Esther Werkman-Korhorn verloor 45 kilo en liep halve marathon

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

In september 2016 woog Esther Werkman-Korhorn nog 130 kilo, was ze een stevige rookster en was het sportief bezig zijn nog ver weg. Maar tien maanden later liep ze op 29 juli, en 45 kilo lichter, de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum in een tijd van 2:22:34.
Profielfoto van Esther Werkman
Bron : Ommelander Courant
In 2016 kreeg de 31- jarige Esther Werkman-Korhorn steeds meer signalen van haar lichaam dat er wat moest gebeuren. Ze besloot om te stoppen met roken maar vreesde daardoor wel dat haar gewicht nog meer zou gaan toenemen. ,,Vorig jaar september wist ik echt dat het zo niet verder kon. Ik kwam namelijk met steeds meer vage klachten in het ziekenhuis terecht. Dat is natuurlijk iets wat niemand wil en dat gold ook zeker voor mij. Ik kreeg opeens het ziektebeeld van mijn vader, die in december 2015 aan kanker was overleden, voor ogen en dacht toen, ik moet nu met een andere wijze van leven aan de slag wil ik mijn beide kinderen nog zien opgroeien. Jesse is nu zeven jaar en Ilse vijf en daar wil ik nog lang van kunnen genieten.”

Zo begon eind september 2016 het sportieve leven van Esther Werkman-Korhorn toen ze besloot om naast spinning ook te gaan hardlopen. ,,Wanneer ik aan de eerste keren dat we gingen hardlopen terugdenk dan zie ik ons met een groepje van vijf dames een minuut wat sneller voortbewegen om vervolgens twee minuten te wandelen. Meer zat er op dat moment echt niet in want die minuut was al een drama. Van dat groepje ben ik enige overgebleven want het overige viertal bleek onvoldoende met hardlopen te hebben om zich goed te kunnen motiveren. Ik had dat gelukkig wel en met soms ‘bloed, zweet en tranen’ liep ik half november voor de eerste keer de afstand van 5 kilometer. Dat was een enorme stimulans waar nog eens bij kwam dat ik echt kilo’s aan gewicht begon te verliezen. Het verliezen van overtollige kilo’s vertaalde zich ook in andere zaken vertelt Esther die als zorgassistente in het verzorgingshuis in het nabijgelegen Leens werkt. ,,Toen ik, zeg maar rustig, zo dik was had ik een figuurlijke muur om mij heen gebouwd. Ik liep in die periode niet over van het zelfvertrouwen omdat je van jezelf steeds meer het idee krijgt dat je als mens niks voorstelt. Doordat ik bij het sporten steeds vaker de door mij gestelde doelen realiseerde kreeg ik overal ook meer plezier in. En daarnaast werd het ook steeds gemakkelijker om bepaalde zaken te verwerken.” Dat zorgt voor de onvermijdelijke vraag of ze daar ook het overlijden van haar vader Henk mee bedoeld. Een vraag waar ze zichtbaar door wordt geraakt maar waar ze blij mee is. ,,Mijn vader is ,ondanks dat hij er niet meer is, mijn grote inspirator. Bij al mijn trainingen was mijn vader bij mij. Dat bedoel ik niet zweverig want zo zit ik niet in elkaar. Dat komt omdat wij van huis uit een hele sterke band met elkaar hebben. Wanneer iemand bij ons een relatie kreeg dan werd er soms wel even raar gekeken maar al snel wist ook die niet anders meer. En nu mijn moeder alleen is gaat er geen dag voorbij of ik heb wel even contact met haar.”

Haar moeder was ook aanwezig toen Esther Werkman-Korhorn op 30 december 2016 voor de eerste keer langer dan 5 kilometer liep. Dat deed ze Uithuizen waar ze deelnam aan de oudejaarsloop en was de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum nog totaal niet in beeld. ,,Absoluut niet zelfs. Dat was op dat moment ook zeker niet mijn doel. Mijn doel was om meer te sporten en kilo’s aan gewicht te verliezen. Maar toen in Uithuizen merkte ik dat er misschien wel meer in zat dan bijvoorbeeld tien kilometer. Daar werd ik nieuwsgierig naar wat ik nog meer zou kunnen bereiken wanneer ik nog meer zou gaan trainen. Dat zorgde dat ik naast het hardlopen en spinning ook nog een keer per week aan een bootcamp mee ging doen. Dat zorgde dat ik meer kracht in mijn spieren kreeg en wat mij weer hielp om langere afstanden te gaan lopen. Want vreemd genoeg kwam ik er ook achter dat een afstand van tien kilometer mij beter ligt dan 5 kilometer. Bij een kortere afstand heb ik het gevoel dat mijn spieren nog onvoldoende warm zijn. Nu ik dit vertel besef ik mij weer dat ik wat dat betreft wel heel veel van mijn vader heb. Die liep ook liever langere afstanden en heeft zelfs de marathon van Rotterdam gelopen.” Of ze dat huzarenstukje van haar vader ooit gaat evenaren durft ze niet te zeggen. Maar toch, heel diep in haar is iets wat zegt, zeg nooit, nooit. ,,Inderdaad zeg nooit dat je iets niet kan of wilt bereiken. Wanneer iemand mij een jaar geleden had gezegd dat ik dit jaar de halve marathon Lauwersoog-Ulrum zou gaan lopen had ik hem of haar bij wijze van spreken ook voor gek verklaard. Daarom zeg nooit, nooit. Maar voorlopig niet omdat er eerst een andere uitdaging op mijn pad is gekomen. Ik start namelijk in september met de opleiding voor helpende in de zorg. Daar ben ik oprecht heel erg blij mee en wat ik mede heb bereikt door het hardlopen. Dat heeft mij zoveel zelfvertrouwen gegeven dat ik die opleiding nu wel aandurf.”

Vervolgens keren we nog even terug naar zaterdag 29 juli toen ze haar doel, het lopen van de halve marathon Lauwersoog-Ulrum, realiseerde. ,,Ik had mijn vader weleens horen zeggen dat hij bij een loop  altijd achteraan begon. Hij zei altijd, het is leuker om deelnemers in te halen dan dat ze jou passeren. Dat heb ik denk ik goed onthouden want ook ik ben rustig achter in het veld begonnen. Ik kwam direct vanaf het begin in het voor mij juiste ritme te lopen en door de muziek van Metallica, Bon Jovi en Kensington liep mijn vader, wat ook een echte hardrock-fan was, in mijn gedachten met mij mee. Dat ging tot aan Niekerk prima maar toen kreeg ik vanaf de kant te horen dat het ‘nog maar’ 5 kilometer tot Ulrum was. Vreemd genoeg brak er toen wat in mijn ritme en werden het nog vijf zware kilometers.” Maar zwaar of niet, opgeven was geen optie voor Esther Werkman-Korhorn die tien maanden strijd leveren tegen de kilo’s niet in het zicht van de haven wilde opgeven. ,,Dat was voor mij absoluut geen thema. Zo heb ik ook geen meter gewandeld tijdens de halve marathon. Maar dat gold voor alles wat ik in de tien maanden daarvoor had gedaan. Ik wist waar ik het voor deed. Ik wist dat het anders moest en dat ik daar aan moest werken door anders te gaan leven. Zo werd mijn eetpatroon anders door bijvoorbeeld  niet meer twee keer op te scheppen. Waarom twee keer opscheppen. Wat is dat voor onzin denk ik nu vaak. Gewoon gezonder eten, minder eten, niet meer roken en meer sporten hebben mijn leven veranderd. En dat laatste is iets waar ik trots op ben. Waar ik verder trots op ben is dat er mensen zijn die mij nu om advies vragen. Die vragen hoe ik van zo ver ben gekomen om dit te bereiken. En dat is iets wat ik als mijn grootste overwinning zie. Dat mensen mij vragen om advies is iets waar ik tien maanden geleden niet eens over had durven dromen.”