Een rondje langs de velden van Amicitia VMC met veel irritatie langs en binnen de lijnen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Een gouden stelregel die ik van mijn vader meekreeg was, als je een afspraak hebt ben je vijf minuten eerder aanwezig anders ben je te laat. Een duidelijke regel die er voor gezorgd heeft dat ik overal ruim op tijd aanwezig ben.
johan

Dat was zondagmiddag niet anders toen ik voor de Ommelander Courant naar het duel Amicitia VMC-Hunsingo vertrok. Op tijd aanwezig zijn betekende om kwart voor een vertrekken want drie kwartier voor aanvang wedstrijd aanwezig zijn is mijn motto. Geen gelul van het kan wel wat later want dat werkt niet.

Het was rustig in de kantine van Amicitia waar ook de spelers en technische staf van Hunsingo nog niet waren gearriveerd. Iets wat niet vreemd te noemen was want het duel begon om half drie. Waar door bijna alle zondagclubs op de zondag 14.00 uur gehanteerd wordt wijkt men daar bij Amicitia VMC vanaf en stond er 14.30 uur als aanvangstijd op het programma. Geen probleem want de koffie was prima en het schaatsen van de dames op de 3000 meter was aardig om te zien.

Voor de zekerheid toch maar even een sms naar Ezinge want dat is er na 6 januari nog meer ingeslepen, even het thuisfront op de hoogte houden van wat je ‘uitspookt’. Maar verder nog geen problemen want in de bestuurskamer van Amicitia was het zeer gezellig waar al snel de rol van een consul aan de orde kwam.

Dat werd een mooie discussie over de rol van een persoon die neutraal moet zijn maar dat in veel gevallen natuurlijk niet is. Want veel van deze mannen zijn beïnvloedbaar en wat logisch is. Want een trainer die veel basisspelers mist gaat natuurlijk even met de consul praten. Die probeert te regelen dat er een streep door het duel gaat. Want laten we eerlijk zijn, zo ging het vroeger en zo gaat het nu nog steeds.

Maar ondertussen naderden de wijzers van de klok steeds meer het aanvangstijdstip van het duel tussen Amicitia en Hunsingo en werd het de hoogste tijd om naar buiten te gaan waar het kunstgrasveld naast de kantine wachtte op alles wat gebeuren zou, althans dat dacht ik maar wat toch anders was.

Daar waren om kwart over twee nog twee op leeftijd zijnde ploegen bezig en ik moet zeggen, ik verbeeld mij niets maar gezien mijn serieuze plannen om het sporten weer op te pakken denk ik dat ik in beide teams nog wel van waarde zou kunnen zijn.

Helaas zullen beide teams geen gebruik mogen maken van mijn ’diensten’ want ik ga als 57 jarige niet meer voetballen in elftallen waar spelers hun handjes niet thuis kunnen houden. Dan mag er na afloop wel klinken van, hij doet zoiets nooit maar daar geloof ik helemaal niets van.

Zo ‘keutelde’ de middag verder want om 14.30 uur gingen beide teams eerst nog even weer naar binnen. Ik heb geen idee waarvoor maar ze gingen wel. Dat zorgde al voor wat lichte irritatie bij niet alleen mij maar ook bij fotograaf Ronnie Afman. Een irritatie waar ik mij wel wat bij voor kon stellen want Ronnie moest nog meer foto’s maken en zat niet op deze ongein te wachten.

Nadat de visuele controle ook nog eens op het veld moest gebeuren omdat scheidsrechter Alberts dat zo had beslist was het uiteindelijk 14.45 uur voor het duel op het kunstgrasveld, dat zeker 200 meter van de kantine lag verwijderd, kon beginnen.

Ieder nadeel heeft een voordeel want de toeschouwers konden vanuit hun auto het duel prima volgen en wat ook voor mij gold. Want de twee wissels en een staande trainersstaf van Hunsingo zorgde er voor dat ik vanuit ‘skybox’ nummer 2, de dug-out van Hunsingo een prima uitzicht had op het duel Amicitia VMC-Hunsingo en wat op voortreffelijke wijze van commentaar werd voorzien door elftalleider Harry Dekker.

Maar alle gekheid op een stokje, ook ik had de ‘smoor’ in dat een wedstrijd die voor half drie gepland stond ‘gewoon’ een kwartier later begon. Daar baalde ik ook van omdat ook ik op een zondagmiddag/avond nog meer te doen heb. Ook ik baal van het feit dat het te laat beginnen steeds meer normaal gevonden wordt. Iets wat niet zo behoort te zijn maar waar bijna geen scheidsrechter meer tegen optreedt. Half drie is half drie en twee uur is twee uur en daarmee basta. Maar dat zal helaas voor eens en voor altijd wel een utopie blijven maar mateloos irritant is het wel.