SV Bedum Oldstars in Iran: Worstelaars en de voorzitter van de plaatselijke voetbalclub op bezoek

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Door de vertraagde binnenkomst van het nieuws uit Iran zet  ik het verslag van de mannen rechtstreeks online en daarnaast  komen de foto’s in de loop de dag  als een extra item op Puurvoetbalonline. Dit omdat de foto’s verkleinen en plaatsen nu eenmaal meer tijd kost en wat ik in maar beperkte mate heb. Dus vandaar hier het bijna liveverslag van in dit geval Peter Rolf   over de belevenissen op dinsdag.


Ook op dinsdag was er rond acht uur ontbijt en werd het  veranderende dagprogramma doorgenomen. Het plan was om met het busje richting de Turkmeense grens te gaan waar we zouden wandelen en van een schitterende omgeving konden genieten. De autoriteiten moesten hier toestemming voor geven, maar dat gaf de nodige problemen. De toestemming kwam er echter niet zodat het programma er iets anders uitzag.

Oude Stadion
bedum elf


We werden nu  verwacht in het oude stadion van Quchan. In dit stadion waren we eerder deze week met alle egards ontvangen. In de bestuurskamer werden we door onze vriend dhr. Sani, voorzitter van de club, ontvangen. Daar  werd ons als  SV Bedum  een plaquette overhandigd ter nagedachtenis aan 28 voetballers van de club die in de oorlog tegen Irak waren gesneuveld. Daarna werden er nog twee worstelaars opgevoerd die op  wereldniveau de nodige prijzen  hadden gewonnen. Quchan levert van oudsher al wereldkampioenen worstelen. Vandaar ging het in de  bus  op weg naar een wat afgelegen dorpje genaamd Tbark. Hier werden we ontvangen door de leider van de lokale moskee in  een boerendorp waar we een rondleiding kregen en konden we zien hoe de bevolking daar woont en werkt. We werden nog verrast door kinderen van de Koranschool. Er werden verzen uit de Koran opgezegd. Voor ons onverstaanbaar, maar van Jabbar en Massoud begrepen  we dat de boodschap was dat god onze baas is, maar dat wij samen op deze wereld moeten wonen.. Een positieve boodschap dus. Omdat het hier al jaren niet geregend heeft is de watervoorziening hier moeilijk. Hier werd nog het een en ander over uitgelegd. Over het dorpsplein liep een klein aquaduct waar uit gedronken kon worden. Een paar van ons hebben ervan geproefd en hebben er niets aan over gehouden.
.
bedum veertien

Groepsfoto

Tijd om te vertrekken. In de bus weer op weg naar Quchan. Midden in de oude stad heeft dhr. Sani een advocatenkantoor in het oudste gebouw van Quchan. Dit gebouw staat aan de grote doorgaande weg naar het buurland Turkmenistan in de toenmalig USSR. Deze weg heeft in het centrum een brug die in de tweede wereldoorlog is gebouwd door de Duitsers met als doel Rusland via de achterdeur aan te vallen. Of het nog gelukt is vertelt het verhaal niet.  In de tuin werden we weer getrakteerd op snoep, koekjes, fruit en thee en koffie. Voor vertrek natuurlijk allemaal weer op de onvermijdelijke groepsfoto.
bedum tien

Vriend voor het leven voor Tonnie

Wim was vanmorgen in het hotel gebleven omdat hij wat hoofdpijn had en zich niet zo lekker voelde. Toen wij - eerder dan verwacht - terugkwamen in het hotel zat hij net aan de warme hap. Binnen een kwartier konden wij ook aanschuiven. Na het eten rond een uur of vier was het tijd voor een dutje. Om zes uur werden we verwacht in een "druiventuintje". Zelf ben ik niet mee gegaan omdat ik een verkoudheid voelde opkomen, maar ik begreep dat het reuze gezellig was  geweest. Tonnie heeft er een vriend voor het leven aan over gehouden. Toen de hele club om een uur of acht met veel lawaai weer terug kwam in het hotel stond het eten wederom klaar. Veel honger hadden we niet, dus goed gevulde schalen gingen haast onaangeroerd weer terug naar de keuken.

‘Rustige avond’

Ons was een rustige avond beloofd. Massoud en Jan zouden met een aantal voetballers van de club nog wat afspraken maken en de spelregels nog even doornemen. Het duurde maar even of er was weer bezoek bij ons op de kamer. De voorzitter van de club was met de voetballers meegekomen en vond het wel gezellig om de avond met ons door te brengen. Wegsturen was geen optie. Hij bleef de hele avond hangen en was nogal aanwezig met zijn telefoon. Uiteindelijk keerde de rust terug en konden we met elkaar nog een boom opzetten over van alles en nog en konden we daarna plat.