Het mogen sporten heeft mij veel gegeven

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

De 66e jarige Jannes Kadijk mag met recht een sportfanaatgenoemd worden. De in Westernieland woonachtige Kadijk fietst namelijk in het voorjaar en de zomermaanden nog ruim 200 kilometer per week is in de wintermaanden als schaatser minimaal drie keer in de week op een kunstijsbaan te vinden en draait verder zijn hand niet om voor een hardloopwedstrijd over 10 kilometer.
                       Funklasse (26)
                                Jannes Kadijk in actie in Kloosterburen
                                Bron: Ommelander Courant    Foto Anneke de Hoop

Wanneer Jannes Kadijk begint te vertellen over zijn sportieve activiteiten is het verrassend dat de als marathonschaatser bekend geworden inwoner van Westernieland eerst in een andere tak van sport actief was. ,, Als iedere jongen ben ik begonnen als voetballer. Ik schaatste toen al wel maar dat was alleen maar wanneer er natuurijs lag. Want in die periode was er nog geen kunstijs. Daar moesten we wat Groningen betrof tot 1970 op wachten maar om nu te zeggen dat ik daar in die beginfase direct al veelvuldig te vinden was niet zo.”

Dat veranderde toen Jannes Kadijk op 29 jarige leeftijd lid werd van de IJsvereniging Groningen. ,,Dat ik lid werd van de IJsvereniging Groningen kwam omdat ik in 1978 als 8e was geëindigd bij de gewestelijke kampioenschappen die toen in Rasquert werden georganiseerd. Ik reed zonder licentie en werd toen benaderd of ik geen lid van de IJsvereniging Groningen wilde worden. Maar ik hield de boot eerst af. Ik vond mij namelijk eigenlijk al wat te oud om nog aan dat avontuur te beginnen. Ik was getrouwd en we hadden de kinderen nog klein dus eigenlijk zag ik het niet zitten. Maar men bleef vragen en toen ook het thuisfront het er mee eens was dat ik mij nog meer op het schaatsen ging toeleggen was het klaar en werd ik B-rijder met licentie. Bij de B-rijders heb ik twee seizoenen gereden en daarna kwam ik bij de A-rijders terecht. Dat kwam omdat ik in het jaar daarvoor in de B-categorie meer dan 50 punten had behaald. Wanneer je dat had gepresteerd kwam je automatisch in de A-categorie terecht.”

Waar er bij de B-rijders al snel werd gereden was dat bij de ‘grote’ jongens helemaal het geval, vertelt Kadijk. ,, Toen ik in het seizoen ‘81-’82 als A-rijder mijn eerste rondjes meereed duurde een koers over 100 ronden meestal een uur en vijf minuten. Tien jaar later was dat nog maar 58 minuten en tegenwoordig duurt een wedstrijd over 100 ronden nog maar 52 minuten. Als ik alleen al kijk hoe bijvoorbeeld Jorrit Bergsma de bochten aansnijdt. Die duikt er gewoon in, aldus de oud-gemeente ambtenaar die als medewerker in de buitendienst o.a. verantwoordelijk was voor de voetbalvelden in eerst de gemeente Eenrum en later de gemeente De Marne.,, In 1979 ben ik bij de gemeente Eenrum begonnen en in 2012 bij de gemeente De Marne gestopt. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik binnen beide gemeentes met heel veel plezier heb gewerkt en daar veel bekenden aan heb overgehouden, vertelt de man die naast actief schaatser en wielrenner ook nog voorzitter is van de IJsvereniging Westernieland, de Westernielandrun en Biljartclub Net Mis. ,,Ik hoef mij inderdaad niet te vervelen maar gelukkig spendeer ik veel van mijn vrije tijd aan het zelf met sport bezig zijn. Iets wat in mijn ogen meer mensen zouden moeten doen. Niet dat iedereen wekelijks meer dan 200 kilometer moet fietsen en in de wintermaanden minimaal drie keer per week naar de ijsbaan moet gaan. Dat is natuurlijk onzin. Maar wat meer met je gezondheid bezig zijn zou voor veel mensen geen kwaad kunnen. Want wanneer ik sommige van mijn leeftijdsgenoten, of nog jonger, zie dan denk vaak, daar zouden best een paar kilo afkunnen. En dan is het echt niet zo dat je niets meer mag. Want ik lust ook wel een biertje en dat kan prima, vertelt Jannes Kadijk die het opeens krijgt over een sport die hij, naast het schaatsen, ook al 36 jaar lang beoefend. ,,Toen ik mij serieuzer op het schaatsen ging toeleggen kwam ik er al snel achter dat schaatsen en voetballen, ik voetbalde ondertussen weer bij PWC na een uitstapje naar CSB uit Baflo, geen ideale combinatie was. Naast dat je in een wedstrijd weleens een ‘tikkie’ kreeg gebruik je ook andere spieren. Spieren die je beter kon trainen door te gaan wielrennen. Daarom besloot ik om in 1980 mijn eerste wielrenfiets te kopen. Dat was een fiets die 10 kilo woog en waar ik twintig jaar heel veel plezier van heb gehad. Maar in 2000 besloot ik dat er een andere fiets moest komen. De fietsframes werden steeds beter en lichter en ook onderdelen zoals remkabels, pedalen, trapassen en fietsversnellingen kenden een sterke verbetering. Over zijn tweede fiets was Jannes Kadijk ook dit tevreden maar zijn vaste trainingsmaat, oud-wethouder Lammert Westerhoff uit Groningen, bracht hem vorig jaar op het idee om toch nog een keer een nieuwe fiets te kopen. ,, Lammert is al ruim dertig jaar mijn vaste trainingsmaatje. Hij is ondertussen de 70 gepasseerd maar nog steeds topfit. We hebben een vaste ronde van 70 kilometer door de provincie en daar beleven we samen nog iedere keer veel plezier aan. Maar Lammert opperde dus dat ik nog een keer een nieuwe fiets moest gaan kopen. In eerste instantie had ik iets van, zou ik dat nog wel doen op mijn leeftijd. Maar we gingen uiteindelijk toch op pad en ik kwam thuis met een andere fiets die maar 7 kilo meer woog, vertelt de sporter in hart en nieren. ,,Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet wist wat mij overkwam toen ik een proefritje op die fiets mocht rijden. Op dat moment merk je pas echt dat de wereld in een razende vaart aan het veranderen is. Want alles was van een andere soort materiaal gemaakt dan vijftien jaar geleden maar wat er ook voor zorgde dat bijvoorbeeld mijn wielerschoentjes weer aangepast moesten worden omdat de trappers van nu totaal anders zijn dan toen. Wat dat betreft ben je tegenwoordig met 1000 euro niet meer klaar, vertelt hij terwijl hij met een schuin oog naar zijn meeluisterende echtgenote Griet kijkt. Die houdt wijselijk haar mond maar uit alles blijkt dat ze haar man altijd heeft gesteund waar het ging over zijn schaats of andere sportactiviteiten. ,,Dat is absoluut waar en wat dat betreft moet ik zeggen dat ik dankbaar ben voor wat mijn thuisfront mij heeft gegeven. Zo heb ik op het Baikalmeer geschaatst. Dat is het diepste meer ter wereld en dat was echt een unieke ervaring om daar aan een wedstrijd mee te doen. Verder heb ik geskeelerd in het Central Park in New York en op diverse kunstijsbanen in binnen en buitenland gereden. En nu nog rij ik als veteraan nog mijn rondjes in de zo genoemde regiowedstrijden. En verder heb ik enkele weken geleden nog meegedaan aan de Ronde van Kloosterburen waar men een koers voor toerrijders had georganiseerd. Ik moet zeggen dat ik dat een mooi initiatief van de organisatie vond. Wat dat betreft hoop ik dat men dat volgend jaar in Kloosterburen weer op het programma zet want dan ben ik, als alles mee zit, zeker weer van de partij. De sportman Jannes Kadijk zegt met nadruk, als alles mee zit, want ook hij weet dat het leven niet te voorspellen is. ,,Daarom zeg ik altijd, geniet nu en wacht niet tot morgen. En ik zeg het nogmaals, je kunt niet iedereen verplichten om te gaan sporten. Maar ik ben er echt van overtuigd dat wanneer velen dat wat meer deden dan wat ze nu doen er in onze welvaartscultuur minder mensen ziek waren dan nu het geval is.”