SV BEDUM OLDSTARS IN IRAN: een bezoek aan de graftombe van Ferdowsi

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Door de vertraagde binnenkomst van het nieuws uit Iran en een qua activiteiten druk weekend voor de Ommelander Courant moet het qua nieuwsbulletin vandaag ook nog  even anders en zet  ik het verslag van de mannen, van zowel de vrijdag als zaterdag ,rechtstreeks online en daarnaast  komen de foto’s in de loop van maandag als een extra item op Puurvoetbalonline. Dit omdat de foto’s verkleinen en plaatsen nu eenmaal meer tijd kost en wat ik in een voor mij druk weekend eigenlijk niet heb. Dus vandaar hier het bijna liveverslag van in dit geval Peter Rolf over de zaterdagbelevenissen.


image 2018 08 27
Om half acht ging de wekker op deze zaterdagmorgen en vertrokken we om negen uur in drie auto’s richting een "melkfabriek" in de buurt van Mashhad. Ook vandaag werden we na een autorit over volle wegen ontvangen door de voltallige directie. In de "boardroom" stond het onvermijdelijke lekkers - fruit, gebak en drinken klaar. Toespraken over en weer en daarna een rondleiding in de fabriek. Melk, yoghurtjes, pizzakaas, pizzadeeg en verse verpakte salade. Wat minder gerobotiseerd dan bij ons, maar wel een geoliede machine met veel werkvoorziening. Na de rondleiding weer handen schudden en naar de volgende afspraak. We kwamen aan in een villawijk waar we werden ontvangen door een heer van stand. Hier zouden we de lunch gebruiken. Hij wachtte ons op bij de poort op en we vielen haast om van verbazing. Een luxe villa met zwembad en een enorme tuin. Hier waren ook weer een aantal heren aanwezig, die we eerder bij de vader van Massoud hadden ontmoet. Ons was beloofd dat we hier even zouden kunnen zwemmen, maar gezien de tijd en vermoedelijk ook om andere redenen kwam het er niet van. In een hoek van het terras was een ruimte ingericht om te kunnen bidden. De "echte" sjiieten moeten drie keer per dag bidden en een aantal van de aanwezigen namen hier de tijd voor. Het overgrote deel deed hier niet aan mee, maar daar hebben we het misschien later nog eens over. Voorafgaand aan de lunch werden er weer allerlei lekkernijen gepresenteerd en hebben we nog voor een jarige gezongen. Een van de gasten was een begenadigd zanger die graag van zich liet horen met vrolijke liederen. We hebben zelfs nog staan dansen met elkaar. Toen het etenstijd was werd het terras verbouwd tot eetzaal en werden er weer schalen met eten aangevoerd. De onvermijdelijke rijst met enorme hoeveelheden vlees en verschillende bijgerechten. Het is hier de gewoonte, dat als het eten klaar is de bijeenkomst ook direct wordt afgesloten. Dus weer handen schudden weer in de auto. Omdat we aan het eind van de middag verwacht werden bij de graftombe van Ferdowsi, een voor Iran heel belangrijke dichter, moesten we eerst weer terug naar het hotel voor het "nette pak".  We hadden echt geen idee wat ons te wachten stond. Vermoedelijke een rondleiding. We werden weer door een uitgebreid ontvangstcomité verwelkomd, inclusief de directeur van het complex. Eerst werd er door een Engelstalige gids uitleg gegeven over de poëet Ferdowsi en na enige tijd werden we aangespoord om de graftombe binnen te gaan. Het bleek een speciaal voor ons georganiseerde bijeenkomst te zijn waar wij als eregasten werden binnengehaald. Om de graftombe heen zaten pak hem beet driehonderd mensen rijen dik die allemaal gingen staan toen we binnenkwamen. Voor ons stonden stoelen klaar op de eerste rij. De opening van de avond werd verzorgd door de directrice met uiteraard een hartelijk welkom voor de eregasten uit Holland. Hierna was er muziek, gemaakt door twee beroemde Iraanse muzikanten. Tot zover maakten wij ons nog niet ongerust. Hierna kwam er een meisje van rond de twintig die teksten van Ferdowsi begon te declameren. We verstonden er niets van, maar de expressie en de emotie spatte er vanaf en gaf ons toch een idee van wat de dichter bedoeld heeft. Hierna kwam het hele gezelschap naar voren en voerden een Shakespeareaans aandoend stuk op met weer teksten van Ferdowsi. Heel bijzonder en af en toe kippenvel. Na weer een stukje muziek werden er twee chirurgen die betrokken zijn bij de Ferdowsi-stichting in het zonnetje gezet. Omdat één van deze heren ook jarig was hebben we nog een keer "lang zal hij leven" ingezet. Een staande ovatie was ons deel. Nogmaals, het bleek achteraf dat deze hele bijeenkomst voor ons was georganiseerd door de Ghoochanse vereniging. Dit is een club gesettelde mensen die op alle fronten mensen steunen. Denk aan cultuur, voedselhulp, financiële ondersteuning e.d. De vader van Massoud is de voorzitter van deze vereniging en heeft een heel groot netwerk om zich heen verzameld. Na de chirurgen waren wij aan de beurt. Massoud vertelde, eerst in het Farsi en daarna in het Nederlands, dat wij een cadeautje zouden krijgen. We dachten eerst aan een aardigheidje, maar we werden een voor een op het podium uitgenodigd en kregen een prachtig beeldje van Ferdowsi met een plaquette overhandigd. Hier werden we toch wel even stil van. Na afloop natuurlijk napraten en tot onze stomme verbazing werden we door mensen gevraagd of ze met ons op de foto mochten. Nog nooit zoveel selfies gemaakt! Uiteindelijk konden we om een uur of negen terug naar het hotel. Moe maar voldaan en vol indrukken dachten we nog even onder elkaar met een, let wel, kopje thee na te kunnen praten. We hadden de thee net ingeschonken kwam de hotelbaas ons halen. Er was nog het een en ander voor ons klaargemaakt en stond klaar in het restaurant. Nou vooruit maar weer. Nog een laatste ronde. En zo kwam er een eind aan een enerverende dag.” Morgen - zondag - reizen we door naar Coochan. Ook hier zal ons weer het nodige te wachten staan.