Een ontmoeting met Richard Vennema op Schiphol geeft opeens een ander verhaal

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Enkele maanden geleden had ik een afspraak met Richard Vennema, de oud-doelman van SC Veendam, Heracles en Heerenveen. Richard stond enkele weken eerder, samen met zijn vader, centraal in de rubriek Vaders en Zonen in het weekblad Voetbal International. Een rubriek waar hij, in levend lijve, graag aan meewerkte wat voor zijn vader helaas niet meer was weggelegd. Op 15 juni 1971 overleed de vader van Richard Vennema namelijk in de buurt van het Drentse Meppel na een verschrikkelijk verkeersongeluk. Op dezelfde dag verloor de voorganger van het huidige FC Groningen, GVAV, zijn beste keeper die het ooit heeft gehad, Tonny van Leeuwen.

Enkele maanden geleden had ik een afspraak met Richard Vennema, de oud-doelman van SC Veendam, Heracles en Heerenveen. Richard stond enkele weken eerder, samen met zijn vader, centraal in de rubriek Vaders en Zonen in het weekblad Voetbal International. Een rubriek waar hij, in levend lijve, graag aan meewerkte wat voor zijn vader helaas niet meer was weggelegd. Op 15 juni 1971 overleed de vader van Richard Vennema namelijk in de buurt van het Drentse Meppel na een verschrikkelijk verkeersongeluk. Op dezelfde dag verloor de voorganger van het huidige FC Groningen, GVAV, zijn beste keeper die het ooit heeft gehad, Tonny van Leeuwen.

62013_101595553238320_100001636264481_9319_3564198_n

 

Richard Vennema 

De doelman van GVAV, en de vader van Richard Vennema, waren een en dezelfde persoon wat een publiek geheim was in de stad Groningen. Ik was in mijn jeugdjaren, net als velen met mij, een grote fan van Tonny van Leeuwen. De keeper was voor een jonge doelman zoals ik in die tijd was een fantastisch voorbeeld. Voor de duvel niet benauwd in rechtstreekse duels met aanvallers en een heerser in het zestienmetergebied. Wie wilde dat als jonge keeper niet zijn en de stoere doelman kon dan ook bij zijn grote schare fans dan niets verkeerd doen. In Eenrum drong het nieuws dat Van Leeuwen een onwettig kind zou hebben zeker bij de jeugd niet door en de adoratie bleef dan ook aanwezig voor de geweldige doelman.

Populair 

Dat werd alleen maar sterker toen mijn vader begin maart 1969 terugkeerde van een verblijf in het Academisch Ziekenhuis. Er zou een moedervlek weggehaald worden, zo was hem door de doctoren verteld maar het pakte echter heel anders uit. Na verder onderzoek werd er op de dag, 5 maart 1969, dat Ajax in Parijs door drie goals van de Zweed Inge Danielson het beslissingsduel tegen Benfica met 3-0 won, een agressieve vorm van huidkanker ontdekt. Mijn vader kwam enkele dagen later met zesentwintig hechtingen in zijn hals thuis maar hij had ook een nieuwtje waardoor ik bijna wel met hem had willen ruilen. De vraag die we namelijk voorgelegd kregen was dat we nooit konden raden naast wie hij in het ziekenhuis had gelegen.

In die tijd, eind jaren zestig, was het nog zo dat alles en iedereen in het ziekenhuis op zalen lag. Dus het raden was bijna een onmogelijke opgave want dat konden er velen zijn. Mijn vader hielp ons gelukkig uit de brand en noemde de naam van zijn buurman en dat was niemand minder geweest dan Tonny van Leeuwen. De keeper van GVAV was aan zijn meniscus geopereerd, zo vertelde mijn vader, die veel met de doelman had gesproken want Tonny van Leeuwen was geen man met sterallures. Van Leeuwen was er een voor de ‘gewone” man en dus mateloos populair. Mijn held kon als buurman van mijn vader in het ziekenhuis nu helemaal niet meer stuk, en eerlijk is eerlijk, wij hadden wel een leuk nieuwtje naar onze dorpsgenootjes.

Dat vertelde ik Richard toen ik hem enkele maanden geleden ontmoette en hij vond dat zeer bijzonder. Wat tijdens onze ontmoeting in Kaap Hoorn ook bijzonder was dat hij een plakboek mee had die hij van een fan van zijn vader had gekregen. Een plakboek dat hij mij liet zien wat ik een geweldige eer vond en nog steeds vind. Terug kwamen de herinneringen aan de geweldige keeper wat Tonny van Leeuwen was want het plakboek was rijkelijk voorzien van prachtige foto, s en krantenknipsels waarop de heldendaden van de doelman te zien en te lezen waren.

Trots

Richard is, en terecht, trots op zijn vader als doelman waar we het tijdens ons gesprek over kregen waarbij hij wel de toevoeging plaatste dat het niet altijd gemakkelijk is als je een vader niet alle dagen ziet zoals in zijn hele jonge jeugd uiteraard gebeurde. Dat maakt het jaren later ook heel speciaal dat je als doelman in de voetsporen van je vader treedt en ook in het betaalde voetbal terecht komt. De oud-doelman van SC Veendam, Heracles en Heerenveen verteld nog steeds met veel plezier over de carrière van zijn vader maar we kregen het ook over zijn eigen loopbaan. Een loopbaan die ook hem veel plezier gaf maar waarvan hij eerlijk verteld dat er misschien wel meer had ingezeten. Uit de anekdotes die de oud-doelman ” off the record” vertelde begreep ik echter dat hij zijn voetbalcarrière echter met veel plezier had beleefd.

We kregen het uiteraard ook over de Euroborg waar ten tijde van ons gesprek, oktober 2011, nog enkele tribunes naamloos door de supporters van FC Groningen beklommen werden, wat we beide niet begrepen. We kwamen tot de gezamelijke conclusie dat we in Nederland wat dat betreft ‘slecht” met onze sporthelden omgaan. In de periode rond ons gesprek konden de supporters stemmen hoe de nog twee naamloze tribunes, de eerste van de drie was naar Piet Fransen, moesten gaan heten. In het Oosterpark was een van de tribunes naar de veel te vroeg overleden doelman vernoemd maar helaas was de naam van de oud-keeper niet mee naar de Euroborg verhuisd.

De familie Koeman, Jan van Dijk, Eric Nevland en Tonny van Leeuwen waren de namen waaruit de supporters konden kiezen wat de twee tribunes betrof. Dat er een Koeman-tribune zou komen konden we beide ook wel bedenken maar wat de overige tribune betrof werd het een ander verhaal. In de opmerking van Richard dat de jongere supporters eerder voor Nevland zouden kiezen omdat zijn vader bij de huidige generatie niet zo bekend zou zijn

kon ik mij wel vinden maar eerlijk gezegd hoopte ik het niet. Zonder Jan en Eric tekort te doen hoopte ik op een Tonny van Leeuwen-tribune in de Euroborg wat op zondag 23 oktober, voor de wedstrijd FC Groningen- FC Twente bevestigd werd. Ik moest uiteraard aan Richard denken maar ook aan Piet Fransen, die zo vurig hoopte op een Tonny van Leeuwen-tribune in de Euroborg. Door allerlei ontwikkelingen, en die ik Richard had uitgelegd, gingen de aantekeningen die ik tijdens ons gesprek had gemaakt mee naar Gambia op woensdag 4 januari 2012 om daar het interview uit te werken.

Drukte op Schiphol

Rond de klok van half vijf arriveerden we op Schiphol en om de tijd te doden voordat de taxi in Ezinge arriveerde schreef ik een klein artikeltje genaamd, het wordt druk op Schiphol. Want ik vermoedde dat veel clubs die dag richting zonnige oorden vertrokken voor een trainingsstage die hun een uitstekende tweede helft van het seizoen moest opleveren. En inderdaad het was druk op Schiphol en een van de ploegen die er rondliep was Telstar, dat uitkomt in de Jupiler League. Ik herkende eerlijk gezegd niet veel spelers maar opeens zag ik een bekend gezicht tussen de selectie die zich incheckte voor de trip naar Marbella, namelijk Richard Vennema. Het voetbaldier, zoals hij zich tijdens ons gesprek in Kaap Hoor noemde, ging met Telstar naar Marbella. Ik vond dat mooi want in ons gesprek van enkele maanden eerder had hij aangegeven dat er wat dingetjes speelden, zoals dat zo mooi heet in de wereld van het betaalde voetbal. In Kaap Hoorn kregen we het toen ook over het trainen van keepers en ik was het roerend met de oud-doelman eens dat het verzorgen van keeperstrainingen een vak apart is.

Ervaring

Zo kletsten we nog even door en passeerden diverse oud-collega, s van Richard de revue. Zelf hoopte de man die 219 wedstrijden in het betaalde voetbal heeft gespeeld ook dat er in de toekomst wat op zijn pad zou komen in het betaalde voetbal. Iets wat ik hem wel gunde want ik denk dat er genoeg keepers zijn dier nog aardig wat kunnen leren van de oud-doelman. Daar moest ik aan woensdag 4 januari in alle vroegte aan denken toen hij mij zag en met een uitgestoken hand mijn kant op kwam. Een man, net als zijn te vroeg overleden vader, wars van sterallures met een mooie wens, jonge keepers beter maken wat gezien zijn geschiedenis geen probleem zal zijn.