Marco Bos en Bert Mennes: ,, Kloosterburen is en blijft onze club.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Voor de 37-jarige Bert Mennes en de 31-jarige Marco Bos is er een einde gekomen aan een jarenlange periode in de hoofdmacht van de voetbalvereniging Kloosterburen. Beide routiniers zullen namelijk met ingang van het nieuwe seizoen hun opwachting maken in het derde elftal van de voetbalvereniging waar hun hart duidelijk ligt.

bert marco
          Bert Mennes                                                               Marco Bos
Bron: Ommelander Courant     Foto's Jan Gerdez Zoutkamp

Ondanks dat hij al geruime tijd in Eenrum woonachtig is heeft Marco Bos er nooit een g seconde aan gedacht om in zijn huidige woonplaats te gaan voetballen. ,,Ik ben in Kloosterburen als voetballer begonnen en heb het hier altijd prima naar mijn zin gehad. Er is echt nooit een moment geweest dat ik dacht, nu is het mooi geweest dat gereis steeds heen en weer naar Kloosterburen. En ook nu ik na dertien seizoenen definitief gestopt ben als speler van het eerste elftal overweeg ik niet om bijvoorbeeld in het derde van Eenrum te gaan spelen. Samen met Bert, en onze oud-teamgenoot Arjan van der Klei, ga ik verder in het derde elftal en hoop dat nog een aantal jaartjes vol te houden.”

Dat laatste geldt ook voor Bert Mennes die na tweeëntwintig seizoenen deel te hebben uitgemaakt van de eerste selectie van de huidige vijfdeklasser, nog niet is uitgekeken op een sport die hem nog steeds het nodige plezier bezorgt. Al werd dat, zo is de routinier eerlijk, dat in het net afgesloten seizoen wel steeds minder. ,,Het zelf actief voetballen vind ik nog steeds leuk. Maar ik moet wel eerlijk zeggen dat het totaalplaatje voor mij ook moet kloppen. Bij mij, en dat geldt denk ik ook wel voor Marco, is het randgebeuren ook belangrijk. Daar bedoel ik bijvoorbeeld de vrijdagavondtrainingen mee. In de periode onder trainer Gerrit Bosgraaf, en later ook onder Willem Pettinga, waren dat mooie avonden. Dan stapten we soms rechtstreeks vanaf het trainingsveld de kantine in en kon het gebeuren dat we rond 23.30 uur een keer gingen douchen. Dat is de laatste jaren steeds meer aan het veranderen waardoor ik dit seizoen wel een paar keer heb gedacht dat ik een jaar te lang ben doorgegaan. “ Een laatste opmerking waar Marco Bos het roerend mee eens is. ,,Ik begrijp heel goed wat Bert bedoeld. Ik heb de een paar weken geleden op 77-jarige leeftijd Gerrit ook nog een drietal jaren als trainer meegemaakt. Gerrit was een flamboyant man die voor sfeer in een team zorgde. Qua trainingen had het misschien niets over maar toen had je als team wel veel meer voor elkaar over.”

Na de flamboyante Gerrit Bosgraaf kwam Willem Pettinga als hoofdtrainer naar Kloosterburen. Een hoofdtrainer die volgens Bert Mennes als trainer en persoon totaal anders was dan zijn voorganger. ,,Ik weet nog goed dat toen Willem hier kwam hij behoorlijk ingetogen was. Hij keek, althans in mijn beleving, rustig de kat uit de boom om van daaruit te gaan werken,” vertelt de eigenaar van een hoveniersbedrijf. ,,Maar, vult Marco Bos, in het dagelijks leven automonteur, direct aan, we gingen onder Willem wel direct steviger trainer. Dat was onder Gerrit jarenlang anders geweest. En ik moet eerlijk zeggen dat ik onder Willem duidelijk beter ben gaan voetballen.”

Iets wat even later door de zichzelf soms een wat luie voetballer vindende oud-aanvoerder wordt bevestigd. ,,Wanneer ik precies eender als Marco nu terug kijk op de periode met Willem was dat in alles een fantastische periode. Sportief gezien waren er hoogtepunten met het bereiken van bijvoorbeeld de nacompetitie met als absolute hoogtepunt de promotie na het seizoen 20 11- 2012 naar de vierde klasse. Dat gebeurde toen via een drieluik tegen MOVV en Drieborg naar de vierde klasse en wanneer dat moment ter sprake komt gaan bij beide liefhebbers pur sang de oogjes glimmen en rollen de anekdotes over de tafel. Anekdotes over de kantine van MOVV waar na afloop van het door Kloosterburen met 2-4 gewonnen duel al snel alleen nog maar water uit de kraan te krijgen was. ,, Ik weet nog goed, vertelt Marco Bos, dat het die dag echt heel erg  warm was en de kantine al snel het boordje ‘uitverkocht’ op kon hangen. Dat zorgde dat er door sommige supporters nog wat bier uit de buurt werd opgehaald zodat wij als spelersgroep onze zege met een overigens lauwe alcoholische versnapering konden vieren, verteld de, volgens clubgenoot Bert Mennes, karaktervoetballer met een brede grijns op zijn gezicht. ,,Marco is veel meer dan ik iemand die altijd voorop ging in de strijd. Ik betitel mij als een wat luie voetballer die het van zijn techniek moet hebben. Techniek wat overigens wel functioneel moet zijn. Ik heb namelijk niets met het maken van acties die niets aan het spel toevoegen, vertelt Bert Mennes die verder met veel plezier terugkijkt op het feest na de promotie. ,,Wat een ontlading was dat toen voor onze supporters. Echt geweldig en wat ook bij Kloosterburen past. Nog steeds hangt er een foto van dat team in de kantine en daar ben ik nog steeds trots op dat ik van die spelersgroep deel heb mogen uitmaken.“

Weer valt het woord spelersgroep wat door beide voetbalvrienden nog steeds als een speciale groep wordt ervaren. ,,Als ik heel eerlijk ben, steekt Bert Mennes van wal, denk ik dat dit ook niet meer terugkomt. De jongere lichting voetballers denkt heel anders. Wanneer er vroeger wedstrijden werden afgelast werd er gewoon getraind. Maar steeds vaker gebeurde het dat we met hetzelfde groepje waren en dat het vooral de jongeren waren die het lieten afweten. Maar wanneer je de geluiden bij veel andere verenigingen hoort is het daar niet anders. Tegenwoordig ligt voor velen de prioriteit niet meer bij het voetballen.” Iets waar Marco Bos het helemaal mee eens is. ,, Doordat ik dit jaar langdurig geblesseerd ben geweest krijg je wat minder mee dan wanneer je speelt. Maar je merkte wel dat de beleving anders was. Daarnaast hadden we de pech dat ook Peter Reitsema nog eens langdurig geblesseerd raakte. Peter is absoluut heel belangrijk voor Kloosterburen en ik ben daarom ook blij dat hij hier ook het komend seizoen voor het eerste elftal blijft voetballen.

Iets wat er voor Bert Mennes en Marco Bos een gepasseerd station is waarbij beide hopen dat ze met het derde elftal van Kloosterburen niet teveel ploegen gaan tegenkomen die van een kunstgrasveld gebruik maken. ,,Wanneer we op kunstgras moesten spelen had ik de volgende dag altijd last van mijn rug. Nu is mijn rug al niet mijn sterkste lichaamsdeel maar naeen duel op kunstgras was het op maandag vaak dat ik mij maar moeizaam kon bewegen. Voor Marco was het op kunstgras spelen echter nog meer het begin van alle ellende, vertelt Bert Mennes en wat door  Marco bevestigd wordt,, Dat ik begon te sukkelen was in het seizoen 2011-2012. We speelden toen in oktober het uitduel tegen SGVV’07 dat zijn wedstrijden op kunstgras speelde. Ik weet nog goed dat het veld bezaaid was met van de bomen afgewaaide blaadjes. In dat duel liep ik toen een spierblessure op. Vanaf dat moment gebeurde dat met regelmaat dat ik vaak geblesseerd raakte wanneer we op kunstgras moesten spelen. Wanneer je die ondergrond niet gewend bent dan is dat nu eenmaal lastig. Dus daarom denk ik ook dat wanneer we op kunstgras moeten spelen  ik geen speelminuten ga maken. Want ik vind het voetbal nog veel te leuk om er door blessureleed definitief mee te moeten stoppen.” En aan het instemmend geknik van Bert Mennes is duidelijk te zien dat ook hij hoopt dat hij, weliswaar op een lager niveau, de kleuren van Kloosterburen nog een aantal jaren mag verdedigen.