In memoriam Henk Korhorn(v.v. Kloosterburen).

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Hall of Fame

Op dinsdag 1 december overleed Henk Korhorn op 64 jarige leeftijd aan de gevolgen van de vreselijke ziekte. Het erelid van de voetbalvereniging Kloosterburen was al geruime tijd ziek en heeft deze oneerlijke strijd helaas niet kunnen winnen.
HenkKorhorn Erelid
Henk Korhorn mag met recht een clubicoon genoemd worden. Niets was de later als “Opa Henk” door het leven gaande vrijwilliger teveel waar het ging om zijn activiteiten voor de voetbalvereniging Kloosterburen. Jarenlang was hij elftalleider/speler van het tweede elftal van Kloosterburen wat hij een beetje als zijn ‘kindje’ beschouwde. Henk was een geboren leider die voor zijn team door het vuur ging. Naast het leiderschap van het tweede elftal deed Henk nog veel meer binnen de voetbalclub. Zo was hij ruim veertig jaar actief binnen de jeugdafdeling van de huidige vijfdeklasser waar hij in 2010 terecht voor werd onderscheiden. Hij werd benoemd tot erelid van ‘zijn’ v.v. Kloosterburen wat gezien zijn vele verdiensten voor de club meer dan terecht was.
In 2013 werd bij Henk de verschrikkelijke ziekte geconstateerd. Iets wat uiteraard insloeg als een bom bij allen die hem dierbaar waren. Maar ‘ouwe Henk’, zoals zijn bijnaam later luidde tijdens de trainingen op de dinsdagavond, toonde aan dat hij over een bijzonder karakter beschikte. Een karakter wat ik jaren geleden op bijzondere wijze leerde kennen. Ongeveer dertien jaar geleden deden we beide mee aan de marathon van Rotterdam. Waar ik de pech had dat een blessure roet in het eten gooide liep Henk de ruim 42 kilometer ‘gewoon’ uit. Iets wat bijzonder was omdat het aantal trainingskilometers van Henk niet overeenkwam met het aantal wat wenselijk was voor het volbrengen van een marathon. Maar Henk was conditioneel zo sterk als een beer en bezat het karakter van al moet ik door muren heen, mijn doel zal ik bereiken. En hij bereikte zijn doel en sprak toen de legendarische woorden, nu eerst een biertje en een zwaar shaggie”.
Dat was Henk ten voeten uit. Een man die als sportman tot het uiterste kon gaan maar ook wilde leven. Henk leidde niet het leven van een sportman maar genoot wel met volle tuigen van het leven. Ik heb een aantal jaren met Henk mogen samenwerken. Een man die niets had met de wereld van internet. Ook daarin was Henk uniek. Niet meegaan in een wereld die steeds gekker wordt maar gewoon blijven doen. Henk Korhorn moeten we ons herinneren als een unieke persoonlijkheid. Een uniek iemand omdat Henk gewoon Henk bleef en voor de jeugd van Kloosterburen ‘Opa Henk’ was. Ik wens Aaltje, kinderen, kleinkinderen en de v.v. Kloosterburen heel veel sterkte bij het verwerken van het verlies van iemand die we helaas niet meer langs de lijn tegen zullen komen. Rust zacht Henk…..