Dirk Bultena ( De Heracliden ): ‘Voetbal is mijn uitlaadklep.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Dirk Bultena werd op 7 september 1962 in Spijk geboren. Dirk startte zijn voetballoopbaan vervolgens bij Poolster en speelde na zijn verhuizing naar Uithuizermeeden voor Meister SV. Maar tegenwoordig is de man met het hart op de tong  een van de trouwste supporters van de De Heracliden.
image 2016 03 30
Dirk Bultena is iemand met een duidelijke mening. Begin met de voetballiefhebber over De Heracliden en het  53 jarige voetbaldier brandt los. ‘Op dit moment gaat het moeizaam met ons eerste team. Vorig seizoen zijn we vanuit de tweede klasse gedegradeerd en nu hebben we het moeilijk in de derde klasse. Dat we uit de tweede klasse zijn gedegradeerd was geen schande. De Heracliden is als vereniging geen tweedeklasser. Dan moet je over een sterke eerste en tweede selectie beschikken. Verder moet je over een A-elftal beschikken dat op niveau speelt. Wanneer dat niet het geval is ben je bijvoorbaat al kansloos tegen verenigingen die daar wel over beschikken. Op dit moment hebben we zelfs helemaal geen A-junioren en dat is heel erg jammer. Ik ben zelf een aantal jaren begeleider van de A-jeugd geweest en weet dat dit een groep is die een club nodig heeft. Maar dat geldt ook voor een tweede en derde team. Ook voor die teams moet het qua begeleiding goed geregeld zijn. Persoonlijk ben ik van mening dat daar de laatste jaren teveel wisselingen in zijn geweest. Ik hoop dat met het aantrekken van Bert van der Meer als tweede trainer daar meer stabiliteit in komt,” aldus de supporter die bij geen enkele wedstrijd van het eerste elftal verstek laat gaan.
Waldorf en Statler
Samen met mijn broer Remco, die iedereen Rem of Bulstra noemt,  ben ik bij alle uit en thuiswedstrijden aanwezig. Of het goed of slecht gaat, we zijn er altijd. Je bent supporter in slechte en goede tijden. Gekscherend worden we wel ‘Waldorf en Statler’ genoemd. We mopperen namelijk weleens en dan krijg je al snel een bijnaam,” vertelt Dirk met een lachend gezicht. Ergens snapt de sympathieke Dirk wel dat er soms raar gekeken wordt als de beide broers hun mening weer eens ventileren. Een mening die voortkomt uit hun betrokkenheid bij SV De Heracliden. 'Nu het  dit seizoen wat minder gaat dan verwacht doet dat pijn omdat je dat de club niet gunt. Ik wil niet dat ‘Hera’ afglijdt naar de vierde klasse. Dat moeten we echt niet hebben. Maar, en dat geldt zeker niet voor alleen hier in ‘Meij’, ik zie binnen het amateurvoetbal in onze regio een neerwaartse spiraal. De clubs moeten wat dat betreft hun blik veel meer op de jeugd richten. Daar is namelijk nog heel veel winst te halen. Maar dat moeten de verenigingen wel willen zien. Wat dat betreft neem ik Loppersum vaak als voorbeeld. Daar hebben ze een aantal eerste elftalspelers die de trainerscursus hebben gevolgd en vervolgens een jeugdteam gaan trainen. Dat vind ik een goede zaak. Dat betekent niet dat je alles wat een ander doet klakkeloos moet overnemen. Maar eens  een keer ergens anders  kijken hoeft echter niet verkeerd te zijn,” aldus Dirk die even later de opmerking plaatst dat het voetballen op TV hem maar weinig boeit. ‘Ik ben wat dat betreft meer een amateurvoetballiefhebber. Wat ik wel leuk vind is om op zondag naar Studio Sport te kijken. Maar dan wil ik de uitslagen niet weten. De laatste weken ben ik een paar keer naar FC Groningen geweest en dan zie je de tussenstanden voorbij komen. Ergens snap ik dat wel maar voor mij hoeft dat niet. Dat vond ik vroeger mooi. Dan wist je niet hoe een duel geëindigd was en zat je op zondagavond op het puntje van je stoel.”
Teamleider
Maar al snel gaat het gesprek weer richting De Heracliden waar de verreikermachinist wel een groot aantal jaren als teamleider maar nooit als voetballer actief is geweest. 'Ik was vroeger doelman maar ben nooit verder gekomen dan het tweede team van Meister SV. Daarvoor had ik eerst een andere hobby. Ik was duivenmelker waar ik op een gegeven moment mee ben gestopt. Dat was echt een tijdrovende hobby. Wanneer je duivenmelker bent kun je in het vliegseizoen niet weg. Dus ging ik het voetballen missen. Ik ben toen gaan keepen bij Meister SV. Maar op een gegeven moment kreeg steeds vaker blessures en dat kon ik bij mijn werkzaamheden niet gebruiken. In die periode hield Meister SV vervolgens op te bestaan en kwam ik bij De Heracliden terecht. Ik werd toen gevraagd om begeleider van de A-junioren te worden. Henk Buikema( de huidige trainer van Loppersum) trainde de jongens en ik was begeleider. Met de A-jeugd ben ik twee keer kampioen geworden. Een periode waar ik met heel veel plezier op terugkijk.”
Vervolgens werd Dirk teamleider bij het eerste team dat naar de vijfde klasse was degradeert. ‘In het seizoen 2007-2008 degradeerden we naar de vijfde klasse. In dat seizoen nam Hemmo Battjes het nog even waar maar toen Heiko van den Berg, die voor het seizoen 2008-2009 al was gecontracteerd, eerder kon beginnen deed Hemmo met alle plezier een stapje terug. Hemmo is een warme man en heel af en toe tref ik hem nog ergens op een sportcomplex. Maar zowel Hemmo als Heiko kon het tij niet keren zodat Heiko in de vijfde klasse aan een ‘nieuw’ De Heracliden moest gaan bouwen. We werden met een sterk verjongde groep direct kampioen en door de versterkte promotieregeling promoveerden we een seizoen later weer  naar de derde klasse. Na dat jaar in de derde klasse vertrok Heiko naar Roden en besloot ik een punt achter het leiderschap te zetten. Maar nog steeds ben ik  nog graag op sportpark ‘Meij’.
Marloes
Opeens gaat het gesprek echter een totaal  andere kant op. Opeens is het voetballen niet meer belangrijk wanneer het gaat over het leed dat Dirk en zijn vrouw Ingrid vier jaar geleden overkwam. Toen overleed hun dochter Marloes aan de gevolgen van een epileptische aanval. Een onderwerp dat, en begrijpelijk, de lach op het gezicht van Dirk doet verdwijnen. ‘Het overlijden van Marloes heeft ons leven uiteraard veranderd. Het wordt nooit meer zoals het was. Marloes is maar 24 jaar geworden en ik hoef niemand te vertellen dat ze nog alle dagen gemist wordt. Soms denken we dat , als we de achterdeur horen, ze binnenkomt. Maar dat is natuurlijk niet zo.”Even is stil aan de Populierenstraat in Uithuizermeeden maar even later gaat de ruwe bolster blanke pit verder met zijn verhaal. ‘Weet je Johan, we hadden eerst afgesproken in de kantine van De Heracliden maar iedere zaterdag ga ik hier naar de begraafplaats. Dat doe ik nu vier jaar en dat zal ik ook altijd blijven doen. Iedere zaterdag ga ik naar Marloes en daar kom je dan toch in een bepaalde gemoedstoestand weg. Dan vertrek ik met de woorden, pappa gaat naar het voetballen. Dat zei ik altijd wanneer ik naar het voetbalveld ging. Daarom ga ik ook nooit direct naar het sportpark omdat ik  niet in een situatie terecht wil  komen waarbij ik een emotionele opmerking zou plaatsen. Dat wil ik absoluut niet. Ik heb het hart op de tong maar na het overlijden van Marloes ben ik wel meer gaan relativeren. Niet dat ik mijn mening niet geef maar het is toch anders geworden, verteld Dirk die hoopt dat De Heracliden de neerwaartse spiraal een halt kan toeroepen. ‘Dat moet echt en waar het bestuur vol voor moet gaan. Ik ben heel eerlijk, maar we hadden het eerder over het feit dat er een tweede trainer is aangesteld. Dat mag een prima zaak zijn maar ik had liever gezien dat er voor de onderbouw een jeugdtrainer was aangesteld. Dat is namelijk je basis. Daar begint het namelijk allemaal en wat best nog wat spelenderwijs mag gaan. Maar vanaf de D-junioren moet het serieus opgepakt worden. Dan komt de jeugd op een groot veld en begint het echt. Maar je moet bij de basis beginnen, aldus Dirk Bultena die toch nog even terugkomt op zijn fanatisme langs de lijn. ‘Toen Marloes was overleden wilde ik afstand nemen van het voetbal. Ik wilde er meer voor Ingrid en Marco zijn waar Ingrid niets van wilde weten. Die vond dat zoiets niet ging werken. ‘Het voetbal is je uitlaatklep wat zo moet blijven waren toen haar woorden. En  ondanks dat ik meer relativeer stoor ik mij toch aan de mentaliteit van de huidige generatie. Vroeger was niet alles beter maar ik denk wel vaak, kijk eens wat meer  om je heen. Als ik dan een bepaalde vorm van desinteresse zie begrijp ik dat niet maar dat zal ongetwijfeld met het verlies van Marloes te maken wat ik nog alle dagen als een enorm gemis met mij meedraag.”