'Walking Football is een geschenk uit de hemel '

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Voor Romke Streurman begon het allemaal in 1948. Toen zette hij als 12-jarige voetballer zijn eerste stappen op een voetbalveld. Nu 68 jaar later voetbalt de geboren en getogen Bedumer nog steeds want met zijn 80 jaar is hij de oudste speler binnen de Walking Football-afdeling van SV Bedum.


romke

 Bron: Ommelander Courant Foto: Herman Spier Bedum


,,Toen ik in 1948 begon te voetballen was dat niet voor VV Bedum of CVVB. Beide verenigingen hadden toen nog geen jeugdafdeling. Ik woonde toen aan de Lageweg en we speelden onze wedstrijdjes met buurtgenoten op het veldje bij de melkfabriek en ook voetbalden we op de bult achter het huis van Smedinga aan de Wroetende Mol of in spoorleegte. In 1950 werd ik lid van VV Bedum dat toen een B-juniorenteam had. Vervolgens kwam ik in de A-junioren terecht tot er in 1952 iemand van Bedum aan de deur kwam met de vraag of ik met het eerste elftal mee mocht doen. Dat werd in die periode nog aan je ouders gevraagd en die gaven daar uiteindelijk toestemming voor zodat ik op 16-jarige leeftijd in het eerste elftal van Bedum debuteerde,” vertelt Romke Streurman die vervolgens enthousiast begint over het Walking Football. ,,Ik noem het nog steeds een geschenk uit de hemel dat we in Bedum met Walking Football zijn begonnen. Toen ik namelijk op 73-jarige stopte als voetballer bij de veteranen vond ik dat oprecht jammer. Maar ook bij de veteranen kreeg ik met steeds jongere tegenstanders te maken en dat wilde ik op een gegeven moment niet meer. Toen Jan van Woudenberg echter met het plan kwam om het Walking Football in Bedum te introduceren was ik direct enthousiast. Ik had namelijk nog steeds het gevoel dat ik nog graag wilde voetballen en wat via het Walking Football dus nog prima zou kunnen,” vertelt de Bedumer die nog even verder gaat over de rol van Jan van Woudenberg. ,,Jan is absoluut de drijvende kracht achter het Walking Football in Bedum. Jan is een meester in het dingen organiseren en hij is er ook zeker debet aan dat er hier in Bedum op dit moment ongeveer dertig voetballers zijn die het Walking Football beoefenen.”

Met de groep van ongeveer dertig spelers, er is natuurlijk wel een keer iemand geblesseerd of op vakantie, wordt er iedere woensdagmorgen getraind alleen gooide op morgen dat dit interview plaatsvond Koning Winter roet in het eten. ,,Dat is helaas niet anders maar jammer vind ik het wel. Ik verheug me namelijk iedere week weer op onze trainingen die overigens best pittig zijn. In Nanno Kranenborg hebben we namelijk een trainer die zijn trainingen uitstekend voorbereid en die ons ook aardig bezig houdt. Ik moet zeggen dat ik dat wel prettig vind want ik ben geen type dat van stilzitten houdt, vertelt Romke Streurman die vervolgens even opnoemt wat hij verder nog aan sport doet. ,, Naast dat ik dus aan Walking Football doe ben ik ook samen met mijn vrouw Annie, nog heel actief. . We zwemmen nog veel, we mogen graag fietsen en wandelen en als de gelegenheid zich voordoet dansen we ook nog graag. We moeten daarvoor wel naar Holwierde maar dat hebben we er graag voor over. En daarnaast doen we ook nog aan langlaufen waar we al een groot aantal jaren voor naar Sauerland gaan. Wanneer daar sneeuw ligt gaan we daar graag heen omdat we daar ons eigen veldje hebben  waar we rustig kunnen langlaufen en we van niemand hinder hebben, vertelt de nog zeer fitte Romke Streurman. ,,Dat ik nog zo fit ben, en wat ook voor Annie geldt, komt omdat we nog zo actief zijn. Ik moet zeggen, dat koesteren wij iedere dag  want helaas is dat niet iedereen gegeven, vertelt de vroegere werktuigbouwkundige. ,,Ik heb altijd in de energiewereld gewerkt. Via de DOMO, Bereila en het gasbedrijf Hunsingo kwam ik bij het Energiebedrijf in Groningen terecht. Na mijn vroegpensioen heb ik nog vele jaren bij de Streekschool in Groningen en Gastec Training Apeldoorn les gegeven in gasdistributie en meet en regeltechniek. En nog altijd volg ik de ontwikkelingen op het gebied van energie en duurzaamheid met veel interesse.”

Interesse wat de tachtigjarige echter steeds minder heeft in het huidige voetbalaanbod. ,,Ik ga echt niet zeggen dat het vroeger allemaal beter was. Maar toen was het voetbal wel attractiever dan het nu is. Wanneer ik op de televisie naar het hedendaagse voetbal kijk zie ik een tactisch geschuif en een veelvoud aan terugspeelballen. Daar wil ik niet steeds naar kijken waardoor het vaak gebeurt dat we hier thuis met andere dingen bezig zijn i.p.v. naar voetbalwedstrijden kijken die als kijkspel steeds saaier worden. Iets wat in mijn beleving voortkomt uit het feit dat de belangen die er op het spel staan steeds maar groter worden. Dat haalt voor een groot gedeelte de charme uit de voetbalsport weg,” aldus de voetballer die ooit als aanvaller begon maar in de verdediging eindigde. Zo gaat het wel vaker, vertelt Romke Streurman die vervolgens begint over een misschien wel aanstaande verandering binnen het Walking Football. ,, Er zijn plannen om de regels binnen het Walking Football wat aan te passen. Er gaan geluiden om het rennen zonder bal toe te staan. Met bal aan de voet mag men niet rennen maar men zou wel mogen rennen om zich vrij te lopen. Ik moet zeggen dat ik daar een voorstander van ben. We zijn als voetballer namelijk allemaal opgegroeid met de opdracht dat we ons vrij  moesten lopen en wat op snelheid moest gebeuren. Maar bij het Walking Football mag dat tot nu toe alleen maar in wandelpas. Maar o.a. Jan van Woudenberg maakt zich er sterk voor dat die regel toch iets wordt aangepast. En wanneer Jan zich ergens sterk  voor  maakt dan moet het al raar lopen wil er niets gebeuren, zegt de nestor van het Walking Football met een brede lach op zijn gezicht. Het  gezicht van een zeer enthousiasme Romke Steurman die maar niet uitgepraat raakt over zijn lange en mooie voetballoopbaan. ,,Ik zeg weleens gekscherend tegen Annie, waar ik al ruim 55 jaar mee ben getrouwd, ik kan wel een boek schrijven over wat ik in mijn voetbalcarrière allemaal heb beleeft. Want eerst bij de VV Bedum en later bij CVVB, daar voetbalden veel vrienden van mij en vandaar dat ik na mijn diensttijd naar de ‘rooien’ ben verhuisd, heb ik met prima voetballers mogen spelen en uitstekende trainers meegemaakt. Dat zorgde voor tal van hoogtepunten waar ik nog steeds met heel veel plezier op terugkijk. En verder kijk ik ook met plezier terug op de periode dat ik in het militair elftal speelde en we onze thuisduels in het stadion van Willem II speelden omdat onze kazerne pal naast het stadion lag. Wat dat betreft ben ik een zeer gelukkig en bevoorrecht mens. Ik bewaar mooie herinneringen aan mijn favoriete sport en die ik nu op 80-jarige leeftijd nog steeds mag en kan beoefenen.”