Vingertje omhoog

Vingertje omhoog

In het betaalde voetbal zie je het te pas en te onpas.

Shirt uit, kruisje slaan van vingertje omhoog.

Na het scoren van een doel je shirt uittrekken. Dom, dom, dom!

Vier van de Vijf keer scoren en je hebt een schorsing aan de broek.

Als coach zou ik hier ook harder tegen optreden. Het kan je uiteindelijk punten kosten.

Na het scoren een kruisje slaan. Waarom?

Meestal heb je het helemaal zelf heeft gedaan van een medespeler je in staat gesteld te scoren.

Kruisje slaan is in mijn ogen, met alle respect voor de gelovigen, hier niet op zijn plaats.

Zelfs "de hand van God", Zoals Maradona het noemde, Bleek na terug zien van de televisiebeelden toch Overduidelijk van de Argentijn zelf te zijn het.

Dan hebben we nog het vingertje richting 'de hemel ".

Dit mag van mij dus wel. Hier heb ik helemaal geen moeite mee.

Meestal zit hier een verhaal achter. Een die je zelf niet graag zou willen meemaken: het verlies van een dierbare.

Hoelang mag een speler daar mee doorgaan dan? Dat is Verschillend. Voor de duur van een verwerkingsproces staat geen tijd.

Ik zal me dus nooit storen aan "een vingertje naar boven", Omdat ik weet DAT dit in geen verhouding staat tot het leed wat hieraan vooraf is gegaan.

Vorige week schreef ik nog een "In memoriam" over de op 8 maart overleden Jan Wendelaar.

Op vrijdag is er afscheid genomen van Jan. Ook spelertjes van het D1-elftal, waarin zoon Erwin speelt, waren aanwezig. Diezelfde kinderen moesten de volgende dag voetballen (Jan had het zo gewild) tegen CVVB. Ze zouden winnen: "Voor Jan!".

En zo geschiedde. 3-1 winst en een doel van .......... Erwin!

En daar Kwam ie: Vingertje omhoog richting "de hemel".

Het mag van mij.

.