Menzo van der Wal:Bijna een leven lang CVVB- vrijwilliger

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

 Rond 2002 had de toenmalige leiding van de tak Logistiek binnen het UMCG weer eens wat moois bedacht.

1383566450NPB270049

Menzo van der Wal met schoondochter Wilma en kleizoon, en toekomstige voetballer,Tim


Rond 2002 had de toenmalige leiding van de tak Logistiek binnen het UMCG weer eens wat moois bedacht.‘We” zouden in een nieuwe structuur gaan werken hadden de beleidsbepalers bepaald. Uitstekend functionerende teams werden uit elkaar getrokken, medewerkers werden op een werkplek neer gezet wat hun keuze niet was, kortom wanbeleid. Sommige medewerkers, die moeiteloos als Jaknikker in Schoonebeek ingezet hadden kunnen worden, werden daar financieel beter van en anderen weer niet. Kort gezegd voor dezelfde werkzaamheden werden/worden medewerkers binnen het UMCG in verschillende salarisschalen uitbetaald. Mijn ‘lot” was dat de heren Tonny Post ( nu o.a clubscheidsrechter bij VIBOA), Koen Verelst, en de toen in het vijfde zaterdagteam van Helpman rond spartelende René Bosscher mij een plaatsje in het centraal magazijn hadden toebedacht.

Mooie Periode”

Dat werd een van mijn ‘mooiste periode” in mijn nu al ruim dertig jarige UMCG-periode. Een periode die gelukkig maar zes maanden duurde, want het magazijnwerk vond ik echt rampzalig, werd dankzij Menzo van der Wal een prachtig half jaar. ‘Men” had mij verteld dat Menzo wat stug overkwam want, zo werd verteld, ik moest wel een beetje weten in wat voor team ik terecht kwam. Dat fenomeen herkende ik want ook als jeugdtrainer maakte ik mee dat je voorinformatie over spelers kreeg. Dat soort onzin hoorde ik nooit aan want ik  ga altijd op mijn eigen gevoel af zodat ik de informatie van de ‘Trojka”  bestaande uit de heren Bosscher, Verelst en Post dan ook als niet gegeven beschouwde.

Vanaf dag een had ik een klik met Menzo want naast onze gezamelijke afkeer tegen het ‘beleid” in het UMCG was voetbal het toverwoord in de periode dat we samenwerkten op de ‘OHK (Oosterhamrikkade).Prachtig waren de verhalen die de vader van Remy en Martijn van der Wal vertelde. over bijvoorbeeld zijn eigen carrière die begin jaren vijftig in Onderdendam begon en later voortgezet werd bij CVVB in Bedum. Verder werden  iedere maandag de diverse wedstrijden besproken en kwamen de prestaties van ‘zijn” jongens aan de orde. Remy, de stoere verdediger, die volgens vader Menzo weleens een kaart teveel pakte en Martijn, de doelman die wel meer baas in de zestien mocht zijn volgens ‘pa”, waren altijd een gespreksonderwerp maar ook de rest van het gebeuren binnen zijn” CVVB werd door Menzo met trots besproken. In die periode voetbalde hij zelf nog bij de ‘oudjes” en genoot hij naast het voetballen van de derde helft. Een derde helft waar de oud-marineman ook geregeld aan het woord zal zijn geweest want Menzo kon prachtig vertellen. Een clubman in hart en nieren zijn hebben Remy en Martijn niet van een vreemde want Menzo van der Wal behoort tot de vrijwilligers waar CVVB al jarenlang een beroep op  kan doen. Met jarenlang bedoel ik ook echt jarenlang want van Remy begreep ik dat zijn vader waarschijnlijk al wel veertig jaar als clubscheidsrechter actief is en ook de laatste jaren in de kantine zijn steentje bijdraagt als vrijwilliger. Nadat ik tot mijn grote vreugde, zoals verteld, na zes maanden weer naar het UMCG-terrein vertrok trof ik Menzo alleen nog maar als ik op de ‘Postauto” reed. Dat was de auto waar wij onder andere de spoedpakketten mee ophaalden van het magazijn en andere klussen mee uitvoerden zoals post van andere locaties ophalen e.d. Maar de postauto ging ook geregeld een keer vaker naar de ‘OHK” want ik wist natuurlijk nog precies wanneer daar de pauzes waren en Menzo even de tijd had om zijn nog niet afgerond voetbalverhaal van enkele uren eerder verder te vertellen.

 

Herkenning

Na de verhuizing van het magazijn richting de Eemspoort bleef het contact beperkt tot die keren dat ik bij CVVB aanwezig was voor de Ommelander Courant. Bij binnenkomst altijd de blik van herkenning en Menzo achter en ik voor de bar altijd even de tijd hebbend voor een praatje. Tijdens de ere-wedstrijd van Jan van Dijken op 22 mei was Menzo aanwezig als barvrijwilliger en hadden we het er over dat het leven maar zeer betrekkelijk is en hij het dan ook niet erg vond dat zijn loopbaan in het UMCG ten einde was omdat hij nog vol plannen zat. Een week later speelde CVVB het cruciale beslissingsduel in Norg tegen Heerenveense Boys. De Bedumers speelden een moeizaam seizoen en na de winterstop keerde Remy van der Wal, samen met Hans Vos, terug in de selectie van toenmalig trainer René Wollerich. Maar in de wedstrijd in Norg keerde ook Martijn terug in het eerste team van de Bedumers.

Trots

De jongste van de broertjes van der Wal was door René Homan aan het begin van het seizoen voorbij gestreefd waar de doelman bepaald niet blij mee.Vader Menzo had daar uiteraard ook een mening over die hij echter voor zich hield als ik hem eens bij een wedstrijd van CVVB trof. Dat sierde hem als vader en clubman en daarom genoot ik dubbel in Norg op de 29e mei 2010. Naast dat ik van CVVB en Heerenveense Boys alle ingrediënten aangereikt kreeg om een mooi verslag over de ‘thriller van Norg” te schrijven en CVVB ook nog eens won was ik ook blij voor Menzo en wel om de volgende redenen. Nooit één keer schepte hij al die keren dat ik hem sprak op over ‘zijn” jongens, nooit meldde hij dat hij al zoveel jaren als scheidsrechter actief was voor CVVB, laat staan dat hij hoog van de toren blies wat zijn eigen voetbalcapaciteiten betrof. Maar na ‘Norg” had ik graag nog één maandagmorgen samen met hem willen werken. Wat zou dat een fantastische morgen zijn geworden waarbij hij weer niet over zijn zoons opgeschept zou hebben hoewel daar na de wedstrijd in Norg  alle reden voor zou zijn geweest!. Dat doen trotse vaders echter niet, die beleven dat op hun eigen manier, namelijk in stilte. Een stilte die de betere vrijwilligers ook bewaren als hun vrijwilligerswerk tersprake komt  waar ze geen ruchtbaarheid aan geven. Dat gegeven wordt door puurvoetbalonline met de rubriek ‘Clubliefde” echter doorbroken en waarin de man die er voor zorgde dat mijn verbanning naar een vervelende werkplek op de OHK  een prachtig  half jaar werd, en waar ik hem met terugwerkende kracht voor bedank, niet mag ontbreken: Menzo van der Wal, bijna een levenlang CVVB-vrijwilliger.