Zeester dames 1 van ongeveer 25 jaar geleden.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Al surfend op internet kom je soms een foto tegen uit een lang vervlogen tijd. Een foto uit een periode van ongeveer 25 jaar geleden toen ik als trainer van de dames van Zeester door heel de provincie trok om te voetballen tegen BATO uit Winschoten, SPW uit Stadskanaal, Noordpool, Corenos, Tolbert, Velocitas en Viboa om maar een paar te noemen. .
image-2014-08-12
Een mooie periode moet ik zeggen en ook 25 jaar later weet ik mij de meeste speelsters en de leider die op de foto nog te herinneren. Als eerste staat links achteraan Jan Willem Zwart. Jan Willem was toen al de partner van een van de speelsters van het team en fungeerde regelmatig als grensrechter/leider. ‘JW’ speelde zelf voor het eerste team van Zeester maar was helaas blessuregevoelig zodat hij daardoor meer tijd had om dingen voor Zeester te doen. Iets wat hij als rasvoetballer uiteraard wat minder vond maar het damesteam, inclusief trainer/coach, was er blij mee. Naast Jan Willem staat Anita Hummel. Anita begon in het damesteam als rechtsbuiten maar kwam op een gegeven moment op de linksback positie terecht. ‘Hummel’ zou een geweldige speelster in Louis van Gaal zijn 5-3-2-systeem zijn geweest. Als opkomende back was ze namelijk vaak evenveel aanvaller als verdediger. Iemand met een enorme ‘drive’ was het ook die verder aardig temperamentvol genoemd mocht worden. Een type van ‘wat ik denk dat zeg ik ook, en daardoor iemand die je als trainer graag in je team wilde hebben. Rietie Homan was een ander type. Een rustig iemand die wist dat ze niet altijd speelde als de selectie compleet was. Rietie deed daar niet moeilijk over en stond er gewoon als dat van haar gevraagd werd.

Anita Benes was onze vleugelflitser op rechts maar was ook op andere posities inzetbaar. ‘Aniet’ zoals ze genoemd werdt had wat flegmatieks over zich. Iets van, want wordt het vandaag niet wat dan misschien morgen wel. Dat maakt het voetballen echter leuk want dat type speler of speelster zorgt vaak voor een onverwachtse wending in een wedstrijd. Durjet Bolt was een echte verdedigster. Altijd goedlachs maar in de wedstrijd redelijk meedogenloos. Op de foto zal ze nog geen 20 jaar zijn geweest maar tegen oudere, en dus vaak slimme spitsen, bleef ze moeiteloos overeind. Durjet was wat dat betreft een echt slot op de deur. Grietje Mollema was een beetje het type ‘haarlemmerolie’. Griet was niet moeilijk en voetbalde op de plaats die haar toegewezen werd. Niet moeilijk doen was haar credo en in een groep zijn die van onschatbare waarde. Irene Postma was duidelijk een ander ‘soort’. Irene was meestal spits maar kon ook een beetje keepen. Een beetje betekent in dit geval goed keepen zoals ze liet zien op een toernooi dat we in Nijkerk speelden. Meestal stond ze in de spits en als trainer en ploeggenoten sprak je de hoop uit dat ‘Lange’ het op vrijdagavond wat rustig aan had gedaan. Ik moet zeggen, daar slaagde ze niet altijd in maar Irene was iemand uit de categorie waar je niet boos op kon worden. Was ze echter scherp dan was het voor iedere tegenstander een spits waar je liever niet tegenover stond. Naast Irene Postma staat Elly Mollema en dat is volstrekt logisch. Twee boezemvriendinnen toen die in die tijd wat discotheken onveilig hebben gemaakt. Elly was de vaste rechtsback en was er een van, als ik kan aanvallen dan doe ik dat. In de tijd waarin we nu leven zou ik niet verbaasd zijn geweest als Elly zou zijn benaderd om het eens hogerop te proberen. Het was namelijk iemand met een prima mentaliteit, een aardige techniek en conditioneel sterk. Naast Elly staat een meisje die eigenlijk maar heel kort bij Zeester heeft gespeeld en waar ik eerlijk gezegd de naam niet meer van weet. Als meest rechtse op de achterste rij sta ik als toenmalig trainer van dit team wat ik in totaal acht seizoenen ben geweest en wat ik nog steeds koester als een mooie periode.

Links vooraan zit Tineke Korhorn. Tineke speelde centraal achterin en scoorde ieder jaar wel een groot aantal doelpunten. Penalties waren een zekerheidje en ook vrije trappen die in een keer op de goal mochten zorgden regelmatig voor gejuich aan de kant van Zeester. Op het hoogtepunt van haar loopbaan werd ze een paar keer geselecteerd voor de Groninger selectie waarbij ze als rechtsbuiten mocht komen opdraven. Iets wat veel zegt over het selectiebeleid toen want als je een centrale verdedigster selecteert is het niet zinvol om die als rechtsbuiten te posteren. Rennie Bronkema was met afstand de beste voetbalster in dit team. Rennie had in haar vorige woonplaats Voorthuizen op een hoger niveau gespeeld en zou nu een speelster kunnen zijn die bij een BVO met een damesafdeling zou spelen. Als er iemand een ‘trainingsbeest’ was dan was dat Rennie wel want ik kan mij niet heugen dat die ooit een training gemist heeft. Helaas kwam er door een zware enkelbreuk een einde aan haar carrière en dat was niet alleen triest voor haar maar ook voor het damesteam. Door het afhaken van Rennie en het stoppen van Tineke Korhorn in dezelfde periode vielen er twee sterkhouders weg die op dat moment eigenlijk nog niet gemist konden worden. Karin Nauta was onze ‘stille kracht’ op het middenveld. Karin was iemand die altijd met veel inzet speelde en ondanks haar postuur het duel niet schuwde. Ze speelde rechts op ons viermansmiddenveld en was een zekerheidje in de basisformatie. Adri Valkema kwam als jong ‘broekie’ bij het damesteam. Voordat ze bij de damesselectie kwam moest er overlegd worden met vader en moeder Valkema omdat Adri op dat moment nog maar 13 jaar jong was. Er werden echter duidelijke afspraken gemaakt over het naar de trainingen gaan in Zoutkamp wat ook gold voor de randgebeuren-activiteiten die ieder team nu eenmaal heeft. Adri speelde centraal op het middenveld, samen met Rennie Bronkema en had een loopvermogen die klonk als een klok. Dat had ze van nature want later liep ze, en soms met een beperkt aantal trainingskilometers in de benen, de halve marathon tussen Lauwersoog en Ulrum. Naast haar loopvermogen beschikte ze verder over een prima techniek. Ze had echter een manco die haar 25 jaar later graag wordt vergeven, ze had teveel zelfkritiek. Waar tegenwoordig een voetballer die een bal recht kan schieten denkt dat clubs in de rij staan was dat bij de Ulrumse anders. Die was nooit tevreden over haar eigen prestaties hoe goed of die in de ogen van een ander ook waren.

Dirkje Mollema is het nichtje van Grietje en Elly. Iemand die ook op meerdere plaatsen inzetbaar was. Bij Dirkje moet ik nog altijd aan de training in de gymzaal in Zoutkamp. Als de velden te slecht waren om te trainen weken we uit naar de gymzaal in Zoutkamp. Een klein zaaltje waar je geen rare fratsen moest uithalen. Op een van die trainingen kwam Dirkje met haar hoofd in aanraking met een muur en dat zag er niet goed uit. Ze was daarna enkele maanden uitgeschakeld waarbij als extra zorg nog eens bij kwam dat de vader en moeder van Dirkje bedolven werden met ziekenhuisrekeningen. Dat zorgde voor extra druk maar door snel anticiperen van Zeester richting het ziekenhuis en de verzekeraar kwam alles weer op zijn pootjes terecht. Naast Dirkje weer een speelster die korte tijd deel uitmaakte van de selectie en waar ik de naam van vergeten ben helaas. Hier staat ze op de foto met gekleurd haar maar ik herinner mij Wendy Zuidersma toch liever met haar eigen kleur haar. Vermakelijk was het wel toen ze met deze ‘coupe’ op de proppen kwam. Wendy had als keepster nu absoluut de top in het damesvoetbal kunnen bereiken. Ik heb het al vaker gezegd, ik ben nooit een betere keepster tegengekomen dan onze toenmalige keepster. IJzersterk in de duels tegen welke spits dan ook, geweldige reflexen en een mentaliteit van, vandaag komt niemand mij voorbij. Ik weet niet hoeveel punten ze toen voor ons heeft verdiend maar zij alleen was in staat om de aanval van de tegenpartij totaal te ontmoedigen. Nog steeds begrijp ik niet dat Wendy in die periode afviel voor de selectie die later mochten uitmaken wie tot het Nederlands Team O-16 zou gaan behoren. Dat er toen ‘spelletjes’ zijn geweest om ‘haar uit het noorden’ te piepelen ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds heilig van overtuigd.

Een mooi stel noemde Theo Reitsma de selectie van het Nederlands Elftal dat in 1988 Europees Kampioen werd. Ook dit Zeester-team van ongeveer 25 jaar geleden was een mooi stel. Een groep die twee keer per week trainde waarbij de opkomst groot was. Een groep ook waarin de sociale belangrijk was waar ‘tante Trijn’ en Jenne Mollema een groot aandeel in hadden. Plezier was belangrijk binnen het team waarbij je als beginnend trainer weleens op de vingers getikt werd. Op de vingers getikt omdat je te ‘snel’ wilde maar wat vaak averechts werkt. Een mooi stel van 25 jaar geleden en je opeens bedenkt van….Waar blijft de tijd.