Frank en Martijn Elzinga scoren nu als voetbaltrainer.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Ruim vijfentwintig jaar geleden begon het voor de tweeling Frank en Martijn Elzinga als toen 7-jarige voetballer bij De Heracliden. Nu ruim vijfentwintig jaar later zijn beide 33 en is Frank actief als trainer van het tweede team van de blauwhemden en vervuld Martijn dezelfde rol bij SC Loppersum.
image 2018 08 17
 Bron Ommelander Courant Foto Herman Spier Bedum

De voetbalcarriere van de beide broers mag best als bijzonder worden gezien. In een periode dat iedereen in de F-junioren begon te voetballen gold dat eigenlijk niet voor de beide broertjes Elzinga vertelt Martijn. ,,We hebben misschien vijf duels bij de F-junioren gespeeld. We werden toen al heel snel overgeheveld naar de E-junioren omdat we in de F-junioren totaal geen weerstand hadden. Iets waar in de E-junioren niet veel in veranderde maar nog een leeftijdscategorie hoger spelen was natuurlijk geen optie.” Maar het bleef snel gaan met de tweeling want als D-junior werden ze opgepikt door de voetbalschool van de BV Veendam. Een voetbalschool waar de huidige trainer van Emmen, Dick Lukkien, bij betrokken was. ,, We speelden hier bij De Heracliden als eerstejaars D-junior al in de C-junioren, verteld Frank. ,,In de jeugd scoorden we veelvuldig en dat bleef natuurlijk niet onopgemerkt. Vandaar dat Veendam op een gegeven moment op de stoep stond. Bij Veendam hebben we het toen twee seizoenen volgehouden. Vervolgens was het daar klaar en was de voetbalvereniging Appingedam onze volgende club. Die club had op het gebied van de jeugdopleiding een prima naam in de regio en wat zorgde dat er meer spelers waren die van Veendam, en om welke reden dan ook, naar Appingedam gingen.” Bij de Damsters kwam de tweeling vervolgens in de C1 terecht om, via de B-junioren, door te stromen naar de A-junioren. Voor aanvang van het tweede jaar als A-junior besloot Martijn echter om terug te keren naar De Heracliden. ,,Ik was er, denk ik, gewoon klaar mee bij Appingedam en had iets van, ik ga terug naar De Heracliden. Dat zorgde dat ik mijn laatste jaar als junior dus bij De Heracliden speelde. Een wel bijzonder laatste seizoen. Want in dat jaar werden we kampioen wat betekende dat ik als junior toch nog een keer kampioen ben geworden,” lacht  de voor de stichting Zwembaden Eemsmond werkzame Martijn.

‘Naar mijn zin’

Waar zijn broer dus terugkeerde naar De Heracliden bleef Frank wel voor Appingedam uitkomen. ,,Ik had het daar nog steeds prima naar mijn zin en stroomde zelfs door naar de senioren. Maar in de senioren lag ik er vervolgens een jaar uit door een zware blessure. Ik brak namelijk mijn enkelgewricht.. Nadat ik eindelijk weer mocht voetballen heb ik altijd met een brace om gevoetbald en ben ik nooit meer helemaal pijnvrij geweest.” Door dit fysiek ongemak besloot ook Frank op een gegeven moment om weer op een lager niveau te gaan voetballen en ook voor hem werd het een terugkeer naar De Heracliden. ,,Dat was een logische stap want De Heracliden was altijd mijn club gebleven en ik vond het ook zeker niet vervelend om terug te keren.” Nadat beide broers waren teruggekeerd tekende zich ook al snel de eerste trainersactiviteiten af. Beide werden namelijk actief als jeugdtrainer binnen de jeugdafdeling van de blauwhemden. ,,Toen ik terugkeerde ging ik al vrij snel de C-junioren trainen, verteld Martijn. ,,Daarna werden dat de B-junioren en vervolgens de A-junioren. Ik moet zeggen dat het trainen van een groep spelers wel mijn ding was en waar ik op een gegeven moment meer voldoening uithaalde dan zelf voetballen. Door mijn opleiding aan het CIOS had ik ook een opleiding tot jeugdvoetbaltrainer afgerond en dat maakte het verzorgen van trainingen gemakkelijker. Al moet ik daar wel aan toevoegen dat ik toen, en wat ik nog steeds doe, veel vanuit mijn eigen gevoel werk.” Woorden waar Frank zich ogenblikkelijk bij aansluit. ,,In tegenstelling tot Martijn heb ik nooit een cursus gevolgd maar ging hier bij ‘Hera’ wel de jeugd trainen. Enerzijds kwam dat door mijn werkzaamheden, ik ben werkzaam voor Elzinga Loon en Grondverzet BV. Daar ben ik druk mee maar overal is een mouw aan te passen wanneer je echt iets wilt. Maar al had ik wel de tijd gehad dan weet ik nog niet of ik bereidt zou zijn om in eerste instantie de cursus TC3 te doen. De reden daarvan is dat de KNVB gewoon schandalig duur is waar het gaat om het cursusgeld. Dat zou in mijn ogen best anders kunnen en ook moeten,” aldus Frank. ,,Men heeft binnen de bond de mond vol over dat men bij teveel clubs over te weinig goed kader beschikt. Maar vervolgens doen ze er niets, of in ieder geval onvoldoende mee, om dat te veranderen.”

‘Voorbeeld’

 Martijn is  het roerend eens met Frank ,,Ik ben actief binnen een vereniging, SC Loppersum. Dat kun je met een gerust hart als voorbeeld voor veel clubs zien. Loppersum zorgt er namelijk wel voor dat spelers van bijvoorbeeld de eerste selectie naar de TC3-cursus kunnen. Naast dat ze daar als speler beter van worden kunnen ze die kennis vervolgens overbrengen op de jeugd van Loppersum. Het is niet voor niets dat zowel het eerste als het tweede team de laatste jaren prima presteren. Dat komt omdat er binnen Loppersum al jaren vanuit een duidelijke visie gewerkt wordt en wat steeds meer zijn vruchten afwerpt.” Een laatste opmerking waar Frank het roerend mee eens is. ,,Soms wordt er te kort gedacht door verenigingen. Dan kijken ze niet verder dan hun neus lang is. We weten allemaal dat de instelling van de huidige generatie voetballers in sommige gevallen anders is dan wat je zelf vroeger kreeg aangereikt. Wij zaten bijvoorbeeld in KNVB-selecties en daar kreeg je echt wel een vorm van mentale hardheid mee en ging je er ook echt voor. Er zijn, en gelukkig, nog steeds spelers die ook nu die mentaliteit nog hebben maar zich storen aan het gedrag van teamgenoten. Daar moet je als club mee aan de slag want anders lopen ze je weg naar een andere club, of nog erger, ze stoppen helemaal. En dat is gewoon heel erg jammer, aldus de oud-voetballer die nu als trainer-coach best veeleisend is. ,,Wat ik gewoon heel erg belangrijk vindt is dat spelers hun taken goed uitvoeren. Daar hamer ik echt op en waar men best verbaasd over zal zijn. Ik was als voetballer namelijk ook wel iemand die op intuïtie zijn dingen deed maar weet ook dat je het met elf ‘Frank Elzinga’s’ in het veld je het niet gaat redden. “ Wat volgt is een bulderende lach van beide en die wordt gevolgd door een opmerking van Martijn dat hij het wat dat betreft heeft getroffen met de spelersgroep van Loppersum2. ,,Dat is een groep jonge spelers die altijd wil trainen en wat ons de laatste twee jaar heeft gebracht tot waar we nu staan. We spelen nu reserve tweede klasse en dat is voor een vereniging als Loppersum fantastisch. Maar wat Frank zegt klopt absoluut, teveel verenigingen ondervinden hinder van het feit dat spelers steeds vroeger een gebrek aan ambitie etaleren. Wij hebben in onze voetballoopbaan ook fouten gemaakt maar toen was het allemaal wel anders. Natuurlijk weten we allemaal dat de tijden zijn veranderd maar dan nog ben je onderdeel van een team, is de laatste opmerking van Martijn die aangevuld wordt door Frank. ,,Voetbalgogme is ook iets wat men steeds minder heeft. Een tactische wissel komt bijvoorbeeld vaak niet binnen. Dan wordt er soms vreemd gereageerd door een speler die naar de kant moet. Maar ondanks dat is het vak van trainer-coach een mooi vervolg op mijn loopbaan als voetballer, sluit Frank het interview af en gezien het instemmend knikken van zijn tweelingbroer is die het daar roerend mee eens.