Hardloopfamilie uit Ulrum geeft nooit op

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Bert en Adri Wierenga kwamen vorige maand respectievelijk voor de vijfentwintigste en vierentwintigste keer over de eindstreep tijdens de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum . Zoon Dion liep de 10 kilometer en wil volgend jaar ook van start gaan op de halve marathon. Voor de sportieve familie, die naast zoon Dion uit nog twee voetballende kinderen bestaat, is opgeven geen optie.

image 2018 08 30 2r Dit jaar had de 15-jarige Dion Wierenga al het plan om zich voor de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum in te schrijven. Een plan waar zijn ouders echter een stokje voor staken verteld vader Bert. ,,Daar vonden we hem nog te jong voor omdat het in de dagen voorafgaand aan de halve marathon ook nog eens erg warm was. En verder dacht Dion dat hij zonder een kilometer te hebben getraind wel even eenentwintig kilometer kon rennen. We hebben toen als compromis afgesproken dat hij ongetraind aan de tien kilometerloop mee mocht doen en waar hij met een tijd van 49:44 als nummer zes over de finish kwam.” Wanneer zijn vader dit verteld moet de jonge Ulrumer zelf ook beamen dat het wel wat vreemd overkomt wanneer je denkt dat je zonder training ‘gewoon’ even een halve marathon kunt lopen. ,,Ik begreep mijn vader en moeder wel, maar ik denk nog steeds dat ik het wel had volgehouden. Ik denk zelfs dat mij tijd niet veel boven die van mijn ouders, mijn vader liep een tijd van 1:46:11 en mijn moeder deed er 1:50:04 over, zou hebben gelegen, zegt het natuurtalent met een vette knipoog. Een opmerking wat zorgt voor de nodige hilariteit aan de keukentafel bij de familie Wierenga waar moeder Adri vervolgens met een mooi verhaal over de conditie van Dion komt. ,,Een paar maanden geleden reden er door een staking geen bussen naar en van Groningen. Dat zorgde dat er een andere oplossing moest komen om Dion op het Wessel Gansfort College te krijgen. Maar die oplossing had hij zelf al bedacht want hij ging wel op de fiets de bijna 28 kilometer overbruggen. Wij hadden echt iets van, dat kan niet Dion want daar is je fiets absoluut niet geschikt voor. Maar hij wist het zeker dus hebben we hem laten gaan met de mededeling dat hij moest bellen wanneer het niet ging of wanneer hij pech had met zijn fiets. Na een uur en vijf minuten belde hij op. Mijn eerste gedachte was, die heeft pech. Ik was dan ook stomverbaasd toen hij vertelde dat hij al op school was gearriveerd. Toen hij ’s middags thuiskwam kwam het volgende verhaal. Hij was op de terugweg nog even met een schoolvriendje naar Bedum gefietst om vandaar huiswaarts te keren. Dus zijn conditie is dik in orde,” vertelt Adri die dat overigens niet vreemd vind gezien haar eigen hardloopprestaties en die van haar man Bert. ,,Ik denk dat Dion het doorzetten van ons heeft meegekregen zoals wij onze ouders daarin als voorbeeld hadden. Zo is Bert zijn moeder lang ziek geweest. Die wilde echter van geen opgeven weten en ging door tot het echt niet meer kon. En mijn vader, Wiebes Valkema, heeft tweeëntwintig keer aan de halve marathon meegedaan en gaf ook nooit op tot dat een herseninfarct er voor zorgde dat hij wel moest stoppen. Maar ik weet zeker dat hij diep in zijn hart nog graag mee had willen doen. Daarom zeg ik ook altijd, wanneer je kinderen het oppikken dat opgeven geen optie is mag je best trots zijn.” Maar voor Bert en Adri Wierenga dreigde er voor de editie 2018 een kink in de kabel te komen omdat hun voorbereiding volledig in het water viel. ,,We beginnen altijd in januari met de eerste trainingen voor de komende halve marathon, begint Bert. ,,Daar moet je je overigens niet teveel bij voorstellen want dat beperkt zich tot wat lopen op de zondagmorgen. Dan maken we wat kilometers maar wat nog geen lange duurlopen zijn. Maar begin maart kwam daar heel abrupt een einde aan toen we met een wel hele tragische gebeurtenis in de familie werden geconfronteerd. Een vermissing van iemand met een tragisch einde is iets wat je niet wilt meemaken. Dat zet je leven echt op zijn kop en dat zorgde dat het trainen voor de halve marathon even niet in beeld was. Sterker nog, dat was op dat moment wel het laatste waar je mee bezig was. Het was daarom al ergens in mei dat we de draad weer wat hebben opgepakt maar dat was voor Adri van korte duur. “ Dat roept de vraag op waarom dat was en waar de ondertussen 47-jarige Ulrumse zelf het antwoord op geeft. ,,Ik voetbal ook nog hier in Ulrum bij VVSV’09. Maar op 26 mei raakte ik geblesseerd aan mijn knie. Dat zorgde dat ik in de maand juni niet of nauwelijks kon trainen. Begin juli ging het eindelijk weer wat beter en toen heb ik een paar keer extra getraind om toch maar wel wat kilometers in de benen te hebben. Maar veel waren het er niet,” moet de frêle Ulrumse eerlijk bekennen. Iets wat overigens ook geldt voor echtgenoot Bert die als vrachtwagenchauffeur ook in die periode veel van huis was. ,,Doordeweeks trainen is voor mij geen optie. Ik werk voor AB Transport en heb daar wisselende diensten. Daarnaast voetbal ik nog bij VVSV’ 09 en voetballen onze kinderen Dion, Sanne en Jari ook alle drie nog eens. En als vader wil je er zoveel mogelijk bij zijn wanneer je kinderen sporten. Dus daarom blijft voor mij zondag over als enige trainingsdag. Iets wat ruim tien jaar geleden nog anders was. Bij mijn toenmalige werkgever had ik andere werktijden waardoor we ook aan andere loopevenementen mee konden doen zoals het Loopcircuit Nederland. Een loopcircuit dat Adri in 2007 zelfs een keer heeft gewonnen.” De laatste opmerking van haar 50-jarige echtgenoot zorgt direct voor de vraag waarom ze zich eigenlijk niet meer op het hardlopen is gaan toeleggen. ,, Jij weet als mijn oud-trainer dat ik al op jonge leeftijd ben gaan voetballen. Dat is altijd mijn passie gebleven. Hoe mooi of ik een hardloopwedstrijd ook vind, het voetballen, komt bij mij nog steeds op de eerste plaats. Men heeft mij aan het einde van het seizoen gevraagd of ik er nog een jaartje er aan vast wil plakken en daar heb ik met alle plezier positief op gereageerd. Daar komt bij dat ik als moeder nog een stille wens heb. Onze dochter Sanne is nu dertien en die mag als ze vijftien is bij de senioren voetballen. En om in ieder geval nog een seizoen samen met haar in een team te spelen zou ik heel erg leuk vinden. En wat er daarna gebeurt, zien we dan wel weer. Maar ik denk wel dat we op een gegeven moment meer aan hardloopwedstrijden mee gaan doen.” Als Adri deze laatste woorden uitspreekt valt Bert vervolgens in met de opmerking dat het ooit nog een marathon lopen wel een wens van beide is. ,, Maar daar zullen we dan toch wel echt voor moeten trainen. Want we kunnen ons alle drie wel heel wat verbeelden, maar dat redden ook wij niet met een voorbereiding zoals wij dat voor een halve marathon doen.” Maar aan het gelach van moeder en zoon aan tafel te horen is duidelijk te merken dat zij daar stiekem toch ietsjes anders over denken.