SV Bedum Oldstars in Iran: Eindelijk een voetbalveld

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Door de vertraagde binnenkomst van het nieuws uit Iran zet  ik het verslag van de mannen, ,rechtstreeks online en daarnaast  komen de foto’s in de loop de dag  als een extra item op Puurvoetbalonline. Dit omdat de foto’s verkleinen en plaatsen nu eenmaal meer tijd kost en wat ik in maar beperkte mate heb. Dus vandaar hier het bijna liveverslag van in dit geval Wim Keizer  over de zaterdagbelevenissen.

tien
Zondagmorgen was er een vroeg ontbijt in Iran. Heerlijk uitgebreid gemaakt door Mustafa voor wie geen wens teveel is. Een busreis van ruim twee uur stond ons naar Ghoochan te wachten. Vanuit de drukke stad veranderde de bebouwing geleidelijk van grote hoge vaak deftige gebouwen naar eenmansbedrijven/jes en eenvoudige huisjes naar tenslotte landbouwgebied. De weg was aanvankelijk achtbaans met brede middenbermen met prachtig pampasgras naar vierbaans. Waar de wegbelijning voor diende is tot nu toe niet duidelijk; op een vierbaans kan je ook prima met zes naast elkaar rijden en links en rechts inhalen. Overal in de bermen kun je je boodschappen bij de meest merkwaardige kraampjes doen, daar is geen winkel of supermarkt onderweg naar huis voor nodig. Halverwege hebben we even gepauzeerd bij kleine winkeltjes en hebben daar enorme hoeveelheden noten, krenten, rozijnen en specerijen gezien. De cashewnoten uit deze landstreek zijn wereldberoemd.

VIP’s

Vlak voor Ghoochan moesten we een tijdlang stilstaan omdat de ontvangst op het gemeentehuis nog niet klaar was. Er kwam politie bij ons, 2 motoren en 2 politieauto's, die ons verder als echte VIP’S de stad in zouden begeleiden. Ze keken raar op dat Massoud in het Ghoochanse dialect tegen hen begon te praten; ze zeiden tegen hem dat ze dachten dat hij Nederlander was, hoewel hij er toch echt wel Iraans uitzag. Voor het gemeentehuis stonden vele tientallen mannen opgesteld, die ons hartelijk begroeten onder leiding van de burgemeester en wat je bij ons de Commissaris van de Koning zou noemen.

Vader van Massoud

Massouds vader (92) was in de zeventiger jaren niet alleen burgemeester van Ghoochan, 250.000 inwoners, maar ook 2e man direct achter de CdK in de op een na grootste provincie van Iran. Je kon het merken dat hij nog steeds een man is met een groot aanzien, die overal met de nodige egards behandeld wordt. Ook nu was hij een van de eerste sprekenden in de lange reeks van sprekers; aandachtig en stil wordt naar hem geluisterd. Wij werden een voor een door Massoud voorgesteld met uitgebreide omschrijving van ons leven en werken; men neemt hier ruim de tijd voor toespraken en bespreken. Zoals gebruikelijk stonden de tafels weer vol met fruit, dat hier rijkelijk aan de bomen groeit. Beroemd zijn de witte druiven, die naar Duitsland worden uitgevoerd om er een hoogwaardige wijn van te maken. Na dit  urenlange ontvangst was het tijd om het voetbalstadion, weer onder politiebegeleiding, op te zoeken. Daar stonden de jongenselftallen klaar met een enorm spandoek in het Nederlands en werden we in het Nederlands een welkom toegezongen op de melodie van Vader Jakob; hartverwarmend. De toespraken bleven nu grotendeels achterwege, het fruit gelukkig niet.

Voetballen

We kregen vanaf de tribune kijkend een demonstratie van Ghoochanse dansen met fluit- en trommelmuziek. Daarna gingen de jongenselftallen hun talenten vertonen met o.a. balletje hooghouden. Prachtig. Omdat het bloed voor ons niet kruipt waar het gaan kan, zijn we het veld opgegaan en binnen de kortste keren waren we met de jeugd aan het voetballen en penaltyschieten tot groot vermaak na het jongvolk. Een van de eersten die de bal te pakken had was Massouds vader: Mohammed, die met wandelstok en al.... Zoals overal op aarde moest iedereen van de jeugd met ons op de foto of een selfie. Naar ik net hoorde spelen we over enkele dagen onze (demonstratie)wedstrijden in een ander stadion op het ons vertrouwde kunstgras. Er worden daar enkele duizenden toeschouwers verwacht en de nodige aandacht van de media. Het was tijd om te vertrekken en wederom met escorte gingen we naar ons verblijf voor de komende 6 dagen 15 kilometer buiten Ghoochan echt in de middle of nowhere even buiten een piepklein dorpje, waar de tijd eeuwen heeft stilgestaan aan de weg naar Turkmenistan, 200 km verderop.

elf

Wandeling

Na de maaltijd hebben we o.l.v. Massoud een wandeling gemaakt naar het riviertje dat de hele vallei vanaf de bergen rondom ons in richting van Ghoochan haar vruchtbaarheid bezorgt. De rivier wordt gaandeweg steeds breder en eindigt 500 km verderop in de Kaspische zee. In de jaren van het burgemeesterschap heeft Massouds vader hier de loopt van de rivier meer laten meanderen en vertragen zodat de valleien en dorpen en fruitbomen hier nog meer van profiteerden. Voor Massoud was dit gebied heel bijzonder omdat hij in zijn hier in zijn jeugdjaren heel graag en lang verbleef en met zijn vader hier op jacht ging. Na de wandeling was het weer warm eten geblazen en hebben we nog uren met de voorzitter van onze gastvoetbalvereniging en medebestuurders gesproken; prachtige gesprekken met tot slot een prachtig Ghoochanse lied met een lach en een traan. twaalf