SV Bedum D1 bezorgt coach Urk D1 een gitzwarte zaterdag.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Binnen de lijnen

Zaterdag 12 maart was een zonovergoten dag die je wel naar de velden moest trekken. Een dag waar je als voetballiefhebber alleen maar blij van kon worden waar de coach van Urk D1 echter duidelijk anders over dacht.
logo
Al vroeg in de week stond een reis naar Bedum gepland. Dit om diverse reden waar er helaas uiteindelijk een van afviel. Kan gebeuren maar jammer was het wel dat er teveel voetballers en voetbalsters niet in actie konden komen doordat er helaas teveel ouders niet begrijpen wat onderdeel van een team uitmaken precies betekent. Zo bleven het regelen van wat afspraken over en stond niets verder een bezoek aan het duel SV Bedum D1-Urk D1 in de weg. Een duel waarin de gasten duidelijk favoriet waren omdat het als nummer twee tegen een ploeg speelde die onderin de middenmoot bivakkeerde. Het duel werd tot verbazing van velen niet op het kunstgrasveld gespeeld maar op een als veld 5 betitelde natuurgrasmat. Een onterechte kwalificatie van een veld dat in mijn ogen als liefhebber van het op gewoon gras spelen wel als veld 1 betiteld zou mogen worden. Maar waar de meningen over verdeeld zullen zijn. Zo vertrokken de fans van SV Bedum D1 naar veld 5 waar beide teams aan een stevige warming up bezig waren. Nadat alles verder in orde was bevonden qua kaarten kon het duel eindelijk beginnen. Al snel werd duidelijk dat de Urkers fysiek sterker waren dan de Bedumers. De vis die door de Urker vloot gevangen wordt had wat dat betreft zijn werk wel gedaan. Het fysieke ‘geweld’ zorgde er echter niet voor dat de gasten op voorsprong kwamen. Daar ook de thuisploeg aanvallend geen potten kon breken werd het een helft die voor maar weinig opwinding zorgde. De enige die voor opwinding zorgde was de coach van Urk die waarschijnlijk nog nooit van positief coachen had gehoord. Alles was negatief aan het opgewonden standje die het nergens mee eens was. De rust brak aan met een 0-0 stand en de verwachting was dat SV Bedum het lastig zou krijgen om zich in de tweede helft staande te houden. Bij het begin van part twee bleek het opgewonden standje aan de kant van Urk ook nog eens hautain te zijn. De coach besloot namelijk om zijn gevaarlijkste aanvaller als centrale verdediger te posteren. Een vreemde beslissing tegen een team dat er in aanvallend opzicht niet aan te pas was gekomen. Dit zorgde er voor dat de dreiging van Urk voor het grootste gedeelte verdween en de Bedumers zich steeds meer in de wedstrijd knokten. Er werd in de tweede helft duidelijk scherper ingegrepen waar de Urkers niet blij mee waren. Steeds vaker verscheen de ‘Louis van Gaal’ van Urk langs de lijn om zijn ongenoegen kenbaar te maken. Iets waar hij zijn team overigens geen plezier mee deed. Maar bij de thuisploeg zorgde dat juist wel voor een verandering van instelling. Daar werd opeens gebikkeld alsof hun leven er van afhing. Iets wat je als neutrale toeschouwer tot een supporter van de Bedumers maakte. Stiekem hoopte ik op een punt voor een hardwerkende groep jongens die ik, alleen al om de coach van de tegenpartij, eigenlijk nog liever de zege gumde. Een zege die er uiteindelijk ook kwam toen Jochem Kooi een misser in de verdediging, na een goed genomen corner, de 1-0 op het denkbeeldige scorebord schoot. Uiteraard duurde het nog een aantal minuten voordat het eindsignaal klonk maar toen dat gebeurde was de euforie groot. Een terechte euforie want de underdog had van de favoriet gewonnen. Een favoriet waar de trainer duidelijk niet tegen zijn verlies kon. Wanneer je als verliezend trainer namelijk niet het fatsoen hebt om je tegenstander te feliciteren en de scheidsrechter te bedanken voor de leiding dan verdien je het niet dat je op een zonovergoten dag als coach langs de lijn mag staan.