Het sterrenteam van ... Jos Korhorn (v.v. Kloosterburen)

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Ik ben een van de keepers/voetballers die met de man van wie het onderstaand sterrenteam is heb mogen samenspelen. Ik beschouw dat nog steeds als een eer omdat  ik Jos Korhorn nog steeds als een van de beste voetballers zie waar ik mee samen heb gespeeld. Eigenlijk had Jos alles om het betaald voetbal te halen maar daar was hij het type niet voor. Jos was niet geschikt voor een wereld waar het niet altijd gaat of iemand goed genoeg is maar waar het soms belangrijker of je bepaalde mensen kent. Daarom bleef hij Kloosterburen trouw en wordt er in Kloosterburen nog steeds over de centrale verdediger gesproken als een van de beste voetballers die de v.v. Kloosterburen heeft voortgebracht
.image 2015 04 17 6
Ik heb in het 1e elftal van VV Kloosterburen van mijn 17e tot mijn 32e gespeeld, dus je kunt nagaan dat ik met veel spelers te maken heb gehad. Niet eens met zo veel trainers, want die waren altijd redelijk honkvast.
Keeper: Dat is een eitje, uiteraard Han Bos. Zowel op als buiten het veld een grote persoonlijkheid ( letterlijk en figuurlijk). Fantastische keeper, de heerser in het 16-metergebied. Ik weet nog goed dat ik als 17-jarige in de beslissingswedstrijd tegen GVB de enige goal scoorde op aangeven van Wim (zie verderop), maar Han was werkelijk niet te passeren. Het had wel 5-1 voor GVB kunnen zijn. Als Han “LOS !” riep, dan ging ik even madeliefjes tellen bij de zijlijn. Dat had ik een keer niet gedaan, ik liep 4 weken als een bejaarde na een prostaatonderzoek.
Verdedigers:
René Huizenga: die kwam je als aanvaller van de tegenpartij werkelijk 50 keer tegen, onvermoeibaar, gedreven, fanatiek, uitstekende wedstrijdmentaliteit. In die tijd zag ik René vaker dan mijn eigen familie. Volleybal, tennis, voetbal, middelbare school, uitgaan, wedstrijden van Lycurgus kijken (volleybal): we deden veel samen. Ook vergeet ik nooit hoe welkom ik altijd was bij de familie Huizenga, ik heb daar een mooie tijd gehad. Het voelde als een tweede thuis.
Jaap van Dijk: kwam van Zeester en was in no-time een halve Kloosterbuurder. Net als René onvermoeibaar, een en al inzet, je kon altijd op Jaap bouwen. Dat bouwen is er in blijven zitten, Jaap heeft nu een klussenbedrijf. Bovendien een zeer sociaal mens, altijd vragen hoe het thuis was. Een voorbeeld voor alle teamgenoten.
John Stiekema: helaas te vroeg overleden. John was een degelijke back, maakte bijna geen fout. Ik herinner me als de dag van gisteren zijn beenbreuk tijdens een wedstrijd. Het bleek een voorbode te zijn van meer ellende. Tijdens zijn crematie bleek hoe populair John was.
Eise Halsema (verdediger en middenvelder): boerenzoon, dus dan weet je het wel….snoeihard en meedogenloos.
Middenvelders:

Chris Ossentjuk: Chris is mijn zwager, dus ik had geen keus. ….Maar los daarvan: een fantastisch linkerbeen, hij kon hiermee ouderwets poeieren. Als hij scoorde (3 keer in 16 jaar), dan waren het wereldgoals. Nadat ik eens een rode kaart had gekregen tegen Groen-Geel, wilde hij bemiddelen tussen de scheidsrechter en mij……resultaat: hij stond nog eerder te douchen dan ik.
Theo Bos: harde werker op het middenveld en tactisch zeer sterk. Tevens gezegend met een zeer groot loopvermogen. Van veel waarde geweest in al die jaren.
Klaas Pettinga: liep geen meter te veel, maar was een meester in het geven van steekpassjes. Hij kon een aanvaller met een dergelijke passje ineens vrij voor de keeper zetten. Als hij zijn tegenstander had gedold, dan schalde zijn lach over het sportcomplex.
Wim Vos: mijn voetbalmaatje. Met Wim alle elftallen doorlopen en veruit de beste speler waar ik mee gevoetbald heb. Samen gescout door Harry Torrenga (ook helaas te vroeg overleden) en getraind bij BV Veendam. Na een testwedstrijd viel ik af en Wim terecht door. Na 2 jaar BV Veendam, wist ik ook ineens wat voetbalhumor was. Douchen en dan merken dat er een heldere straal van boven komt, maar ook een iets minder heldere straal je onderbeen raakt. Wim kon erg slecht tegen zijn verlies, zelfs oefenpotjes zijn wel eens gestaakt. Gelukkig heeft Wim in Tolbert wel veel vrienden gemaakt……
Aanvallers:
Han Stiekema: ondanks zijn lengte zeer atletisch, kwam ook door zijn opleiding aan de ALO. Zeer kopsterk, ook vanwege zijn timing. Han heeft later nog op hoog niveau gevolleybald. Een echte sportman.
Ron Bolt: nu voorzitter van de VV Kloosterburen, voorheen een superspits. Wat scoorde hij gemakkelijk. Altijd wel goed voor minimaal 25 goals per seizoen.
Wissels:
Eddie Tammens (keeper): Eddie kwam van FC Leo en was een katachtige keeper. Hij had super reflexen.
Martin Hofman (middenvelder): net als Theo Bos een tactisch brein op het middenveld. Hij had paardenlongen en kon wel 2 wedstrijden achter elkaar voetballen.
Hans Baarslag (aanvaller): Hans was een zeer onderschatte voetballer. Soms kwam je hem ineens tegen in de rust bij de thee, niet wetende dat hij al 45 minuten had meegedaan. Hij kon zomaar voor het doel opduiken. Dan waren er 2 opties: óf hij scoorde op onnavolgbare wijze óf hij struikelde over 2 parende mestkevers en schoot de bal naar de Julianapolder. Hans was vliegensvlug. Buiten het veld iets minder vlug, maar gewoon een geweldige vent.

Trainer:

Ik moet kiezen tussen Piet Klaver en Peter Pannekoek. Dat doe ik mooi niet. Ik heb aan beide trainers veel te danken. Piet heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk werd opgemerkt door Harry Torrenga (scout BV Veendam) en met Peter hadden we én goede resultaten én een hoop lol. Helaas ben ik nooit gepromoveerd, maar dat lag natuurlijk altijd aan de scheidsrechter, het veld, de toeschouwers, de thee, de stand van Mercurius en de blonde kantinejuffrouw!