‘(bijna) Geen amateurvoetbal’met de barman van sportcafe De Beemden, Stephan Bolhuis.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Stephan Bolhuis ken ik al een aantal jaren. Naast barman in sportcafé De Beemden is hij namelijk ook oud-voetballer van FC LEO. Voor Puurvoetbalonline beantwoorde Stephan in de rubriek ‘(bijna) Geen amateurvoetbal’ een aantal vragen en stellingen waarbij hij voor zijn antwoorden alle tijd nam.

1969124 10203268891703847 158199553 a
Stephan wat doe jij allemaal in het dagelijks leven:
In het dagelijks leven ben ik barman in sportcafé de Beemden te Bedum. Daarnaast ben ik als vrijwilliger betrokken bij diverse verenigingen en evenementen, zoals Leensweb, Bedum Beach en ‘100 jaar Walfriduslaan’.

Het Maleisiche vliegtuig met ruim 200 passagiers aan boord nog steeds niet is gevonden is wel heel bijzonder: Je zou verwachten dat men, met de huidige technieken en hoogwaardige apparatuur, het vliegtuig al wel gelokaliseerd zouden moeten hebben, ondanks het enorme zoekgebied. Het is voor de nabestaanden te hopen dat het vliegtuig in ieder geval gevonden zal worden, dat geeft in ieder geval zekerheid en rust.

Hoe gaat jouw top drie van jouw meest memorabele sportmomenten eruit zien: Omdat ik gedurende mijn voetbalcarrière geen noemenswaardige triomfen heb mogen vieren, behoudens een aantal optredens in het eerste elftal van Fc Leo, ziet mijn top-3 er als volgt uit:

1) Special Olympics in Groningen in 2000. Een prachtig sportfeest waar fanatiek, maar met respect, voor en met elkaar werd gestreden om de felbegeerde medailles door mensen met een verstandelijke beperking. Het was een geweldige ervaring om daarbij als vrijwilliger, het begeleiden van diverse voetbalteams, aanwezig te mogen zijn. Dit toernooi heeft bewezen dat “sport” in essentie (en vooral als het ontdaan is van winstbejag en commercie) een prachtig middel is om samen te leven en te beleven

2) Voltooien van mijn eerste halve marathon. Het hardlopen is eigenlijk als geintje begonnen, door met een grote groep Leensters een rondje ‘Stort’ te rennen. Uiteindelijk werd dit een wekelijkse activiteit, hoewel de groep steeds verder uitdunde. Op den duur was ik nog de enige die trouw de nodige kilometers aflegde, waarbij de loopafstand steeds langer werd. Na een aantal deelnames aan de 4-mijl was het moment daar om een nieuw doel te stellen: de halve marathon. Na een serieuze voorbereiding maakte in mijn debuut bij de halve marathon van Leens in 2007, waarbij de doelstelling was om in ieder geval binnen een tijd van twee uur te blijven. Met een tijd van 1:53:24 is die doelstelling ruimschoots gehaald.

3) Dammen tegen Jannes van der Wal. In mijn basisschooltijd was ik een redelijk fanatieke dammer (mede dankzij dammeester Bron). Tijdens een simultaanwedstrijd in den Andel mocht ik het opnemen tegen deze grootmeester. Ondanks de veertig borden die hij onder controle moest houden had ik, gelukkig niet als enige, geen schijn van kans. Slechts twee spelers wisten tot winst of remise te komen tegen deze oud-wereldkampioen.

Op de heenweg was ik nog vol dromen, maar Jannes heeft mij goed wakker geschud. Gelukkig overkomt zoiets zelfs de beste dammers…

Denk jij dat de trainingsintensiteit bij de volleyballers van de 1e selectie van DIO Bedum hoger ligt dan bij de voetballers van SV Bedum: De trainingen zijn moeilijk met elkaar te vergelijken, maar ik ga ervan uit dat zowel de voetballers als de volleyballers de intentie hebben om zichzelf zo goed mogelijk te ontwikkelen. Volleyballers richten zich daarbij misschien iets meer op explosiviteit, techniek en samenspel, voetballers op uithoudingsvermogen, baltechniek en tactiek.

Harder trainen betekent niet per definitie, dat er beter getraind word. Bij het trainen van conditie loont het inderdaad om een stapje harder te doen, bij techniektrainingen gaat het er juist om of je als speler in staat en bereidt bent om aanwijzingen aan te nemen en op te volgen. Het vergt opperste concentratie en bewustzijn om eenmaal aangeleerde handelingen te veranderen.

De volleyballers van DIO hebben laten zien dat ze mentaal enorm gegroeid zijn. Er wordt twee keer per week getraind, waarvan de maandagtraining liefst 2,5 uur duurt en de donderdagtraining 2 uur. Het instellen van een training van 2,5 uur heeft naast de fysieke gesteldheid ook de mentale weerbaarheid enorm vergroot. In het begin was het zeker zwaar, maar na verloop van tijd wisten de spelers bijna de gehele training scherp en geconcentreerd te blijven. Hierdoor zijn de spelers niet alleen beter geworden, maar waren zij ook beter voorbereid op moeilijke, zware wedstrijden. Dat dit uiteindelijk beloond is met het kampioenschap van de tweede divisie is een kroon op hun trainingsarbeid.

Dat Dwight Lodeweges als trainer van Cambuur naar Heerenveen overstapt en vervolgens door Cambuur-supporters voor NSB-er wordt uitgescholden is te schandalig voor woorden: De frustratie van de supporters, dat hun trainer juist voor de “aartsrivaal” kiest, kan ik op zich nog wel begrijpen. Met enig moreel besef had Dwight naar elke andere club kunnen overstappen, maar om nou juist voor Heerenveen te kiezen is meer dan opmerkelijk en eigenlijk “not done”. Het zou me niet verbazen als deze beslissing door financiële overwegingen is gemaakt. Ik vind het niet vreemd dat dit emoties oproept bij echte Cambuur-fans. Echter, de manier waarop zij deze emotie hebben geuit is inderdaad schandalig. Geweld en bedreigingen horen niet op- of om het voetbalveld.

Veel huisartsen luiden de noodklok richting de ouderenzorg. Zij vrezen dat veel bejaarden in eenzaamheid zullen sterven. Hoe denk jij hierover: Het terugbrengen van het aantal bejaarden- en verzorgingstehuizen vind ik een zorgelijke ontwikkeling. Ik kan me ook niet voorstellen dat deze plannen kostenbesparend zijn. Als het kabinet met deze maatregel betracht om het aantal pensioenen en de ziektekosten naar beneden te helpen, dan is dit inderdaad een zeer goede maatregel om dat doel te bereiken.

Het voordeel van gezamenlijk wonen, lijkt mij dat, wanneer er zorg nodig is, er a la minuut iemand aanwezig kan zijn. De meeste mensen hebben niet continu zorg nodig, maar wel zo nu en dan bijvoorbeeld even hulp bij het aankleden of regulering van medicijngebruik. Als mensen weer thuis moeten gaan wonen is dit niet meer mogelijk en zal een thuiszorgmedewerker langs moeten komen. Daarnaast word de leefwereld van mensen weer kleiner, doordat de sociale contacten minder worden en ook de door de bejaardenhuizen georganiseerde uitjes en gezamenlijke activiteiten er niet meer zijn.

Het plan gaat ook uit van ‘noaberschap’ en mantelzorg. Dit was vroeger een vanzelfsprekendheid en zou nu ook uitkomst moeten gaan bieden, aldus het kabinet. Ik vraag me af of dat wel haalbaar is tegenwoordig. Er zullen genoeg mensen zijn die wel de wil hebben om klaar te staan voor een ander, om hulp te bieden als dat nodig is, maar zij kunnen onmogelijk 24-uur per dag paraat staan, of op afroep aanwezig zijn. De trend dat alles maar door vrijwilligers (in dit geval familie of kennissen) opgelost moet worden schiet nu wel erg door. Sommige taken moeten gewoon door professionals uitgevoerd worden (waarbij assistentie zeker welkom is, maar geen verplichting moet zijn).

Voor veel oudere mensen is een verhuizing van hun eigen woning naar een bejaarden- of verzorgingshuis vaak een drempel, veelal omdat ze bang zijn om hun vrijheid te verliezen. Maar zodra ze hun plekje hebben gevonden in een dergelijk verzorgingshuis blijkt hun leefwereld ineens veel groter te worden en bloeien ze vaak juist weer helemaal op.

Wellicht is het zinvol om mensen juist eerder de gelegenheid te geven om in een “seniorenhuis” te gaan wonen, bijvoorbeeld zodra men met pensioen gaat. Een seniorenhuis zou in dat geval wel voorzieningen (op cultureel, maatschappelijk of zelfs sportgebied) moeten herbergen die toegespitst zijn op deze vaak nog kwieke en energieke mensen. Het moet een stimulans bieden om mensen zich te laten ontplooien. In dat geval zouden ze als tevreden bewoners mee kunnen helpen bij de algemene bedrijfsvoering (eten koken, schoonmaak, en allerhande klusjes). Specifieke zorgtaken zouden in dat geval nog steeds door professionals gedaan moeten worden.

Waarom moet iedereen op 13 en 14 juni naar het Versplein in Bedum komen: Op 13 en 14 juni vind Bedum Beach plaats, een beachvolleybaltoernooi georganiseerd door volleybalvereniging DIO Bedum. Vorig jaar hebben we het toernooi voor de eerste keer georganiseerd en het was toen al een enorm succes, mede dankzij de vijftig deelnemende teams en enkele honderden toeschouwers. Ook dit jaar beloofd het weer een gezellig en sportief feest te worden, met twee dagen beachvolleybal, broodjes bakken voor kinderen, een gezamenlijke barbecue en de WK-wedstrijd Nederland – Spanje op groot scherm. De inschrijving is net een week open en er hebben zich al eenentwintig teams uit Bedum en (verre) omgeving opgegeven. Volleybalervaring is geen vereiste, dus iedereen kan meedoen! Kijk voor meer info op: facebook.com/bedumbeach.

Sierd de Vos wordt door velen geprezen als commentator en anderen vinden het helemaal niets. Tot welke groep behoor jij: Het valt me op dat tv-commentatoren vaak te nadrukkelijk aanwezig willen zijn. Net als een scheidsrechter bij een wedstrijd, zou ook de commentator als insteek moeten hebben om niet op te willen vallen, maar wel een sturende rol te hebben als de situatie daarom vraagt. Sommige voetbalwedstrijden vragen wellicht continu om wat extra sfeer en passie, maar dat zegt dan meer over het niveau van het voetbal. In dat geval is wegzappen de beste oplossing.

Een radiocommentator moet veel praten om een beeld van de wedstrijd te kunnen schetsen en de sfeer over te brengen bij de luisteraars thuis. Een tv-commentator heeft juist eerder een informatieve rol, hoewel ook sommigen daarin niet goed lijken in te schatten welke zaken nog informatief zijn en welke overbodig geneuzel. Gelukkig verstaan de Engelse en (meeste) Belgische commentatoren hun vak wel.

 Ben jij vroeger ook als voetballer actief geweest en zo ja bij welke vereniging: Vanaf mijn 5e tot mijn 28e heb ik met veel plezier gevoetbald bij FC Leo uit Leens. Een leuke en actieve vereniging waar niet alleen het voetbal centraal staat maar ook de saamhorigheid. De jaarlijkse “nieuwjaarsvisite”, het kersttoernooi, de sjoelkampioenschappen en het gehaktballen draaien zijn nog steeds markante activiteiten binnen de club.

Jij bent een echte familieman omdat: Het fijn is om mensen om je heen te hebben die er voor je zijn als het nodig is.

Wat verwacht jij van het Nederlands Elftal in Brazilië: Het zal waarschijnlijk zweten worden, zowel voor de spelers als voor ons als fans thuis voor de buis. Vaak ging het elftal gebukt onder de hoge verwachtingen, daar zal dit jaar gelukkig geen sprake van zijn. We hebben de kwaliteiten om te scoren, daarna is het  zaak zijn om de “nul” te houden. Laat ons maar kampioen van de armoede worden, het resultaat is immers belangrijker dan de weg er naar toe.

Ajax wordt nu al de kampioen van de armoede genoemd. Terecht of zeg jij, dan had de rest maar beter moeten presteren: Kampioen word je door over het hele seizoen de meeste punten te behalen. Hoe dit gebeurt is daarbij niet belangrijk. Het spel van Ajax valt dit seizoen dan tegen (ten opzichte van andere jaren en een aantal andere teams dit seizoen), maar is wel het meest effectief gebleken.

Merken jullie al iets van Wilfred Genee zijn ‘fratsen’ die vindt dat er in de kantines gezonder gesnackt moet worden: In beginsel ben ik het wel eens met Wilfred, dat sporten en ongezond eten in theorie moeilijk samengaan. Het is ook vreemd dat er vrijwel nergens een gezonde snack verkrijgbaar is. De praktijk is echter dat er ook vrijwel niemand op zit te wachten. Hoewel de voedingswaarde van snacken en een alcoholische versnapering wellicht negatieve invloeden op de (trainings)prestatie hebben, bieden ze wel een hogere “belevingswaarde”. Samen een drankje doen na de wedstrijd of training vergroot het groepsgevoel en is voor velen juist de reden om aan sport te doen. Bij een dergelijk drankje past nu eenmaal beter een schaaltje bitterballen dan een maaltijdsalade.

Prestatiegerichte teams zouden wellicht wel iets serieuzer moeten omgaan met hun structurele voedingsgewoontes, want dat kan toch wel degelijk net het verschil maken. Maar sporters die alleen “de derde helft” willen pieken doen er goed aan om juist thuis iets meer op het voedingspatroon te letten. In dat geval hoeft eens in de week na het sporten snacken geen probleem te zijn.

Het belang van goede voeding voor kinderen onderstreep ik zeker. In dat opzicht is Wilfred ’s actie absoluut een goed streven. Echter, ook voor kinderen geld dat ze op zaterdag na de wedstrijd liever een zakje snoep of chips willen kopen, dan dat ze een (van huis meegebrachte) appel eten.

Dat de Rolling Stones, na de dood van de vriendin van Mick Jagger, de draad in mei weer gaan oppakken had ook jij niet verwacht: Rollende stenen zijn lastig te stoppen hè? Bij een ingrijpende levensgebeurtenis als deze lijkt het me erg moeilijk de draad weer op te pakken. Van de andere kant is het in een dergelijke situatie ook wel fijn om juist de dingen te doen die je het allerliefste doet (en andere zaken even op zijn beloop te laten). Er waren in het verleden wel eens twijfels of de mannen het samen optreden nog wel zo leuk vonden, maar blijkbaar geeft het Mick nog steeds genoeg Satisfaction.

Het schietincident in Deurne geeft aan dat men sneller voor eigen rechter gaat spelen: Zelfverdediging is een oerinstinct, waar je naderhand pas besef van hebt. Voor eigen rechter spelen impliceert dat het een keus was en dat er op dat moment nog andere opties waren. Ik ben benieuwd hoe de werkelijke situatie in Deurne was en of er ruimte/tijd was om na te denken (en daardoor anders te handelen). Ik kan me heel goed voorstellen dat er vanuit een reflex geschoten is, want wellicht was de situatie zo dreigend dat ze zelf voor hun eigen leven moesten vrezen.

De vraag die wel blijft is: mag een dergelijk bedrijf zich preventief beveiligen met een (vuur)wapen? Gezien de ervaringen daarmee in Amerika ben ik geneigd om ‘nee’ te zeggen. Veelal levert dat juist schijnveiligheid op. Daarnaast is wapenbezit verboden in Nederland. Toch kan ik ook niet aangeven hoe deze ondernemer zijn eigen veiligheid dan moet waarborgen, zonder goedwillende klanten op te zadelen met allerlei veiligheidsmaatregelen die het ‘even binnen lopen’ bemoeilijken. Online verkoop zou een optie kunnen zijn, maar bij sieraden en juwelen willen mensen toch graag de producten in handen hebben om te kijken hoe het daadwerkelijk staat.