Ome Jaap": Bedankt voor alles....

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Hall of Fame

In de Ommelander Courant van maandag 7 mei las ik dat Jacob Werkman uit Eenrum op 86 jarige leeftijd overleden was. Een overlijdensadvertentie die velen niets zal zeggen maar voor mij veel betekende.

1336413582Nomejaap209 

Ome Jaap Werkman  1-12-1925       4-5-2012

Want Jacob Werkman was namelijk mijn "Ome Jaap", mijn jeugdleider bij Eenrum, mijn vriend als het ging over de liefde voor Ajax en onze jeugdleider die er mede voor zorgde dat we als jeugdleden van de voetbalvereniging Eenrum een geweldige week hadden tijdens de KNVB-voetbalkampen in Hoek van Holland.

‘Ome Jaap interviewde ik tijdens de kerst van 2009 voor Puurvoetbalonline en ik zocht het interview weer op in de catacomben van puurvoetbalonline en las het volgende:

Als je ouder wordt heb je allemaal wel eens een moment dat je terug kijkt op je jeugdjaren. Jaren waarin gelukkig de mooie herinneringen de overhand hebben. Je eerste training met je vriendje uit de straat, Jan Smit, waarbij we al om half acht ‘s morgens compleet in Eenrumtenue op het "oude voetbalveld" aanwezig waren terwijl de training pas om half 11 begon.

Het "oude voetbalveld" heeft een verklaring nodig voor de niet Eenrumers. We hadden in Eenrum aan de rand van het dorp natuurlijk sportpark Eenrum liggen maar midden in mijn geboorteplaats lag ook nog een authentiek voetbalveld wat door de Eenrumers het ,,Olle veld” werd genoemd en wat in de wintermaanden, als het tweede veld onderwater werd gezet om als ijsbaan te fungeren, als trainingsveld diende. Mijn eerste training speelde zich daar af onder leiding van Sicco Schut en Jaap Werkman die door mij ‘Ome Jaap” werd genoemd. Hij woonde net als ik in de Molenstraat  in Eenrum en we hadden onder andere één ding gemeen: we waren fan van Ajax. Bijkomend probleem voor mij was dat ik in huize Staal de enige was. Mijn vader en jongste broer Herman waren voor Feyenoord en Henk had om wat voor reden dan ook posters van PSV aan de muur hangen.

Mijn jeugdleider snapte het probleem en zo werd het een vast ritueel dat ik de wedstrijden die de ploeg uit Amsterdam op Europees niveau speelde bij Ome Jaap en zijn vader mocht zien. Veel heb ik van hem geleerd maar dan vooral op maatschappelijk gebied. Zo leerde hij mij sparen toen we met de v.v. Eenrum op voetbalkamp waren in Hoek van Holland,  wat nog steeds een magische klank heeft in Eenrum. In mijn geboortedorp gebeurt het nog regelmatig dat tijdens de Eenrumer Kermis of op de Hemelvaartsmarkt deze voetbalkampen de revue passeren. Op een van deze kampen gebeurde het volgende waar gebeurd verhaal:

We vertrokken uit Eenrum altijd op zondag al richting Zuid-Holland hoewel het kamp pas ’s maandags om 12 uur werd geopend. ’s Avonds bij aankomst werd er dan steevast een wandeling gemaakt door het toeristenplaatsje en gingen we naar de Nieuwe Waterweg om de grote schepen te bekijken die de Noordzee afgingen richting Engeland, of nog verder. Hoek van Holland kende ook toen al veel winkeltjes en cafetaria’s  maar de leiders, waaronder Ome Jaap, hadden als stelregel dat we pas zakgeld kregen als het kamp geopend was en dat was maandagmiddag om 12 uur.

Zo gebeurde het dat we bij een winkeltje langs liepen waar in de etalage een boek lag van de beste linksbuiten die Feyenoord ooit gehad heeft, de legendarische Coen Moulijn. Het kleinood koste twee gulden en vijftig cent wat 50% van mijn zakgeld was want afgesproken was dat er maar vijf gulden aan zakgeld mee mocht. Ik vond het, als fanatiek lezer, echter wel een mooi boek wat Ome Jaap ook zag toen ik wat langer dan de rest voor de etalage bleef staan.

Nadat de volgende dag het kamp werd geopend kregen we prompt ons zakgeld. We bleven vijf dagen en de rekensom was dus gauw gemaakt, iedere dag konden we dus een gulden vragen. Natuurlijk vroeg iedereen een gulden en ik dus ook. Wat schetste mijn verbazing toen ik van Ome Jaap hoorde dat ik maar vijftig cent kreeg. , Het is goed zo Johan" zei hij en ik geloofde hem. Dit ritueel ging de hele week door tot aan vrijdag, de dag voordat we zaterdagmorgen weer richting Eenrum zouden vertrekken. Die middag vertelde hij dat ik samen met hem even Hoek van Holland in moest. We gingen rechtstreeks naar de boekenwinkel en hij vroeg de verkoper naar het boek van Coen Moulijn. De verkoper pakte het boek en Ome Jaap zijn portemonnee. Hij gaf mij mijn nog resterende drie guldens en zei: ‘Dit heb je deze week gespaard jongen want ik zag dat je het boek erg leuk vond en als ik je elke dag een gulden had gegeven was het net als bij de andere jongens opgegaan aan snoep. Je hebt ook je snoep kunnen kopen maar ook het boek wat je graag wou en dat is veel belangrijker.”

Het boek heb ik nu, ruim veertig jaar later, helaas niet meer in mijn bezit en daarom heb ik de biografie over Coen Moulijn gekocht als herinnering aan niet alleen Coen Moulijn maar ook aan Ome Jaap, de man waar ik zulke mooie herinneringen aan heb. Een enkele keer troffen we elkaar nog bij wedstrijden van Eenrum waar hij ondanks zijn hoogbejaarde leeftijd nog wel kwam. Altijd ging het over AJAX en waren we het roerend met elkaar eens, het was en is een topclub.

Maar ik schrok maandag 7 mei toen ik las dat ‘Ome Jaap” overleden was en ik ben eerlijk: het deed wat met me. De man waar ik voor de eerste keer onder trainde, waar ik mijn eerste keepershirt van kreeg en waar ik de liefde voor AJAX mee deelde was op 86 jarige leeftijd overleden. Een leeftijd overigens waar velen voor zouden tekenen en wat ik mij heel goed besefte.

Toch was maandag 7 mei opeens even anders want wat kwamen er een opeens een groot aantal herinneringen bovendrijven. Herinneringen die een lach en een traan opriepen want Jacob Werkman was een uniek man. Maar voor mij blijft hij, ook na zijn overlijden, gewoon ‘Ome Jaap’ die er mede voor gezorgd heeft dat ik een fantastische jeugd had in de Molenstraat te Eenrum.

Ome Jaap bedankt voor alles…..