareren en ik weet dat ik geen meter meer rij. Dat geldt ook voor het geven van trainingen. Als je nooit tegen een bal hebt getrapt kun je het ‘praatje-plaatje-daadje’ verhaal vergeten. Dan kun je niets voordoen en snap je de aangereikte oefeningen ook niet. Wat wel  mooi was dat er drie meiden meevoetbalden. Twee bij Zeester en eentje bij de thuisploeg. Voor alle criticasters van het dames/meisjesvoetbal. Het drietal behoorde tot de  beteren op het veld. En dat was niet omdat de jongens gruwelijk slecht waren maar gewoon omdat het trio uitstekend liep te voetballen. Het mooie was dat beide teams een meisje als aanvoerder hadden die hun teamgenoten ook nog eens durfden te coachen. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in een 6-4 zege voor de thuisploeg omdat een speler van LKC zo ‘slim’ was om een domme overtreding te maken. Een overtreding die ‘beloont’ werd met een straf van 5 minuten die wel wat zwaarder had mogen zijn. Maar het is de scheidsrechter die de strafmaat bepaald en niet het publiek langs de lijn. Zo kwam er een einde aan het duel in een nog steeds grijs Leens dat liet zien dat het gericht trainen absoluut zijn vruchten afwerpt maar dat is iets wat je niemand bij welke vereniging dan ook hoeft te vertellen.