Waar zijn ze gebleven...Wim Harsema van clubicoon tot assistent-scheidsrechter

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

'Waar zijn ze gebleven’ moet een rubriek worden waarin we op zoek gaan naar ‘verdwenen’ voetballers, scheidsrechters of trainers waar we al lange tijd niets meer van horen of die opeens in een andere hoedanigheid in de voetbalsport terugkeren. Een rubriek die terug gaat in de tijd die ons in deze aflevering brengt bij de oud-speler van Adorp, Wim Harsema.
image 2015 04 08 1
Assistent-scheidsrechters zijn niet te benijden. In negen van de tien wedstrijden worden ze met de grond gelijk gemaakt door personen die geen idee hebben of er zand of lucht in een bal zit. Personen ook die vaak geen idee hebben tegen wie ze hun scheldkanonnades richten wat ook geldt voor Wim Harsema die als assistent-scheidsrechter van het 1e elftal van de voetbalvereniging Eenrum fungeert. Wim hanteerde vorig jaar al regelmatig de vlag en doet dat ook dit seizoen bij de roodbaadjes. Een opvallende rol want Wim Harsema is geen Eenrumer maar inwoner van Adorp. Doordat zijn zoon Merlijn voor Eenrum voetbalt werd ‘Willem’ benaderd of hij er voor voelde om de rol van assistent-scheidsrechter te vervullen waar een positief antwoord op volgde. Een rol voor een oud-voetballer die de geschiedenis in is gegaan als een van de beste voetballers die de voetbalvereniging Adorp  heeft voortgebracht. Wim was er namelijk een uit de periode van doelman Bertus Bolhuis, Luit Raangs, Elzo Kostwinder, Johan van der Luit, Thomas Pruim. Een periode waarin Adorp ooit aan de Schouwerzijlsterweg in Winsum aan een drieluik meedeed waarin bepaald werd wie er vanuit de GVB naar de vierde klasse van de KNVB zou promoveren. Een drieluik met Woltersum, Adorp en Usquert als ik mij niet vergis. Maar het kan ook anders zijn want we praten hier wel over een periode van meer dan 35 jaar geleden. Wat ik echter nog haarscherp op mijn netvlies heb is hoe de rechterspits van Adorp toen over het veld banjerde. Een heel grote bos met krullen, de bal aan een touwtje en zijn voetbalkousen op standje laag. Scheenbeschermers, ik heb ze Wim Harsema nooit zien dragen, hoewel ik hem later als tegenstander nog weleens ben tegengekomen. Ik moet daar vaak aan denken als hij weer eens op onbeschofte wijze wordt uitgescholden als zijn vlag, wel of niet terecht, de lucht in gaat. Een clubicoon die door zich ‘supporter’ noemende mannen of vrouwen wordt neergezet als iemand met geen verstand van het spelletje. Enige jaren waren we collega’s op het UMCG waar enkele jaren voor beide een einde aan kwam. Een periode waar ik overigens nog een mooi cadeautje aan over hield want de bureaustoel zit nog alle dagen heerlijk. Maar dit even terzijde want voor Wim ging het UMCG-boek op een gegeven moment ook dicht zodat we het, als we elkaar ontmoeten, hebben over het spelletje dat ons beide veel plezier heeft gegeven en nog steeds geeft. Wim in zijn rol als assistent-scheidsrechter en ik als verslaggever die zich de Adorper herinnert als een speler waar je voor naar de velden kwam.