Bert Mennes (v.v. Kloosterburen): Een echte 'klootzak' als aanvoerder.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Bijna bij ieder duel waar ik voor de Ommelander Courant aanwezig ben gebeurt er wel iets wat het schrijven van een artikel waard is. Iets wat ik vanaf nu wat vaker met de bezoekers van Puurvoetbalonline wil gaan delen. Niet omdat ik dat eerder in het nog maar net begonnen seizoen niet wilde maar meer omdat er even andere zaken waren die mijn aandacht en energie vroegen.

Zondag was ik aanwezig bij Kloosterburen-Woltersum. Een duel in de vijfde klasse van het zondagvoetbal waar zich ‘mijn’ moment van het weekend zich voor deed. Het zal na ongeveer een half uur spelen zijn geweest dat Jasper Wiersum namens de thuisploeg de bal een beetje knullig verspeelde en vervolgens wat apathisch reageerde. De jonge spits kreeg er vervolgens ongenadig van langs van Bert Mennes. De routinier, tevens aanvoerder, liet even duidelijk blijken dat hij niet gediend was van de instelling van ‘Jappie’. De spits had weliswaar een weerwoord maar zijn duidelijk oudere teamgenoot was hem verbaal gewoon de baas. Voor aanvang van het duel tegen Woltersum sprak ik trainer Willem Pettinga over zijn aanvoerder. ‘Bert is een belangrijke schakel binnen het team. Hij is met zijn 36 jaar veruit de oudste binnen het team maar kan zich wel verplaatsen in hoe de jongere spelers van onze selectie denken. Dat kan lang niet iedereen maar Bert heeft daar totaal geen moeite mee.” Een week eerder was de aanvoerder nog afwezig tegen Groen Geel. Een blessure opgelopen in het duel tegen VVK hield hem toen aan de kant. Dat zorgde er voor dat het verdedigend niet helemaal klopte bij de withemden die tegen Groen Geel op een 5-2 nederlaag werden getrakteerd. Vaak wordt er gezegd dat er tegenwoordig bijna geen ‘klootzakken’ meer zijn. Spelers die teamgenoten even ‘aanpakken’ of ergens onderweg een gele kaart pakken omdat de wedstrijd daar om vraagt. Na het ‘akkefietje’ met zijn jongere teamgenoot bleef ik de aanvoerder van Kloosterburen een beetje volgen. Een rustpunt mocht Bert Mennes, die in het centrum een prima koppel vormde met Marco Bos, zeker genoemd worden in een wedstrijd die voor de thuisploeg naast winnen in het teken van de nul houden stond. Iets waar de thuisploeg ook daadwerkelijk in slaagde al trof het daar met Woltersum wel een heel erg ideale tegenstander voor. Maar voor ‘mijn’ moment maakte dat allemaal niet uit. Ik zag dat ze er nog steeds zijn de ‘klootzakken die, en wat vroeger heel normaal was, gewoon nog even heerlijk uit de slof kunnen schieten om een teamgenoot even op scherp te zetten. Niet door hem voor van alles en nog wat toe te wensen maar door hem in duidelijke bewoordingen even te vertellen dat hij wat minder apathisch moest reageren.