Marco Bos( v.v. Kloosterburen ) verdient het moeten stoppen niet

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Als voetballer of voetbalster moet je zelf kunnen bepalen wanneer je met je hobby stopt. Dat stoppen moet niet opgelegd worden door terugkerend blessureleed maar wat Kloosterburen-speler Marco Bos wel overkwam.
image 2016 11 18 1

Marco Bos in actie voor 'zijn' Kloosterburen
Op 22 oktober 2016 speelde Marco Bos zijn laatste wedstrijd voor de hoofdmacht van Kloosterburen. De multifunctionele voetballer raakte in het oefenduel tegen FC LEO namelijk voor de zoveelste keer geblesseerd wat hem deed besluiten om een punt achter zijn loopbaan te zetten. Een beslissing die de in Eenrum woonachtige maar in Kloosterburen voetballende Marco pijn deed. Marco wilde namelijk nog helemaal geen afscheid nemen van een sport die hem dierbaar was. Hij voetbalde ook op 30-jarige leeftijd nog met veel plezier voor de voetbalvereniging waar hij was opgegroeid en die hij niet wenste in te ruilen voor de voetbalvereniging in zijn huidige woonplaats. Want natuurlijk werden er weleens wat visjes uitgegooid naar een voetballer die in teams als Kloosterburen en Eenrum absoluut van meerwaarde is. Ik heb Marco heel wat keren zien spelen. Een teamspeler mag: ‘Bos’ zeker genoemd worden. Egoïstisch gedrag is hem vreemd en dat was ook aan zijn inbreng binnen de lijnen te zien. Want hij heeft wat door het elftal gezworven; spelend op die posities waar zijn aanwezigheid dringend gewenst was. Wat dat betreft is Marco Bos nooit een lastige speler voor een trainer geweest. Als buitenstaander had ik niet het idee dat Marco veel moeite met zijn omzwervingen door het elftal had, wat hem siert als liefhebber van het spelletje. In totaal scoorde Marco 16 competitiegoals voor Kloosterburen. Zijn eerste was in het seizoen 2007-2008 en zijn laatste was dit seizoen op 2 oktober in het thuisduel tegen Woltersum dat door Kloosterburen met 7-1 werd gewonnen. Zestien competitietreffers in tien seizoenen en een paar duels in het huidige seizoen is niet veel. Maar daar lag Marco zijn kracht ook niet. Marco was meer een speler die zeker verdedigend zijn mannetje stond maar ook aanvallend geen passieve speler was. Bij standaardsituaties was hij vaak in het vijandelijk strafschopgebied te vinden om daar zoals men zegt ’ oorlog ‘ te maken zodat een teamgenoot een treffer achter zijn naam kon bijschrijven.

Dat de routinier er een punt achter heeft moeten zetten mag als een aderlating voor Kloosterburen worden gezien. Want naast een prima voetballer was Marco iemand die je er voor de sfeer in de groep prima bij kon hebben. Maar vooral voor Marco zelf is het  jammer want door een blessure moeten stoppen wens je niemand toe.