Bart Korhorn (v.v. Kloosterburen): De ideale waterdrager

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Soms krijg je het geluk voor een mooi verhaal bijna in de schoot gegooid.

Soms krijg je het geluk voor een mooi verhaal bijna in de schoot gegooid.

 24-04-2011_Westerbroek_-_Kloosterburen_0-2_015

 Iedereen mag de verschillen zoeken maar de bovenste foto schijnt Wouter Korhorn te zijn en de onderste zijn tweeling broer Bart.

Hilariteit in Kloosterburen en ik moest zelf ook lachen.   Foto: Jan Gerdez

7-04-2011_Eenrum_-_Kloosterburen_1-1_020

Bart Korhorn: De ideale waterdager van Kloosterburen1  foto: Jan Gerdez

Dan zie je een foto die je opeens op een idee brengt van een mooi portret over een speler die dat in mijn ogen zeker verdient. Ik ken de hoofdpersoon al vanaf zijn geboorte en ben hem eigenlijk nooit echt uit het oog verloren.

Jeugdjaren

In zijn jeugdjaren had ik met hem te maken als voetballer van de D-junioren van de voetbalvereniging Kloosterburen waar hij op een werkelijk formidabele wijze de rol van linkermiddenvelder invulde. Stijf rechts gaf hij menig steekballetje op Danny Beerda en Marco Reitsma die de bal er dan maar voor het inleggen hadden. Op latere leeftijd speelde hij in het tweede elftal van Kloosterburen en heel af en toe keer in het eerste elftal van Kloosterburen. De ‘kenners” vonden dat hij daar de kwaliteiten niet voor had en misschien hadden ze het gelijk wel aan hun kant iets wat ik van afstand niet over wil oordelen. Vorig seizoen zat hij bij Kloosterburen regelmatig op de bank van het eerste elftal maar verder ook niet.

Spelwijze

Daar kwam aan het begin van het seizoen 2010-2011 echter verandering in. De topscoorder van Kloosterburen, Marco Reitsma verkaste naar de stad Groningen waar hij samen met vrienden bij Groninger Boys ging spelen. Een gevoelige aderlating voor het team en trainer Willem Pettinga. De oefenmeester was na het destrastreus verlopen seizoen 2009-2010 en het vertrek van Marco Reitsma tot de conclusie gekomen  dat hij met Kloosterburen iets minder aanvallend wilde gaan spelen. Willem had daar een in mijn ogen plausibele verklaring voor want het aanvallend concept leverde de ploeg een karrenvracht aan tegentreffers op. Er werd besloten om met een diepe spits, drie aanvallende en twee verdedigend denkende spelers te gaan spelen voor de uit vier personen bestaande verdediging. In dit concept heb je het als diepe spits niet gemakkelijk, sterker nog, je hebt het loodzwaar. Er wordt veel loopwerk van je gevraagd om de opbouw van achteruit te verstoren, je moet scherp voor de goal zijn en je moet als aanspeelpunt dienen voor je opkomende teamgenoten. Een van de eerste wedstrijden die ik Kloosterburen zag spelen werd ook ik verrast door de keuze van Willem wat betrof de positie van diepe spits. Zijn keuze was gevallen op de man die in de D-junioren vanaf het middenveld met prima passes zijn medespelers wist te vinden, Bart Korhorn.

 Inzet en assist

Kloosterburen heb ik dit seizoen vaak aan het werk gezien en iedere wedstrijd werd ik weer gegrepen door de tomeloze inzet van de diepe spits van de Kloosterbuursters. Ongepolijst zwoegde hij van de eerste tot de laatste minuut voor wat hij waard was in het belang van de ploeg. Bart weet als geen ander dat hij niet het overzicht van  Arjan van der Klei, de snelheid van Marcel Remijn of de techniek van Peter Reitsma heeft. Naar vermogen gooit hij iedere wedstrijd zijn hele hebben en houden in de strijd en heeft dit seizoen dan ook al zes treffers achter zijn naam staan. Ik zeg met nadruk al want in de ogen van de critici zal dit aantal te weinig zijn. Daar zit een kern van waarheid in want zes goals is voor een spits niet veel. Helaas worden in statistieken het aantal assist niet bijgehouden want dan zou, Bartje” redelijk hoog in het klassement staan. Bart is het type ,stille kracht” in een elftal al spreken we dan niet over zijn verbale aanwezigheid dat soms net een streepje te ver gaat en veel Kloosterburen-volgers bekend voorkomt. Ik mag hem graag zien voetballen en heb ook waardering voor de diepe spits. Want iedereen roept wel eens dat keeper zijn een hondenbaan is maar wat denken we van de positie van een diepe spits die onvermoeibaar gaten in duikt, ballen aflegt op zijn ploeggenoten en na afloop van de wedstrijd, als een echte waterdrager, ook nog de krat met bidons van het veld afsleept. Want ook na de wedstrijd zit hij nog helemaal in de rol die hij iedere wedstrijd weer met verve vervuld en dat is die van een waterdrager waar met respect over gesproken mag worden!