Deel 2 Goof Koedijk: Veel sneeuw en onbegrip

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

, Goof Koedijk’ is een vrijwilliger die opeens tot stand kwam. Een vrijwilliger in hart en nieren die al jaren in de voetbalwereld rondloopt en nu op Puurvoetbalonline de nodige avonturen gaat beleven. Leuke dingen, minder leuke dingen alles zal de revue passeren. ,Goof’ is nog een van de oude stempel en begrijpt daarom sommige veranderingen daarom niet en dat zal, naast de leuke dingen die hij ook gaat beleven, centraal staan in:

goof koedijk

 

Goof Koedijk en de bijzondere wereld van het amateurvoetbal

deel twee: Veel sneeuw en onbegrip

Het sneeuwde nu al een paar dagen en Goof Koedijk baalde daar stevig van want hij had niets met winterse omstandigheden. De velden waren al eerder gesloten omdat het op de steenharde ondergrond niet mogelijk was om een normale training te geven en daar kwam nu nog eens de nodige centimeters sneeuw bij. Zo duurde het nog langer voordat de club weer in beweging komt dacht Goof opeens hardop want sinds de traditionele nieuwjaarsreceptie had hij nog niemand van de club echt gesproken. Hij was nog wel een paar keer bij de woning van de voorzitter langs gefietst maar steeds was daar weinig leven te ontdekken. Want nog steeds maalde die ene zin, dat was vroeger Goof, nu doen de KNVB en wij het anders dus je zult daar in mee moeten of je wilt of niet.”, door zijn hoofd. Goof was nog een man van rechtstreeks contact en weigerde daarom ook om via het bekende mailverkeer met iemand te communiceren. Dat werkte in zijn beleving niet want, zo zei hij altijd, als ik een rechtstreekse vraag stel wil ik ook een rechtstreeks antwoord.

Dat betekende overigens wel dat hij vaak dingen niet meekreeg omdat de club van het principe uitgaat, iedereen heeft een mailadres dus zo communiceren we met elkaar. Je wordt oud Goof was er wel eens gekscherend gezegd als zijn antipathie tegen het mailverkeer en de rest van de sociale media tersprake kwam. Daar dacht de ervaren trainer/leider echter anders over en onderhield dan ook graag telefonisch contact met zijn pupillen maar nog liever maakte hij een rondje bij ze langs want het direct contact met zijn pupillen vond hij erg belangrijk.

Hij besloot tot een belronde over te gaan om zijn pupillen te vertellen dat er deze week niet getraind kon worden. Hij wist de vraag die er zou komen al wel te bedenken want negen van de tien zouden vragen, wat staat er voor zaterdag op het programma. Ook daarin onderscheidde Goof Koedijk duidelijk van zijn collega-jeugdleiders want Goof had ieder jaar zijn schaduwprogramma vroegtijdig gereed. Oefenen op kunstgras, toernooitjes in de zaal of trainen in de zaal er ging geen zaterdag voorbij of zijn pupillen waren bezig. Goof hield alles nagezet bij in een schriftje en het frappante was dat zijn teams na de winterstop ieder jaar weer uitstekend presteerden. Uiteraard werd dit ook op de jeugdleidersbijeenkomsten besproken en vaak kreeg hij dan te horen dat het merendeel van de leiders er niet over peinsde om iedere zaterdag een activiteit te plannen. Dit leidde vaak tot stevige discussies aan tafel en steeds vaker moest Goof zich tegenover de rest verdedigen over het groot aantal, dat hij voor zijn team organiseerde. Dit alles zorgde er voor dat hij overwoog om het na ruim vijfentwintig jaar voor gezien te houden als trainer/jeugdleider. Het plezier verdween een beetje en wat misschien ook wel kwam doordat Koning Winter nog de baas was in Nederland en er van voetballen de komende weken nog geen sprake van kon zijn. Hopen op betere tijden dan maar zei hij hardop want terwijl hij naar buiten keek zag hij dat het zelfs nog harder begon te sneeuwen.