'Zusjes Hoek' volgen het handbal nog fanatiek

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Laat de namen van de zusjes Annet en Monique Hoek binnen de handbalwereld vallen en velen zullen nog weten over wie het gaat. Dan gaan de verhalen over twee handbalsters die in de succesjaren van het dameshandbal bij de sv Merna superfanatiek waren en daar jaren later nog niets van hebben verloren.
image 2017 01 06 2
Annet, links met bril, en Monique Hoek,
Bron: Ommelander Courant Foto: Ronnie Afman Baflo

Dat het fanatisme er bij de zusjes Annet en Monique Hoek nog steeds van afspat, blijkt direct bij aanvang van het interview wanneer de prestaties van het Nederlands damesteam op het laatste EK ter sprake komen. ,,We hebben met het team waar we ruim vijftien jaar geleden mee zijn gestopt nog steeds veel onderling contact. Met die groep organiseren we jaarlijks nog een teamuitje en hebben we zelfs in 2015 nog een wedstrijd tegen de meisjes-junioren van Merna gespeeld. Iedereen dacht toen dat we wel even van het veld gespeeld zouden worden. Maar dat pakte mooi even anders uit want door ons fanatisme waren we nog duidelijk beter en wonnen dan ook terecht,” vertelt de nu 56-jarige Annet Hoek en waar duidelijk aan te zien is dat ze van dat moment heeft genoten. Iets wat ook geldt voor haar zeven jaar jongere zus Monique. ,,Dat we toen wonnen was echt heel leuk en niet omdat we die meiden wilden vernederen. Maar meer omdat toen nog eens naar voren kwam hoe fanatiek we toen nog waren. Dat zag je ook terug in hoe wij de finale tussen Nederland team en Noorwegen als groep hebben beleefd. Je wilt niet weten hoeveel onderling contact er tijdens die finale was. Dat was echt bizar. Het was natuurlijk super spannend en we hadden allemaal echt het idee dat Noorwegen te pakken zou zijn. Maar het manco van Nederland kwam ook in de finale weer naar voren. Nederland moet verdedigend nog sterker worden. Ze krijgen nog teveel goals tegen,” aldus Monique die bijval krijgt van haar oudere zus. ,, Alles begint met een sterke verdediging. Je kunt aanvallend nog zo goed zijn, als je verdediging niet op hetzelfde niveau zit ben je bijna al bij voorbaat kansloos, vertelt de oud-speelster die vroeger bekend stond om haar spelinzicht en waarbij ze bijna ‘blind’ haar zus wist te vinden. ,, Moos had als handelsmerk dat ze hoog kon springen en daardoor veelvuldig scoorde en ik wist altijd precies waar ze liep zodat ik haar vaak direct wist te bereiken, vertelt Annet die vervolgens de naam van Harrie Biemans laat vallen. ,, Harrie was de beste trainer die ik heb meegemaakt. Dat was een trainer die alleen maar aan je sterke punten werkte. Daar hamerde hij steeds weer op. Hij probeerde uit iedere speelster het maximale te halen. Niet door te werken aan zwakke punten maar door te werken aan de specifieke kwaliteiten die iedere speelster in zijn ogen bezat.”

,,Harrie was, zo gaat Monique verder, een trainer die voor het seizoen duidelijke afspraken met ons als team maakte. Ik weet nog goed dat hij voor het seizoen ‘’90-‘91 ons de vraag voorlegde van, wat is de doelstelling van jullie als team. Het antwoord was dat we graag kampioen wilden worden. Nou dat hebben we vervolgens geweten. Dat seizoen hebben we getraind op een manier waar de stukken vanaf vlogen en we vervolgens kampioen werden. Dat kwam mede omdat niemand binnen het team verzaakte qua trainingsbezoek of op de trainingen zelf. Dat is helaas nu vaak anders maar wat iets is wat het Nederlands damesteam gelukkig niet heeft. Die hebben wel de juiste instelling om dat laatste stapje richting een eventuele titel te maken.”

Daar voegt Annet vervolgens direct aan toe dat de aanstelling van de Deense Helle Thomsen als nieuwe bondscoach ook een prima zaak is geweest. ,,Dat Henk Groener als bondscoach nog voor het Europees Kampioenschap werd vervangen had ik niet verwacht. Maar met Helle Thomsen hebben ze echt iemand in huis gehaald die de ploeg, en zeker verdedigend, naar een nog hoger niveau kan tillen. Het is alleen jammer dat er bij de handbalbond en de clubs in Nederland geen geld zit. Daardoor verdwijnen alle toppers al snel naar het buitenland.

In de succesvolle jaren had de handbalvereniging uit Wehe-Den Hoorn, waar men in die tijd in de hallen van bietenzaad-veredelingsbedrijf Goyarts zijn thuiswedstrijden speelde, tien teams die in competitieverband speelden. Een situatie die, zo is de stellige overtuiging Monique, voor altijd geschiedenis zal blijven. ,, Ik weet dat je moet uitkijken dat je niet iemand wordt die roept dat vroeger alles beter was. Maar toch is het wel zo dat de mentaliteit van nu heel anders is dan die van ons vroeger. Wanneer je alleen al kijkt naar de kinderen met overgewicht. Dat mag je best verontrustend noemen. Kinderen sporten op scholen bijna niet meer of veel te weinig en komen daardoor ook steeds minder in aanraking met sporten zoals handbal en volleybal. Dat waren vijfentwintig jaar geleden sporten die toen in onze regio nog veelvuldig werden beoefend. Vroeger bij ons thuis dat er met de paplepel ingegoten. Je deed gewoon aan sport wat betekende dat er in ons geval zes ‘Hoekjes’ gehandbald hebben. We waren namelijk met drie meiden en drie jongens thuis en pa Hoek was ook bij Merna betrokken.”

Op de vraag wie er nu fanatieker waren, de drie broers of de zusjes, is Annet heel stellig. ‘Dat waren wij. Jos, Chris en Koos waren ook wel fanatiek maar Monique, Ria en ik waren daar toch anders in. Dat zie je nu ook bij de handbaldames. Kijk alleen maar naar keepster Tess Wester. Die is zo gruwelijk fanatiek en waar ik oprecht van kan genieten. Die gaat bij wijze van spreken dwars door muren om een doel te bereiken. “

Dan noemt Monique nog een belangrijk aspect wat tegenwoordig anders is en dat is ergens trots op zijn. ,,Ik weet nog goed dat ik voor de eerste keer voor dames 1 werd gevraagd. Ik was niet alleen stik nerveus maar ook trots. Dat zag ik toen echt als een eer, het spelen voor het eerste team. Dat fanatisme heeft er misschien ook wel voor gezorgd dat ik nooit trainster ben geworden. Ik ken mezelf namelijk goed genoeg om te weten dat ik mij aan een gebrek aan mentaliteit zou gaan lopen ergeren. Annet is nog wel trainster geweest maar die had daar iets meer geduld voor,” Dat laatste is iets wat door de oudste van zusjes Hoek, zoals ze vroeger werden aangeduid binnen de gelederen van de diverse tegenstanders, wordt bevestigd. ,,Dat denk ik ook wel. Ik kon en kan mij er wat makkelijker bij neerleggen dat de mentaliteit steeds meer veranderd. Maar ik Monique wel. Wanneer je wat wilt bereiken moet er wel wat gebeuren. Dat zie je bij het Nederlands damesteam nu en ruim 25 jaar geleden ook bij ons team. Wanneer je echt iets wilt bereiken dan lukt dat uiteindelijk ook echt. Want de juiste mentaliteit is altijd de basis voor succes.”