Loes Korhorn: ,,Op twee oliebollen kun je prima een halve marathon lopen.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Nadat ze op 30 december in Blijham met twee oliebollen als voeding haar laatste halve marathon liep kwam er op zaterdag 26 mei ook een einde aan de voetballoopbaan van de nu 23-jarige Loes Korhorn uit Kloosterburen. Een gescheurde kruisband, een gescheurde meniscus en in totaal drie operaties zorgden er namelijk voor dat het voetballen, en haar tweede passie hardlopen, definitief tot het verleden behoren.

lk


 Bron: Ommelander Courant Foto : Ronnie Afman Baflo
Op 14-jarige leeftijd werd Loes Korhorn voor de eerste keer met een knieblessure geconfronteerd. ,,Ik scheurde toen mijn knieband en waar ik uiteraard aan geopereerd moest worden. Nadat ik daar weer was van was hersteld was het vier jaar later weer raak. Toen scheurde ik mijn meniscus en die moest toen worden gehecht. Maar na die ingreep bleef ik klachten houden en toen hebben ze de meniscus er uiteindelijk toch maar uitgehaald. Vanaf dat moment had ik geen last meer van mijn knie maar men had mij wel verteld dat er een versnelde slijtage in het kniegewricht zou kunnen plaatsvinden. Maar doordat de klachten weg waren dacht ik dat dit niet zo’n  vaart zou gaan lopen.”  Helaas pakte dat echter anders uit gaat Loes verder want ze merkte in de loop van 2017 dat ze tijdens het hardlopen en het voetballen toch weer meer klachten begon te krijgen. ,,Toen de klachten terugkwamen was dat wel even een schrikmoment en helemaal toen uit de gemaakte foto’s bleek dat er in mijn zwakke knie maar weinig kraakbeen meer aanwezig was. Dus de slijtage was eigenlijk al verder dan de doctoren hadden verwacht en vandaar dat ik toen het advies kreeg om te stoppen met de twee sporten, voetballen en hardlopen, waar mijn passie ligt. Daar heb ik het emotioneel wel even lastig meegehad moet ik eerlijk zeggen. Maar daar ben ik nu wel overheen. Toen ik op 26 mei van dit jaar mij afscheidsduel bij EKC speelde was er echt wel even  een moment van tranen omdat er een einde kwam aan een mooie periode. Dat gold natuurlijk ook voor het hardlopen want ik had best nog de nodige plannen op dat gebied. Zo was er het plan om samen met mijn vader( Han Korhorn js.) een marathon te gaan lopen. Maar  helaas  zit dat  er niet meer in. Maar ik ben geen type die vervolgens naar de toekomst kijkt want binnen EKC ga ik in eerste instantie verder als teamleidster bij het tweede team. Dat ga ik samen doen met Olger Jonker die de trainingen van EKC 2 voor zijn rekening neemt. Dat is ook iets wat ik, nadat ik in april mijn studie voeding en gezondheid aan de Universiteit van Wageningen heb afgerond, ook wil gaan doen, meehelpen de trainingen verzorgen. Ik denk namelijk dat ik bij het tweede team op dat gebied nog wel wat kan toevoegen. Nog niet bij het eerste team denk ik eerlijk gezegd , al had ik dat wel graag gewild. Daar spelen namelijk al mijn vriendinnen ook in. Maar wie weet gaat dat gebeuren als ik mijn trainersdiploma heb behaald. Want dat is iets wat ik zeker nog als een van mijn doelen op mijn lijstje heb staan. Maar eerst moet ik mijn studie afronden, Ik ben nu met mijn laatste scriptie bezig en sluit dan af met een stage bij de militaire geneeskundige dienst in Doorn. Daar ga ik een stageopdracht maken over het eetgedrag van revaliderende militairen,” vertelt de goedlachse inwoonster van Kloosterburen die de laatste jaren doordeweeks in Wageningen verblijft maar in de weekenden met veel plezier naar haar geboortedorp terugkeert. ,, Hier in Kloosterburen ben ik geboren en getogen. Daar voel ik mij thuis en waar ik dan ook een beetje van het imago wat de Universiteit van Wageningen kan afstappen, vertelt ze met een lach op haar gezicht. ,,Het imago van Wageningen is wel een beetje dat alles daar in het teken van gezond leven staat. Zo zie je daar bijvoorbeeld bijna niemand roken. Ik rook niet maar ben wel iemand die een liefhebster is van de derde helft of een ander feestje. Gezond leven is prima maar er moet ook tijd voor ontspanning zijn en daar hoort een biertje op zijn tijd zeker bij, vertelt Loes die opeens begint te lachen als haar ‘voorbereiding’ op haar laatste halve marathon, de oudejaarsloop van Blijham, ter sprake komt. ,,Ik had mijn vader beloofd om samen met hem op 30 december naar Blijham te gaan. Maar de avond daarvoor gingen we stevig op stap en kwamen pas om een uur of vier thuis. Maar om half negen stond mijn vader bij mijn bed want ik had beloofd om mee te gaan naar Blijham. Onderweg in de auto kreeg ik een zakje in de handen gedrukt met  twee oliebollen. Die heb ik toen maar opgegeten en een paar uur later kwam ik binnen in een tijd van 1.47. Onderweg had ik nergens last van maar de dagen daarna deden mij beseffen dat het hardlopen echt klaar was en ik ook van het voetbal afscheid moest nemen.” Dat laatste zorgde dat Loes als fanatiek supporter op zaterdag 2 juni aan de kant stond toen haar teamgenoten het in Joure in de bekerfinale moesten opnemen tegen Helpman uit Groningen. Een finale die uiteindelijk na strafschoppen werd gewonnen.. Als supporter langs de lijn zorgt vervolgens voor de vraag hoe erg of ze dat vond dat ze  het niet mee kon doen. ,,Vreemd genoeg vond ik dat niet meer heel erg. Ik had een week eerder mijn afscheidswedstrijd gehad en daardoor was het klaar. Ik ben nog steeds wel blij dat ik in de eerste twee poulewedstrijden  heb meegespeeld en ook nog een goal heb weten te scoren. Dat zorgde er wel voor dat ik het gevoel had dat het ook nog een beetje mijn bekersucces was,” vertelt de vrolijke Loes die vervolgens verkondigd dat ze verder  geen type is die op sportief gebied helemaal niets meer gaat doen. ,,Ik sport in Wageningen veel in de sportschool. Verder ben ik daar lid van een roeivereniging. Roeien is een echte studentensport en dat is in Wageningen niet anders. Want met een team van de Universiteit hebben we ook de Elfstedentocht mee geroeid. Ik moet zeggen, dat was fantastisch en dat soort uitdagingen liggen mij wel. Zo ga ik ook meedoen aan de tweedaagse wandeltocht Tocht om de Noord. Dat kan mijn knie prima aan want bij het hardlopen en voetballen heeft een gewricht nu eenmaal meer te verduren dan bij wandelen. En verder ben ik van plan om, als ik klaar ben met mijn studie een racefiets aan te schaffen. Niet om tijdens de Ronde van Kloosterburen aan de funklasse deel te gaan nemen maar wel om de spieren rond mijn kniegewricht sterker te maken zodat ik mij op sportief gebied nog wel een beetje kan vermaken. Want zonder enige vorm van sport kunnen beoefenen zou mijn leven niet compleet zijn,” is de 23-jarige duidelijk. Duidelijk wat ze nog niet kan zijn wat betreft haar toekomst na haar studie. ,,Ik hoop dat ik binnen defensie in de geneeskundige dienst aan de slag kan. Maar dan moet ik wel door de keuring komen. En anders wordt het iets anders zoeken maar ik ga er eerst alles aan doen om datgene te bereiken wat ik graag wil,  en dat is werkzaam zijn binnen defensie.”