Mijn momenten van het jaar 2015.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

De laatste dagen van 2015 stonden wat Puurvoetbalonline betreft in het teken van het terugblikken. Terugblikken op een sportjaar dat voor veel bijzondere sportmomenten zorgde. Een groot aantal personen passeerden de revue en er kwamen wat momenten voorbij. Veel Dafne Schippers, Max Verstappen, Tom Dumoulin en uiteraard het Nederlands Elftal. Maar ook momenten die betrekking op de persoon zelf hadden. Daar waren ontroerende, trotse en trieste momenten bij. Maar ook kwam een paar keer de vraag wat nu mijn momenten 2015 waren. Dat waren er veel die ik ‘verpakt’ heb in de echte opening van wat ook weer een jaar met sportieve hoogte en dieptepunten gaat worden. Mijn momenten zijn in chronologische volgorde en puur uit mijn eigen gevoel geschreven.

Johan Staal
Poppenkast
De eerste dagen van het nieuwe jaar in het teken van de Hogeland Cup. Een nieuw toernooi dat zijn eerste kinderziektes moes overwinnen. Een toernooi ook waar ik voor het eerst geconfronteerd werd met de poppenkast rond de verkiezing van de speler en keeper van het toernooi. Een lachwekkende toestand wanneer personen boos worden en dat al melden op de sociale media terwijl je nog onderweg bent naar huis en je partner die ongein al leest. Zoiets noemt men ergens de keerzijde van …….en die mij dus gestolen kan worden.
Belachelijk
Een ander moment in 2015 betreft de maand mei. Een maand waarin er op amateurniveau bijna niet meer gevoetbald werd. Een belachelijk iets waar iedere voetballiefhebber steeds weer verbaasd over is. Ik ben daar een van en kan daar ook maar geen begrip voor opbrengen. Het mooiste weer van de wereld en de sportcomplexen worden niet bespeeld. Alles en iedereen is er bij gebaat. Het publiek komt liever met + 15 naar een wedstrijd dan met minder dan vijf graden. Iets waar clubs zeker bij gebaat zijn maar de KNVB op een bepaalde manier niets van of wil begrijpen.
Trots  
Mijn derde moment was er een die betrekking had op mijzelf. In mei had ik het sporten weer wat opgepakt. Dat betekende de sportschoenen aan en proberen wat kilometers en kilo’s weg te rennen. In eerste instantie ging dat redelijk maar een fikse zweepslag gooide roet in het eten. Balen noemt men zoiets maar in juli kon de draad weer worden opgepakt en nu op 1 januari 2016 mag ik zeggen dat er van de 96.8 kilo op 1 mei 2015 op 1 januari 2016 nog 83.6 kilo over zijn.
Ontroerend  
Het volgende moment gebeurde tijdens de wielerronde van Kloosterburen en had niets met welke wielrenner of wielrenster te maken. In Kloosterburen wonen namelijk Han en Yvonne Bos, de ouders van de in 2014 bij een verkeersongeluk omgekomen Milan. Han en Yvonne zijn ooit mijn buren in Kloosterburen geweest en het contact is eigenlijk altijd wel gebleven. Onder het genot van een kopje koffie bekeken we samen de jeugdige renners/sters die voordat later op de dag de ‘grote’ jongens meisjes door Kloosterburen reden, hun uiterste best deden. Opeens plaatste Yvonne opmerking, vorig jaar was Milan bij de dikke bandenrace nog de bezemwagen. Een opmerking die alles zei over hoe iemand voor altijd zal voortleven en er voor zorgde dat ik even niets meer kon zeggen.
Niet meer doen
Wat ook een bijzonder sportmoment was waren de grasbaanraces in Eenrum. Ik was benaderd voor een tijdelijke functie als PR-man. Een functie die duidelijk groter was dan verwacht en misschien verteld. Dat heeft mij geleerd dat ik nooit meer iets zal gaan doen binnen een sport waarin je te weinig mensen kent om je nuttig te kunnen maken. Maar gelukkig werd mijn niet goed gevoel overschaduwd door topsport van de hoogste categorie want alle thuisblijvers maakten een foute keuze. Ze ontbraken op zondag 16 augustus bij een evenement waar je ogen tekort kwam om alles goed te kunnen volgen. Vandaar dat ik hoop dat Eenrum in 2016, wanneer het wederom een Grand Prix mag organiseren, beduidend meer publiek trekt dan in 2015.
'Afgelastingen.'

Het zesde moment 2015 is mijn verbazing over het aantal ‘afgelaste’ wedstrijden. Ieder weekend ben ik weer verbaasd dat een bezoek aan IKEA, Pretparken, Minivakanties of een verjaardag van welke schoonmoeder dan ook er voor zorgen dat er weer twee teams niet kunnen voetballen. Als ik nog actief voetballer zou zijn zou ik gillend ‘gek’ worden. Ik zou dat niet kunnen en willen begrijpen. Ook tegen mij word weleens gezegd dat de tijden veranderen. Ik geloof dat graag maar het kan er bij mij niet in dat je ‘gewoon’ teamgenoten in de steek laat en een week later weer binnenkomt wandelen alsof er niets gebeurd is.

Objectief

Mijn laatste is een persoonlijke. Enige weken geleden werd ik benaderd door een voetbalverenging die graag mijn mening wilde weten. Die vereniging was de voetbalvereniging Zeester waar ik dertig jaar geleden mijn eerste stappen als trainer van het damesteam mocht zetten. Men had een vraag over zijn jeugdafdeling en we raakten in gesprek over hoe ik iets zag maar vooral wat ik niet zag zitten. Daar kwam uit voort dat ik met ingang van 1-1-2016, vandaag dus, een soort van adviseursol ga vervullen zonder dat daar een officiële naam aan wordt gegeven. Ik ga namelijk op niemand zijn of haar stoel zitten en ook een terugkeer als jeugdtrainer ambieer ik totaal niet. Ik denk alleen dat wat ik in vijftig jaar op de voetbalvelden rondlopen aan kennis heb opgedaan wel bruikbaar kan zijn. Als dat dan gebeurt bij een club waar je trainersloopbaan ooit is begonnen is dat leuk. Op het moment dat ik de toezegging deed besefte ik mij wel dat wanneer ik voor de Ommelander Courant een verslag van een duel van Zeester mocht maken er weleens anders gelezen kon worden. Daarom was het ook prachtig dat ik op 12 december 2015 het duel VVSV’09-Zeester van de redactie kreeg en ik gewoon dat kon doen zoals het hoort. Een eerlijk en objectief verslag schrijven.