Andries de Vries voelt zich thuis bij de v.v. Stedum

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Met Andries de Vries weer in de gelederen is Stedum de tweede seizoenshelft uitstekend op dreef. De routinier werd teruggehaald omdat het blessureleed binnen de eerste selectie groot te noemen was. Voor Puurvoetbalonline reden genoeg om Andries de Vries uit te nodigen voor een interview.
Profielfoto van Andries de Vries

 

Engelbert
Voor de nu 37 jarige routinier begon het voetballen niet bij de voetbalvereniging Stedum. Voor de jonge Andries begon het namelijk in de buurt van de stad Groningen. ‘Ik ben opgegroeid in Groningen en ben op mijn 6e  begonnen met voetballen bij v.v. Engelbert. Daar heb ik gespeeld tot mijn 12e. . Op die leeftijd ben ik naar v.v. Oosterparkers gegaan. Op mijn 17e kwam ik bij het eerste elftal te voetballen. Helaas kreeg ik in dat jaar last van hartritme stoornissen en hyperventilatie waardoor ik ongeveer 4,5 jaar niet heb kunnen voetballen. Na die vervelende periode ben ik weer begonnen in een vriendenteam bij v.v. Groninger Boys. Na 1 seizoen wilde ik het weer op hoger niveau proberen en ben terug gegaan naar v.v. Oosterparkers om weer in het 1e te gaan spelen. Na twee seizoenen bij Oosterparkers ben ik weer terug gegaan naar Groninger Boys en heb daar nog twee seizoenen in het 1e gespeeld. Vervolgen heb ik de overstap naar de v.v. Stedum gemaakt en waar ik nu nog steeds actief voor ben.

Stoppen

Op mijn 33e besloot ik om te stoppen met voetballen. Wij hebben vier kinderen waaronder een tweeling. Zij waren toen ongeveer twee jaar oud. Door de drukte van het gezin, mijn werk en ook nog actief als jeugd trainer/leider heb ik toen die keuze gemaakt. Na een half jaar miste ik het voetbal en wilde alleen wat gaan trainen met het 3e elftal. Maar al gauw werd ik gevraagd om met het 3e  wedstrijden te spelen. Dat ik nu weer in het 1e speel doe ik voor het team, de trainer en de club. Als het 1e elftal voldoende spelers had gehad, dan had ik nog met alle plezier in het 3e gespeeld, aldus de een echte clubman geworden Andries de Vries. ‘Ik ben hier in 2001 komen wonen en woon hier met heel veel plezier. Mijn gezin en ik voelen ons hier thuis. Toen ik bij v.v. Stedum kwam voetballen werd ik ook heel warm ontvangen en voelde me gelijk thuis in de groep, dit zegt genoeg over hoe de mensen in Stedum zijn en daarom mag je inderdaad wel zeggen dat ik na mijn verhuizing naar Stedum een Stedumer ben geworden.”verteld Andries die er van baalt dat Stedum niet om de prijzen heeft kunnen meedoen. ‘Als we dit jaar niet zoveel blessures hadden gehad en spelers als Siebrand Dijkema en Tiemen Dijk niet waren vertrokken dan hadden we dit jaar een goede kans gehad om mee te doen om het kampioenschap. Dat zie je nu alles weer wat fit raakt. We doen echt voor geen enkele ploeg onder,”aldus de voetballer die in het dagelijks leven als dakdekker bij Kranenborg in Garnwerd werkt.

Mentaliteit

Een voetballer overigens die zich wel stoort aan de mentaliteit van tegenwoordig. ‘Helaas heeft het regelmatig niet doorgaan van het 2e of 3e ook een andere oorzaak dan blessures. Dat is de mentaliteit van sommige mensen. Er zijn spelers die vrij makkelijk afzeggen of zich helemaal niet afmelden. Ik vind dat als je lid bent van een voetbalvereniging je er van bewust moet zijn dat je onderdeel bent van een team en club.Voor de voetballiefhebber is het natuurlijk triest als er weer een wedstrijd niet doorgaat door te weinig spelers. En wat de blessures betreft. Onze trainingsomstandigheden zijn in de wintermaanden dramatisch. Naast de tribune is een nieuw trainingsveldje gekomen, maar dit had eigenlijk kunstgras moeten zijn. Wij mogen van geluk spreken dat we een zaaltje hebben onder de tribune, anders hadden we in de wintermaanden gewoon niets kunnen doen. Maar die gebrekkige trainingsomstandigheden zorgen wel dat blessures sneller ontstaan en ook minder snel herstellen,” is een duidelijke stelling van de ook als jeugdtrainer actieve Andries de Vries. ‘Het trainen en begeleiden van de jeugd vind ik echt leuk om te doen. Ik vind het leuk om te zien als oefeningen steeds beter gaan en je dat ook terug ziet tijdens de wedstrijden. Het team wat ik nu train, train ik al vanaf de F’jes. Het is mooi om de ontwikkeling van de spelers mee te maken en daarnaast ontwikkel ik mijzelf ook steeds meer als trainer/leider binnen een jeugdopleiding wat in mijn ogen de redding voor twee verenigingen is geweest. We hebben als SJO STEO 12 jeugdteams, van A-junioren tot F-pupillen en 3 meidenteams. Dat was nooit gebeurd wanneer we niet samen waren gegaan.”

Hoofdtrainer

Als het vak van jeugdtrainer aan de orde komt is de logische volgende vraag hoe Andries aankijkt tegen het vak van hoofdtrainer. ‘Dit is een vraag die mij al door meerder mensen is gesteld. Ik heb op dit moment geen tijd om een trainerscursus te gaan volgen. Om eerlijk te zijn heb ik nu ook nog niet de ambitie om ooit hoofdtrainer te worden. Maar ik zeg niet dat het nooit gaat gebeuren want je weet nooit hoe iets in de toekomst loopt,’’ vertelt Andries die in Freddy de Grooth een familielid heeft. Een Freddy de Grooth die waarschijnlijk in zijn eentje Stedum naar de titel had geschoten. ‘Freddy is een neefje van een aangetrouwde oom. Zo heel goed ken ik hem dus niet. Maar als ik eerlijk ben zit Stedum niet op spelers te wachten die na een jaar weer vertrekken. Dan heb ik liever spelers die naar Stedum komen en ook blijven,” is een duidelijk antwoord van de routinier die kan terugkijken op een tot nu toe mooie carrière met drie duidelijke hoogtepunten.

Hoogtepunten

‘Mijn eerste hoogtepunt was dat ik na 4,5 jaar niet te hebben gevoetbald weer op het veld stond. Dat was voor mij een hele grote overwinning na een hele vervelende periode. De tweede was de promotie met Oosterparkers naar de 2e klasse. Het derde hoogtepunt was een goal van mij 2 minuten voor het einde tegen Be Quik. Thuis hadden we met 1-3 verloren en vlak voor tijd maakte ik de 0-2. Door die goal dwongen we een penaltyserie af die wij gelukkig wisten te winnen waardoor degradatie naar de 6e klasse ons bespaard bleef,”die tot slot lovende woorden heeft richting de aan het einde van het seizoen stoppende hoofdtrainer Leendert Nieborg. ‘Leendert is een goede en gedreven trainer met een enorme passie voor het spel. Zijn trainingen zijn nooit saai en hij maakt spelers echt beter door veel met ze te praten. Bovenal vind ik het echt een hele aardige man.”