Boekenkast geeft rust maar roept ook vragen op.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Onze boekenkast, waarvan ooit een kenner zei dat het een Chinese kast is, doet dienst als verzamelpunt van mijn verzameling sportboeken met als hoofdmoot, voetbal. Boeken die ik uiteraard allemaal gelezen heb maar ook weer niet. Want zo kwam ik gisteren het boek met de titel, Vaders langs de lijn’ ,dat gaat over een fictief team,  tegen waar ik wel wat bekends aan zag maar ook niet meer. Niet goed opgeslagen omdat het tussen 2009 en 2012 niet bepaald rustig tussen mijn oren was.
1369814158N2013 05 29 09.53.54
Gisteren, dinsdag 28 mei, was echt een dag die uitnodigde tot het lezen van een boek waardoor ik terecht kwam bij, Vaders langs de lijn’. Een boek dat ging over de perikelen van een vader die wordt gebombardeerd tot elftalleider hoewel hij plat gezegd, geen kloten verstand had van alles wat er zich voetballand wonderland afspeelde. De insteek van de schrijver was om vanuit dat gegeven een boek te schrijven over alles waar hij zich over verbaasde. Dat verbaasde mij eerlijk gezegd niet want ook als, voetbalkenner’ denk je weleens van, dit begrijp ik niet helemaal. De maand mei is bijvoorbeeld de maand dat het wiel weer opnieuw wordt uitgevonden als het om het samenstellen van selecties gaat. Selecties waarbij vaak de bovenste twee, soms drie, teams als prestatieteams worden aangemerkt en de rest de kwalificatie recreatieteam op het shirt hebben staan.

Prestatieteams bestaan vaak uit een aantal van zestien spelers maar soms zijn het er minder als de teller bij veertien zou stoppen. Want een eerste selectieteam moet, althans dat is ook mijn visie, uit kwalitatief goede spelers bestaan. Geen spelers die net onderaan het mandje bij een luchtballon hangen maar volwaardige spelers van de selectie.

In het boek kwamen er ook andere, systemen’ aan bod om tot een selectie te komen waarvan ik dacht, als vader/ leider van een bijvoorbeeld een B3-team zou ik wel even verhaal gaan halen. De optie werd namelijk besproken dat de B1 uit twintig spelers zou bestaan waarvan er vervolgens iedere zaterdag zes, uitgeleend’ zouden worden aan de B2 wat gevolgen had voor de vader/leider van de B3. Die was echter niet gepokt en gemazeld genoeg om te begrijpen dat hij nu leider van een, vreemdelingenlegioen’ was geworden.

Dat bleek namelijk het geval te zijn want de beste man kreeg iedere week weer een, cadeautje’ als hij een mailtje kreeg met de namen van spelers die hij meekreeg om de wedstrijd winnend af te sluiten. In het boek kwam een ding duidelijk naar voren, de, afvallers’ van de B2 gingen niet voorop in de strijd als ze met de B3 moesten spelen hoewel sommige daar door hun niet aanwezige kwaliteiten wel in thuishoorden.

Scherper selecteren werd er geopperd want opeens waren er mensen die het licht zagen en tot de conclusie kwamen dat werken met 16 spelers in een selectie tot betere resultaten zou leiden. Laat zestien spelers voor een basisplaats knokken werd er in het boek geopperd, waar ik het roerend mee eens ben. Tegenwoordig is het namelijk zo dat een speler die niet in die selectie komt waarvan hij, vaak samen met zijn vader, denkt in thuis te horen het overschrijvingsformulier in zijn kontzak heeft. Als ze vervolgens ook nog eens, uitgeleend’ worden aan een lager team is het helemaal Kerst Pasen, Pinksteren en Nieuwjaarsdag ineen of anders gezegd, de jongere uitgave van welke profvoetballer is niet meer gemotiveerd en vertrekt in sommige gevallen naar een andere club. Knokken voor een basisplaats in een groep van zestien lijkt op het oog gezonder dan datgene wat er in het boek voorbij kwam. Een optie waar ik nooit voor zou kiezen want waarom stront aan de knikker oproepen als het anders kan en waarvan je denkt, selecties van 20 jeugdspelers zal in het ,eggie' toch niet zo gaan?