Stephan Arkema vraagt vriendin ten huwelijk in Westerlee

Geschreven door Mathijs Preenen op . Geplaatst in Wedstrijd van de week

Afgelopen zaterdag was het terugtrekken van Harkstede ook aan de Helperzoom in Groningen het gesprek van de dag. Opeens zag de wereld er voor het majestueuze, maar tobbende, vlaggenschip van de Amicitia VMC zaterdagtak heel anders uit. Als één van de weinige elftallen in 4C had het amateurvoetbalbataljon van Nanne Iedema het namelijk gepresteerd te verliezen van de in Groen spelende geborneerden uit Harkstede. Deze wanprestatie van jewelste zag een paar weken eerder het daglicht maar werd dus door een hogere macht uit Heerenveen teniet gedaan. Hierdoor liep Amicitia VMC opeens drie punten in- dan wel uit- op de concurrentie. De goddelijke oliebollen hebben plaatsing voor promotie/degradatiewedstrijden plotseling weer in eigen hand.

 

Profielfoto van Amicitia Vmc
In deze wetenschap voelde de autorit naar Westerlee als een tocht door het glooiende landschap van de Toscane. De kerktoren van Muntendam toonde plotseling opmerkelijke gelijkenissen met de dom van Lucca, terwijl Cees Jan Diepeveen opmerkte dat wanneer men eerst 17 seconden recht in de zon staarde en daarna in een hoek van 35 graden naar de vervallen boerderij langs de A7 bij Winschotten keek, je zou zweren dat je het Etruskenstadje Volterra aanschouwde. Zelfs het gelaat van de immer melancholische Maik Timmer vertoonde een schroomvallige glimlach bij het binnenrijden van Sienna aan de Wieke. Ondanks het inbeeldingsvermogen van de Groninger delegatie zal Westerlee echter voor altijd het dorp zijn waar Stephan Arkema zijn vriendin Sjoukje ten huwelijk heeft gevraagd.
De wedstrijd stelde niet zoveel voor. De Groninger legionairs kenden een eenvoudige middag en versloegen de thuisploeg met 0-5. Daarmee kwam Westerlee er nog genadig vanaf, want met name de tweede helft werden een aantal grote kansen vakkundig om zeep geholpen. Eerlijkheid gebied ons wel te zeggen dat de in Oranje en Witte tenues spelende gastheren hun zaakjes in de beginfase van de wedstrijd aardig voor elkaar hadden. De trainer had zijn manschappen duidelijk voorbereid op het naïeve positiespel waarmee Amicitia VMC zichzelf altijd presenteert. Telkens wanneer middenvelders Otto Mekel of Wouter Diepeveen in de voet werden aangespeeld, werd er massaal druk op de bal uitgeoefend waardoor de bezoekers in eerste instantie niet in hun ritme wisten te geraken. Toen de defensie en vooral Maik Timmer aantoonde de ballen ook prima één linie verder te kunnen afleveren, raakte Westerlee echter totaal van de leg en ontspon de wedstrijd zoals bij aanvang van deze alinea beschreven.

De ban werd gebroken door een afstandsschot van de jarige Otto Mekel, die behoudens de beginfase een prima wedstrijd speelde. Ook de tweede treffer kwam van zijn voet, hoewel Robert Koop er alles aan deed om zijn voorzet richting eerste paal te koppen. De doelman van Westerlee had meer vertrouwen in de kopkwaliteiten van Koop dan zijn eigen teamgenoten, die dan ook niet verrast waren dat de bal onberoerd bij de tweede paal binnenzeilde: 0-2. Even later had Amicitia een penalty moeten krijgen. Mathijs Preenen kopte na een prima loopactie uit een hoekschop op de lat, waarna Wessels de rebound inschoot. De enige reden waardoor deze niet in het doel verdween was een uitgestoken hand van een verdediger. De voor de verandering eens over humor beschikkende fluitist had het echter niet geconstateerd.

Waar er de eerste helft nog sprake was van enige balans in het wedstrijdbeeld, was dit de tweede helft ver te zoeken. Westerlee probeerde wel druk te zetten vanaf de aftrap, maar doordat niet iedereen bij de gastheren meedeed kon Amicitia VMC zich hier gemakkelijk onderuit voetballen. Bovendien wisten de aanvallers wel raad met de ruimte die achter de Westerlee defensie werd geboden. De 0-3 werd ingeleid door een prachtige pass van Robert Koop, die Cees Jan Diepeveen in staat stelde te scoren. Voordat Wessels kolderiek over ballen begon te struikelen, verzorgde hij nog de assists bij de twee laatste treffers. De eerste was een eigen doelpunt terwijl Daniel Beerlings het slotakkoord verzorgde door van dichtbij binnen te tikken: 0-5.

En zo maakte Amicitia VMC het zichzelf voor de verandering weer eens gemakkelijk. Achterin de 0, voorin 5 treffers. Het heeft plaatsing voor de nacompetitie, door middel van een vervangende periode (van de aanstaande kampioen Boerakker) bovendien weer in eigen hand. De volgende horde die hiervoor moet worden genomen is het stugge SGV, dat de eerste confrontatie aantoonde de lange peer niet bepaald te schuwen. Hoewel de wedstijd op zichzelf al zwaar genoeg zal zijn, zal de gemene grensrechter van de bezoekers opnieuw alles in het werk stellen om de aangewezen leidsman voor de gek te houden. Het ergste is dat hij dit zal doen met een door Amicitia VMC verschafte vlag. Het meeste zie ik echter op tegen het wedstrijdverslag van de Schildwoldenaren, dat in ieder geval weer de volgende elementen zal bevatten:

1. SGV mist wederom veel spelers.

2. SGV had zijn dag niet, waardoor het een keertje geen tikkie-takkie voetbal kon spelen.

3. De scheidsrechter liet zomaar de goudeerlijke vlag-meneer van SGV staan.