Merkwaardig: Hoezo, fluiten is mijn hobby.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

‘Merkwaardig’ is een rubriek die gaat over zaken die Puurvoetbalonline, de bezoekers van www.Puurvoetbalonline.nl  of iemand anders uit de voetbalwereld opvalt.
speurder
Dat de sociale media een mooi middel is om mensen met elkaar te verbinden en elkaar te vertellen wie wat waar en met wie doet is algemeen bekend. Maar soms kom je berichten tegen die de je vermoedens dubbel en dwars bevestigen. Je vermoedens dat er helaas meer ‘broodfluiters’ zijn dan je dacht.

Zo kwam ik dit weekend een bericht op Facebook tegen of een scheidsrechter voor het fluiten van een oefenduel nu wel of geen vergoeding moest vragen. De opmerking maakte wat beweging los in ‘scheidsrechterland wonderland’. Ik moet zeggen de reacties kwamen uit het hele land en als we het over normen en waarden hebben dan waren die bij de heren arbiters ver te zoeken. Er vielen over en weer harde woorden want waar de ene scheidsrechter het als een voorbereiding op het komend seizoen zag dacht een ander daar weer anders over. Een vergoeding, kopje koffie voor de wedstrijd, een kopje thee+ A drink in de rust, en een balletje mayo en een consumptie was in de ogen wel het minimale wat hij voor zijn aanwezigheid mocht ontvangen. De heren arbiters sloegen elkaar in figuurlijke zin nog net geen bloedneus maar veel scheelde het niet.

Het opvallende aan de discussie, waar overigens geen Noordelingen aan deelnamen, was het aantal, dat het over onkosten hadden. Om de opmerking, mijn onkosten heb ik ook als ik moet fluiten, moest ik lachen. Natuurlijk maak onkosten voor je hobby. Als ik kijk naar mijn verzameling voetbalboeken dan zijn die niet aankomen waaien. Dat heeft wat gekost waarbij de prijzen vaak wel meevielen omdat ‘even’ een boekenwinkel binnen stappen of een boek via internet bestellen niet mijn ding is. Liever een boek vinden in een zaak met tweedehandsartikelen of op een boekenmarkt voor een zacht prijsje dan iets ‘zomaar’ kopen.

Maar veel arbiters fluiten niet voor hun plezier werd mij duidelijk en ergens verbaasd mij dat niet. In mijn eigen voetbalperiode had ik er misschien geen erg in maar nu ik regelmatig als verslaggever ergens langs de lijn sta denk ik weleens, die heeft het lastig thuis want anders loop je niet met een hoofd als een donderwolk het veld over te banjeren.

Een beetje met ‘humor’ fluiten zou ik denken want het is immers je hobby waar je op de competitiedagen keurig door de KNVB voor beloond wordt. Daarnaast wordt je ook door de thuisspelende vereniging vaak prima verzorgd dus niets mis mee zou ik denken.

Uit principe kom ik na afloop van een wedstrijd nooit in een bestuurskamer dus weet ik ook niet hoe het er daar dan precies aan toegaat. De verhalen die je hoort zijn dat er soms hapjes rondgaan maar ook dat de scheidsrechter vaak nog een balletje mayo of mosterd voorgeschoteld krijgt. Zelf over dat laatste werd nog door de referees gediscussieerd en ik kreeg de indruk dat ‘de bal’ wel een heel belangrijk onderdeel was voor veel van de aan deze discussie deelnemende mannen. Triest maar helaas wel de werkelijkheid.

Duidelijk in de discussie werd dat het merendeel van de scheidsrechters die reageerden wel in de voorbereiding wilden fluiten maar dan alleen puur voor de ‘poen’. Broodfluiters dus die de oefenduels niet als voorbereiding zien maar puur aan de portemonnee denken. Ik zou denken, oefenwedstrijdje fluiten, kopje koffie voor de wedstrijd, drinken in de rust en balletje mayo/mosterd en consumptie na afloop en klaar is kees. Maar nee, het merendeel van de discussiërende fluitisten wilde daarnaast ook minimaal twintig euro en een kilometervergoeding van de thuisspelende vereniging zien. Hoezo, fluiten is mijn hobby.