Het kampioenschap van Gorecht kan volledig op het conto van Bert Vos geschreven worden.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

‘Daarom vind ik het nog steeds jammer dat ik de beste trainer uit mijn carrière, Bert Vos, pas op 26 jarige leeftijd bij CVVB ben tegengekomen, Ik ging, nadat ik drie jaar voor Stedum had gespeeld, daar voetballen toen ik Bedum ging wonen. Bert was een trainer die spelers echt beter kon maken en altijd van de sterke punten van een speler uitging. Niet, zoals de meeste trainers doen, door de negatieve punten van een speler steeds te benoemen daar werkte hij juist aan om die te verbeteren. Daar was hij echt een kei in wat er mede toe geleid heeft dat ik later bij het zaalvoetbalteam van Poel Keukens technisch gezien aardig uit de voeten kon.”

image-2014-05-15

Bert Vos samen met elftalleider Harry Hoeksema

Bovenstaande is wat Jack Suiveer vertelde over de beste trainer die hij in zijn voetbalcarrière was tegen gekomen. Jack vertelde dat Bert Vos, de huidige trainer van de voetbalvereniging Gorecht, de enige trainer is geweest die hem als voetballer beter maakte. Een opmerking die mij niet verbaasd hoewel ik nooit het genoegen heb gehad om onder Bert Vos te mogen trainen.

Toen de oud-trainer van Oranje Nassau, ACV, CVVB en The Knickerbockers voor aanvang van het seizoen 2013-2014 bij derde klasser Gorecht tekende werden er wat wenkbrauwen gefronst in voetballand wonderland. Wat doet Bert Vos nu bij een derdeklasser. Een trainer die op hoog niveau, lees hoofdklasse, heeft gewerkt gaat richting de ‘middenmoot’ van het amateurvoetbal zoals de derde klasse door sommige ‘kenners’ wordt genoemd. Vreemd werd daar tegenaan gekeken omdat velen Gorecht niet kenden. Ik moet eerlijk zeggen, ik kende de club voor aanvang van het seizoen 2013-2014 ook alleen maar als een derde klasser uit Haren maar meer ook niet.

Dat veranderde in de loop van het seizoen steeds meer. Ik leerde Gorecht kennen als een vereniging waar een duidelijk en warm beleid wordt gevoerd, waar rust heerst, en niet onbelangrijke, sportieve prestaties door diverse teams werden behaald. Een jeugdafdeling die bloeit als een tulpenveld in het voorjaar zorgt voor een stevig fundament. Vierhonderd jeugdleden voetballen er namelijk wekelijks voor Gorecht en waar de nodige talenten tussen zitten.

Dat alles zal Bert Vos ook gezien hebben voordat hij bij Gorecht als trainer binnenkwam. Dit is een vereniging waar mooie dingen kunnen gebeuren. Dit is geen club die geen eisen aan een trainer stelt die in geen honderd jaar waar te maken zijn.

De eerste twee competitieduels leverde Gorecht precies twee punten op. Nadat er thuis gelijk werd gespeeld tegen De Pelikanen gebeurde dat een week later ook tegen Noordwolde.
Bij dat laatste duel was ik aanwezig en ik moet zeggen, als iemand toen had gezegd dat Gorecht aan het einde van de rit als kampioen gehuldigd zou worden had ik zijn of haar mening niet gedeeld.

Na dIt wat slap begin verloor Gorecht nog drie keer en speelde het nog een keer gelijk en won het twintig keer. Een van de drie nederlagen was tegen De Fivel. Op zaterdag 22 februari moest Gorecht naar Zeerijp en dan weet je als kenner, dan zijn de velden op het Hogeland niet in een conditie waar je vrolijk van wordt. Dan liggen er geen biljartlakens maar wordt het ‘werkvoetbal’ op velden die een vergelijking met de kwelders achter de Noord-Groninger dijken moeiteloos kunnen doorstaan.

Het werd een kansloze affaire voor de ploeg uit Haren die door De Fivel op een 5-0 nederlaag werd getrakteerd. Een nederlaag die de ervaren trainer, zo vertelde hij enkele dagen later, al voor de wedstrijd aan zag komen. ‘Toen ik het complex van De Fivel opstapte wist ik het al. Dit wordt een hele moeilijke middag. Dit is geen veld voor mijn techneuten op het middenveld maar meer een veld voor de bikkelaars in de selectie.” Dat waren echter precies de spelers die Bert Vos niet tot zijn beschikking had omdat de krokusvakantie ook in de selectie van Gorecht ‘slachtoffers’ had gemaakt.

Daar spraken we enkele dagen later op de keepersdag van Gorecht over toen de ploeg door de nederlaag in Zeerijp op zeven punten achterstand stond op koploper Appingedam. Een achterstand die maar niet kleiner werd zodat Bert Vos er rekening mee hield dat het maximaal haalbare de nacompetitie zou zijn. ‘We gaan even in gesprek over hoe we met de nog negen resterende duels nog te om zullen gaan”, vertelde Bert Vos. ‘We moeten namelijk wel scherp de nacompetitie in.”

Opeens veranderde echter alles toen koploper Appingedam in een dip terecht kwam. Een dip die er voor zorgde dat Gorecht steeds meer naar de koploper toe kroop en op een gegeven moment zelfs langszij kwam. Opeens werd het stuivertje wisselen en gebeurde er iets waar Bert Vos ongetwijfeld gebruik van heeft gemaakt. Er verscheen een artikel van Appingedam-trainer Gerard Zeeman op internet waarin de trainer van Appingedam vertelde waar het volgens hem aan lag dat zijn ploeg het opeens liet afweten. Het zaalvoetbal wat door sommige selectiespelers naast hun activiteiten op het veld werden beoefend was de reden van de terugval. Een opmerking die, zo viel te beluisteren in voetballand, velen niet slim vonden. Niet slim omdat dit betekende dat het ‘rommelde’ bij de Damsters.

Daar heeft de ‘sluwe’ Vos gebruik van gemaakt zou een grappige woordspeling kunnen zijn. Het is echter wel de waarheid want natuurlijk heeft Bert Vos daar op ingespeeld. Net als hij het hele seizoen met zijn spelers bezig is geweest om ze beter te maken en wat ook daadwerkelijk gebeurd is. Natuurlijk worden spelers kampioen want die moeten het immers doen in het veld. Natuurlijk is het waar dat een trainer alleen maar dingen kan aanreiken om vervolgens te mogen hopen dat spelers het oppikken. Maar toch, de ene trainer is de andere niet. Want als je aan de zomer van 2011 terugdenkt en ik hoor Jack Suiveer de woorden nogmaals uitspreken waar ik dit artikel mee begon, dan deel ik de mening van velen, het kampioenschap van Gorecht mag op het conto van Bert Vos geschreven worden.