In memoriam: Jan van Dijken

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Hall of Fame

Vanmorgen rond zes uur bereikte mij het bericht dat mijn voetbalvriend Jan van Dijken was overleden.

1328693909NFoto Jan

Rust zacht Jan, je hebt het verdiend.

Jan vocht tegen een vijand waarvan hij het helaas niet van heeft kunnen winnen. In deze strijd hielp het aanrukken van een hoogwerker niet en ook hielp het niet om stiekem het schema te wijzigen in het kastje met opstellingen zodat hij het op het hoofdveld van CVVB met zijn vijand kon uitvechten. Dit was een strijd tegen de door iedereen gevreesde ziekte waar nog te veel mensen dagelijks aan overlijden en wat Jan helaas ook overkomen is.

Op zaterdag 22 mei 2010 troffen we elkaar voor de eerste keer en dat kwam tot stand doordat ik door de toenmalige hoofdtrainer van CVVB, René Wollerich werd gevraagd of ik aandacht wilde besteden aan een Erewedstrijd voor een bijzondere man. De persoon waar het om draaide was Jan en René had gelijk: Jan was een bijzondere man. Een week later maakten we samen namelijk een interview met als kop ‘Voetbal is de drugs in mijn leven”, dat een diepe indruk op mij achterliet.

Een interview dat een begin werd van een bijzondere vriendschap die  helaas maar twee jaar mocht duren. Twee jaar waarin er van alles gebeurde zoals onze gezamenlijke rubriek ’Even bellen met Jan’ of soms ’Even op bezoek bij Jan’. Gesprekken die voor het grootste gedeelte gingen over onze gezamenlijke passie, het voetballen. Uren konden we er over praten en beiden genoten we daar intens van. Veel uit onze gesprekken kwam via Puurvoetbalonline naar buiten zoals de opmerking dat we beiden een rijk bezit hadden in de vorm van onze partners. Marijke steunde Jan in alles wat hij deed en dat gold voor mij met Martine. Beiden begrepen dat de roep van het groene gras soms sterker was dan wat dan ook en gaven ons daar alle vrijheid in om hier aan toe te geven. Daar spraken we over maar ook over onze kinderen waar we beiden trots op waren.

Maar ook bleven sommige besproken onderwerpen "off the record" en dat zal ook zo blijven want ‘off the record” betekende dat het iets tussen ons tweeën was en daar ook bleef. Jan was ook een vriend die meedacht toen ik een beslissing moest maken richting mijn toekomst. Kiezen voor iets waar mijn passie ligt of als een grijze muis oud worden in een baan waar je hart niet lag.

Als een kind zo blij was Jan toen ik hem het nieuws vertelde dat ik mijn hart zou volgen en koos voor dat wat mij gelukkig zou maken. Dat was Jan zoals hij was, zorgzaam voor allen die hem dierbaar waren want hij maakte zich weleens zorgen om mij als ik er weer een week van tachtig uur had opzitten.

Twee jaar heeft hij gestreden tegen de verschrikkelijke ziekte en van dichtbij heb ik gezien en gevoeld hoe hij dat gevecht aanging. Alle superlatieven zijn al uit de kast gehaald maar op Jan is er maar één van toepassing: Jan is een fenomeen. Ieder ander had de strijd allang opgegeven maar Jan probeerde op alle mogelijke manieren zijn leven te rekken. Ik leef van doel naar doel vertelde hij een keer want anders kan ik er wel mee stoppen. Gelukkig kwamen er veel mooie doelen voorbij zoals de geboorte van twee kleinkinderen, het huwelijk van Marianne en Erik en om bij het voetballen te blijven: de wederopstanding van Feyenoord. Ik als Ajaxsupporter had het dit jaar niet erg gevonden als Feyenoord landskampioen was geworden want dat was een mooi cadeau voor Jan geweest die een grote fan van Feyenoord was.

Een voetbaldier is niet meer en dat doet pijn want dat betekent nooit meer "Even bellen met Jan" of nog mooier "Even op bezoek bij Jan". In de week voor zaterdag 12 mei ging het opeens snel bergafwaarts maar gelukkig kon ik die zaterdag nog even bij mijn voetbalvriend op bezoek. Duidelijk verzwakt maar toen het over het voetbal ging was het weer als vanouds en had Jan overal weer een goed onderbouwde mening over. Een paar minuutjes werd een half uur die ik nu, na het overlijden van Jan, koester als een rijk bezit. Twee jaar was natuurlijk te kort want we hadden met Puurvoetbalonline nog de nodige plannen want Jan zag Puurvoetbalonline een beetje als zijn ‘kindje”.

Jan genoot van het succes van de voetbalsite waarop het amateurvoetbal de aandacht kreeg die het verdiende. Jan was ook kritisch en gaf dat ook duidelijk aan en waar ik mijn voordeel mee deed. Want naar Jan wilde ik, eigengereid als ik ben, wel luisteren. Dat is voor mij namelijk het criterium bij vriendschap: open staan voor de mening van iemand die je dierbaar is. Jan behoort tot dat kleine groepje mensen die mij dierbaar zijn en ook altijd zullen blijven.

Jan bedankt voor twee fantastische jaren, bedankt voor je luisterend oor en je wijze raad. Bedankt voor je mooie verhalen die je vertelde maar vooral bedankt voor een vriendschap die ik voor altijd zal koesteren.

Rust zacht voetbalvriend.