Mijn mening: Een jaar na de dood van Richard Nieuwenhuizen is er niets veranderd

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

De COVS afdeling Groningen plaatste deze week de stelling, een jaar na de dood van Richard Nieuwenhuizen is er niets veranderd, op de site van de scheidsrechtersvereniging. Een stelling waar men op kon reageren door zijn stem uit te brengen en dat eventueel te beargumenteren.




johan
Met de stelling, een jaar na de dood van Richard Nieuwenhuizen is er nog niets veranderd, ben ik het mee eens. Sterker nog dat gaat ook niet meer gebeuren omdat het respect voor elkaar bij velen die in de voetbalsport actief zijn totaal verdwenen is. De voetbalsport is een afspiegeling van wat zich in de maatschappij wordt er gezegd en dat zou best eens de waarheid kunnen zijn. Maar dan mag men mij eens uitleggen waarom het respect voor elkaar hebben wel kan bij een andere sport waarvan velen denken dat het een sport is waar ze maar wat dom op elkaar in hakken.

Op zaterdag 23 november was ik aanwezig op het Katsu Gala in Winsum. Een prachtig vechtsportevenement waar ik vanaf de eerste tot de laatste minuut heb genoten van pure sport. Gevechten die zeer sportief werden uitgevochten en onder leiding stonden van drie toparbiters, Gilbert Cleveringa en de broers Gerard en Nico Gordeau. Drie scheidsrechters die het klappen van de zweep kenden maar die uiterst geconcentreerd in de ring stonden om te zorgen dat alles verliep zoals het hoorde.

Op www.covsgroningen.nl las ik twee reacties, wat ik wel wat weinig vind op een stelling zoals deze en met Arend Scholtens was ik het helemaal eens. Als een speler/speelster woorden gebruikt die niet kunnen moet je als leider/trainer direct maatregelen nemen. Dat ben je verplicht en dat telt winnen of verliezen niet meer. Helaas is dat anders in de voetbalwereld want bij velen is er maar een ding wat telt, de drie punten. Want vanaf de F-pupillen tot aan de A-junioren komen we ze tegen de leiders en leidsters die met oogkleppen op rondlopen en maar een doel voor ogen hebben, het kampioenschap binnenslepen.

Ook was ik het met Arend eens, en ik chargeer nu een beetje, dat sommige op leeftijd zijnde scheidrechters even de IKEA moeten bezoeken. Die moeten eens een keer een spiegel kopen en daar eens voor gaan staan. Dan moeten ze even tegen zichzelf zeggen, het is mooi geweest. Want het is gewoon een keer afgelopen met de pret want in veel gevallen kun je het tempo van een voetbalwedstrijd als 65 plusser, of soms jonger, niet meer bijsloffen. Dat gaat vervolgens irriteren en wat de sfeer in de wedstrijs bepaald niet bevorderd.

Ook ben ik het met een andere voetballiefhebber, Ard Torrenga, eens dat de maatschappij verziekt is. Tolerantie en respect zijn ver te zoeken in een wereld waar de graaicultuur hoogtij viert. Daarbij hoeven we alleen maar kijken naar hoeveel euro’s er in de handen van de verkeerde mensen terecht komen als het gaat om giften voor de bekende goede doelen.

De maatschappij is verziekt en de voetbalsport daardoor ook. Dat is iets wat ik niet begrijp want alle deelnemers en scheidrechters die op het Katsu Gala actief waren leven in dezelfde maatschappij dan een voetballer of voetbalster. Waarom kunnen die wel normaal doen als sporter, waarom stralen drie toparbiters wel het plezier en rust uit die ik bij teveel voetbalscheidsrechters mis. Waarom worden daar de regels wel gehanteerd die door de bond zijn opgesteld en heeft het gros van de voetbalclubs daar gewoon schijt aan. Allemaal vragen die met een antwoord te beantwoorden is: Omdat men er in de voetbalwereld waarschijnlijk heel veel plezier aan beleefd om zijn of haar eigen hobby volledig naar de kloten te helpen.